Η  ΓΝΩΡΙΜΙΑ  ΜΕ  ΤΟΥΣ  ΑΡΧΑΙΟΥΣ  ΕΛΛΗΝΕΣ  ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ  ΜΑΣ

                                     ΟΙ  ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ   ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

Ο  ΑΝΑΞΑΓΟΡΑΣ   είναι  ένας εξ  ίσου  σπουδαίος  Αρχαίος  Έλληνας  Προσωκρατικός Φιλόσοφος.
Γεννήθηκε  περίπου  το  500 π. Χ.στις  Κλαζομενές  της Ιωνίας. Ήταν υιός του Ηγησίβουλου  ή  Εύβουλου και κατήγετο από   πλούσιο  και  αριστοκρατικό  γένος. Στην  ηλικία των 20 ετών επιδόθηκε σε φιλοσοφικές  σπουδές  στην Αθήνα,όπου εγκαταστάθηκε  και  έζησε  επί  30  χρόνια, δίδαξε στην Αθήνα  γεγονός που έχει μεγάλη σημασία  για την ιστορία του ελληνικού πνεύματος.
Η μακροχρόνια αυτή δράση του  στην Αθήνα διακόπτεται,γιατί ο Κλέων κατασκεύασε κατηγορία  εναντίον του για ασέβεια.Αν και δεν υπάρχουν ενδείξεις στα αποσπάσματα του,ότι  ο Αναξαγόρας ήταν άθεος,ωστόσο ήταν αρκετό  για να διωχθεί ποινικώς  από  τους εχθρούς του .Το γεγονός,ότι εξηγούσε με επιστημονική σκέψη τα φυσικά  φαινόμενα  ήταν η αιτία.
Οι συντηριτικοί Αθηναίοι εύρισκαν πολύ προκλητικές τις νεωτερίστικες  αστρονομικές του  πεποιθήσεις,όπως π.χ. ότι ο Ήλιος είναι μια διάπυρη πέτρινη μάζα.Από την κατηγορία σώθηκε  με την επέμβαση του Περικλή,με τον οποίον είχε δεσμούς φιλικούς και κατέφυγε στην Λάμψακο,όπου φιλοξενήθηκε  μέχρι το θάνατο του.
Ο  φιλόσοφος  Αναξαγόρας  επεχείρησε να ανανεώσει  την  Ιωνική  φυσιολογία του Θαλή  και να τη συνδυάσει με τις πνευματικές κατακτήσεις  του Παρμενίδη και του Εμπεδοκλή.
Κατά  τον  Αναξαγόρα  ο νους  είναι  το σημείο-κλειδί  της φιλοσοφίας του,είναι το καθαρότερο από όλα τα πράγματα,γνωρίζει τα πάντα και έχει την μεγαλύτερη δύναμη.
Ο Αναξαγόρας  διακρίνει  το νου από την ύλη.Ο νους είναι καθαρός από κάθε ανάμιξη που παρατηρείται στην ύλη,είναι  μόνος με τον εαυτό του,αυτεξούσιος  και αυτοδύναμος. Η ύλη δεν επενεργεί πάνω του, ο νους επενεργεί πάνω στην ύλη και την διαπερνά χωρίς να ενώνεται με αυτήν ποτέ. Η διαπεραστική αυτή ιδιότητα του νου προκαλεί το συναίσθημα  με τον χαρακτηρισμό  "λεπτότατον  πάντων" και την δύναμη του την οφείλει στη λεπτή  φύση του,στην αυτάρκεια,στην ακεραιότητα και την απόλυτη διαύγεια και καθαρότητα του.προϋποθέσεις για μια  αβίαστη διέγερση της  κίνησης μέσα στην ύλη.
Ο νους κατά τον Αναξαγόρα  είναι οντότητα προικισμένη με την ειδική δύναμη της σκέψης και είναι η μοναδική διανοητική  κινητική δύναμη,έχει  γνώση  για το κάθετι,γιατί προκαλεί μέσα στα πάντα διακρίσεις και διαιρέσεις,που καθιστούν συγκεκριμένα τα πράγματα,ώστε αυτά να γίνονται προσιτά.
Στην  Αστρονομία του ο Αναξαγόρας θεωρεί τον Ήλιο  ως διάπυρο  λίθο.
Ο Αναξαγόρας  πιστεύει για την Σελήνη ότι είναι  ετερόφωτη ,τη θεωρεί όμως μια δεύτερη  Γη,η οποία κατοικείται από ανθρώπους και άλλα όντα.
Ο Αναξαγόρας απεβίωσε το 428 π.Χ. στη Λάμψακο, η οποία ήταν Αρχαία Ελληνική πόλη,αποικία των Μιλησίων και των Φωκέων,κτισμένη σε στρατηγική θέση στις ακτές του Ελλησπόντου.

Σήμερα   η  ενασχόληση  μας στην  Αρχαία  Ελληνική  Γραμματική  αφορά   τα άλλα  σύμβολα,στα οποία,αν και μικρά,  αξίζει να  δώσουμε και σε αυτά  την δέουσα προσοχή.Αυτά  τα σύμβολα υποβοηθούν  την ορθή  ανάγνωση  στη  γραπτή  γλώσσα. Και  πρώτο είναι  η  α π ό σ τ ρ ο φ ο ς.
 Α π ό σ τ ρ ο φ ο ς  ( ' )  είναι το σημαδάκι άνω της θέσεως του ε κ θ λ ι β ο μ έ ν ο υ  φωνήεντος (π.χ. επ'άπειρον-επί άπειρον) ή ως σημείο της  α φ α ι ρ έ σ ε ω ς,το οποίο σημειούται άνω της θέσεως του εκπίπτοντος αρχικού φωνήεντος ( π.χ. μή' γώ -μή εγώ ).
Έ κ θ λ ι ψ η   ονομάζεται  η αποβολή  του τελικού βραχέος φωνήεντος  της προηγούμενης λέξεως 
του  αρχικού  φωνήεντος  ή της  διφθόγγου  της επόμενης λέξεως. Συνήθως εκθλίβονται  τα τελικά βραχέα φωνήεντα  των  προθέσεων, συνδέσμων, επιρρημάτων  και πολλών άλλων
Ο υ δ έ π ο τ ε   ε κ θ λ ί β ο ν τ α ι
α) Το  υ
β) Το  α,ο  στις μονοσύλλαβες  λέξεις.
γ) Το  ι  των προθέσεων  περί,άχρι,μέχρι,  των αντωνυμιών:  τί ( ερωτηματικό) και  τί (αόριστο) και του συνδέσμου  ότι  σε ότ'= ότε  και ουδέποτε  ότι).
Έ κ θ λ ι ψ η  μπορεί να παρατηρηθεί  και  στο  εσωτερικό  επί  των  συνθέτων λέξεων  χωρίς  όμως  και  να  σημειούται  η  απόστροφος: απ-έφυγον ( από + έφυγον ), επ- έρχομαι ( επί+ έρχομαι ) .
Επί  άλλων  συνθέτων  λέξεων  το μετά  την  έκθλιψιν  τυχόν  απομένον ως τελικό  ψιλό άφωνο,όταν  βρεθεί προ λέξεως αρχομένης από δασυνόμενο φωνήεν  τρέπεται στο αντίστοιχο του δασύ: καθ'ημέραν <  ( κατ'ημέραν < κατά ημέραν ), αφ'εσπέρας ( < απ'εσπέρας < από εσπέρας.
Τα  ψ ι λ ά  κ,π,τ, πρι από φωνήεν που δασύνεται  τρέπονται στα αντίστοιχα τους  δ α σ έ α  χ,θ,φ:  ουκ-ούτος  < ουχ ούτος
από-:  απ'  ου < αφ' ου
αντί:   αντ' ών <ανθ' ών
επί:  επ' οδός< έφοδος
επί: επ'ημέρα < εφήμερος
δέκα-ημέρα < δεχήμερος
αντί ύπατος <ανθύπατος
Ο τόνος οξύς ή βαρύς,που τυχόν υπάρχει επί του εκθλιβομένου φωνήεντος  α π ό λ λ υ τ αι   από  τις π ρ ο θ έ σ ε ι ς  και  τους  σ υ ν δ έ σ μ ο υ ς ( επ' αυτώ.αλλ' άμα) σ ε  ό λ α  τ α  ά λ λ α   α ν α β ι β ά ζ ε τ α ι  επί  της  παραλήγουσας ως οξεία και είναι  άσχετο με τους κανόνες του τονισμού: ειμ' Οδυσεύς ( ειμί  Οδυσσεύς ) - πόλλ' είπε ( πολλά  είπε ) - ει  δειν' ( δεινά ) - τα  αγάθ' ( αγαθά )- φημ΄' εγώ ( φημί ). Ο τόνος παραμένει  α μ ε τ ά β λ η τ ο ς   στις τονιζόμενες  λέξεις  επί της  παραλήγουσας ή  της  προπαραλήγουσας: ταύτ' έλεγον - ταύτ' εστί.

          Η  ΓΝΩΡΙΜΙΑ  ΜΕ  ΤΟΥΣ  ΑΡΧΑΙΟΥΣ  ΕΛΛΗΝΕΣ  ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ  ΜΑΣ

                                      ΟΙ  ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ   ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

Ο  ΑΝΑΞΙΜΕΝΗΣ  είναι  ο  τρίτος  στη  σειρά  των  φιλοσόφων  της  Ιωνικής σχολής της φυσικής φιλοσοφίας,που ίδρυσε στη Μίλητο ο Θαλής,ο οποίος ήταν  δάσκαλος του φιλόσοφου Αναξίμανδρου,ο οποίος ήταν,με τη σειρά του, δάσκαλος του  φιλόσοφου Αναξιμένη  για τον οποίον μιλάμε σήμερα.
Ο Αναξιμένης είναι και αυτός Μιλήσιος πολίτης,που αποτελεί την τριάδα με τους άλλους  δύο  Μιλησίους φιλοσόφους, που, όπως  είπαμε πιο πάνω, ασχολούνται με τον κόσμο και τις αρχές του.
Είναι και οι τρεις φιλόσοφοι ερευνητές με πολλές πρωτιές στο ενεργητικό τους  σε ότι αφορά τον άνθρωπο  και τον κόσμο, με όλα τα στοιχεία του, μέσα στον οποίον  κινείται.και ενυπάρχει ο άνθρωπος και τα άλλα έμβια όντα.
Ήταν ο υιός του Ευρύστρατου. Γεννήθηκε  στη  Μίλητο  το 585 π.Χ.  Ήκμασε στο δεύτερο ήμισυ του 6ου προ Χριστού αιώνα και απεβίωσε κατά την 63η Ολυμπιάδα του 528-525 προ Χριστού.
Ο βίος του και οι δραστηριότητες του δεν  είναι πολύ γνωστές. Οι ελάχιστες πληροφορίες για την ζωή του και το έργο του  προέρχονται από τον Θεόφραστο  και διασώθηκαν  από τον  νεοπλατωνικό φιλόσοφο του 6ου μετά  Χριστόν αιώνα,τον Σιμπλίκιο από την Κιλικία,ο οποίος έζησε στα χρόνια της ακμής του στην Αθήνα.
Όπως,ο Αναξίμανδρος,ο δάσκαλος του,θεωρεί το  ά π ε ι ρ ο  ως αρχή του κόσμου,  κατά παρόμοιο τρόπο και ο μαθητής του  ο Αναξιμένης θεωρεί  ως αρχή των πάντων τον  α έ ρ α.
Ο Αναξιμένης θεωρεί ότι ο  Αέρας  είναι   το  μοναδικό  στοιχείο,που κατανέμεται  ισόποσα μέσα στο χώρο και είναι το πιο κατάλληλο στοιχείο για να περιέχει και να συγκρατεί τα πάντα.
Το  πιο  σπουδαίο  είναι ότι ο Αέρας αποτελεί την πιο λεπτή ύλη,που ταυτίζεται με το  π ν ε ύ μ α  ή  την  ψ υ χ ή, την αρχή της ζωής.
Ο Αναξιμένης ταυτίζει τον Αέρα με την ψυχή  και θεωρεί πως ο Αέρας αποτελεί την γενεσιουργό Αρχή του Κόσμου και πως α ι τ ί α  της  α ι ώ ν ι α ς   κ ί ν η σ η ς  είναι μόνο ο Αέρας.
 Όπως η ψυχή μας,λέει, είναι ένας αέρας,που συγκροτεί τους ανθρώπους  έτσι και ολόκληρος ο κόσμος συγκροτείται από μια πνοή, τον Αέρα.
Ο Αναξιμένης,όπως και ο δάσκαλος του,έγινε ονομαστός  για τις επαναστατικές ιδέες του για τον Άνθρωπο  και το  Σύμπαν.
 Πιστεύει ότι όλα τα όντα του φυσικού κόσμου προέρχονται από τον αέρα
και ότι η αρχή του κόσμου βρίσκεται στην αραίωση και την πύκνωση του Αέρα
Όταν ο Αέρας,λέει, αραιώνεται  γίνεται φωτιά  και όταν πυκνώνεται γίνεται άνεμος,ύστερα σύννεφο,νερό, χώμα,πετρώματα  και  όλα τα στοιχεία,που συγκροτούν τον πλανήτη μας.
Ο Αναξιμένης είναι ο τελευταίος αντιπροσωπευτικός  φιλόσοφος της Ιωνικής σχολής της φυσικής φιλοσοφίας του Θαλή,η οποία έκλεισε  το 494 π.Χ. όταν οι Πέρσες κατέλαβαν την Μίλητο.
Η σημασία που απέκτησε η φιλοσοφική σκέψη του Αναξιμένη έγκειται  στο γεγονός,ότι είναι ο άξιος θεματοφύλακας της αναξιμάνδρειας φιλοσοφικής σκέψης,την οποία αξιοποίησε και ανέδειξε με την δική του προσωπική  επιστημονική σκέψη.
Έτσι   με τον Αναξιμένη  κλείνει  ο χώρος  της Μιλήσιας Φιλοσοφίας.

Σήμερα  συνεχίζουμε  την  Γραμματική  της Αρχαίας  Ελληνικής  με τα  σημεία  των  πνευμάτων και  σε ποιά θέση τα βάζουμε.
Στη μικρογράμματη γραφή  μπαίνει το πνεύμα,η  ψιλή  και  η  δασεία  πάνω από το φωνήεν π.χ.  στη  λέξη  αγών η ψιλή πάνω από το α.
στη λέξη  ιερός  η δασεία πάνω από το ι .
Επί  διφθόγγων  βάζουμε το πνεύμα πάνω από το δεύτερο  φωνήεν  της διφθόγγου π.χ. αιών η ψιλή πάνω από το  ι ουρανός η ψιλή πάνω από το   υ .
Στη  μεγαλογράμματη  γραφή,όταν όλα τα γράμματα είναι κεφαλαία δεν βάζουμε ούτε πνεύματα  ούτε  τόνους.Όταν το πρώτο γράμμα είναι κεφαλαίο  μπαίνει  πάνω αριστερά   στο  κεγαλαίο γράμμα.π.χ. Ελλάς η ψιλή  έξω αριστερά του κεφαλαόυ Ε.
Επί γνησίων διφθόγγων  πάνω  από  το  δεύτερο  φωνήεν του διγθόγγου. π.χ. Ευρώπη  η ψιλή πάνω από το  υ , Αίγυπτος  η ψιλή  πάνω από το  ι  μαζί με την οξεία.
Επί νόθων διφθόγγων  πάνω και αριστερά  του πρώτου φωνήεντος  της διγθόγγου. π.χ. ΄Αιδης  αριστερά πάνω από το Α η ψιλή με την οξεία. Όταν το αρχικό φωνήεν ή η αρχική  δίφθογγος  δέχεται συγχρόνως  και τόνο  τότε το πνεύμα  τίθεται  π ρ ο  από  την βαρεία ή την οξεία, όμως  υ π ο κ ά τ ω  της περισπωμένης.
Πνεύμα, και μάλιστα  το δασύ πνεύμα, τοποθετείται  και επί του  ρ  όταν αυτό βρίσκεται   στην αρχή της λέξης π.χ
ρήτωρ,ρυθμός.
Αυτό  οφείλεται στο ότι  το υγρό  ρ προφέρεται  με τον συνεκφερόμενο  ρεύμα  του  αέρα, του πνεύματος,το οποίο θα ήταν αισθητό στην ακοή γι αυτό  οι Λατίνοι  τις  λέξεις  στο παράδειγμα  απέδοσαν  με τις λέξεις rhetor,rhythmus.
Στη  Νεοελληνική  γραφή , ως  επί  το πλείστον δεν  σημειώνεται το  δασύ  πνεύμα  πάνω στο  ρ.
Στην αρχαιότητα όχι μόνο το αρχικό  ρ  αλλά και το διπλούν ρρ  ενίοτε  παρουσιάζεται με  πνεύμα
και μάλιστα διπλού,του ψιλού  επί του πρώτου  ρ  και του δασέως  επί του δευτέρου  π.χ. Πύρρος  γι αυτό   στη Λατινική  είναι Pyrrhus.
Aυτό  το  φαινόμενο  παρουσιάζει  το   ρ   σε εξαιρετική  θέση  από τα άλλα; σύμφωνα και αυτό  οφείλεται  στο ότι το  ρ  δεν είναι  απολύτως άφωνο,αλλά πλησιάζει  κατά κάποιο τρόπο προς τη φύση των φωνηέντων,γι αυτό   περιλαμβάνεται  στα ημίφωνσ, τόσο πολύ  ώστε  σε μερικές γλώσσες είναι σαν φωνήεν,αποτελεί  συλλαβή  και  ονομάζεται " συλλαβικό   ρ ".

          Η  ΓΝΩΡΙΜΙΑ  ΜΕ  ΤΟΥΣ  ΑΡΧΑΙΟΥΣ  ΕΛΛΗΝΕΣ  ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ  ΜΑΣ

                                     ΟΙ  ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ   ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

Ο  ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΣ  είναι ο έτερος Μιλήσιος πολίτης  μετά  από τον  Θαλή,του οποίου υπήρξε  μαθητής και διάδοχος  στην Ιωνική ονομαζόμενη σχολή του.
Ο Έλληνας ιστορικός Απολόδωρος  αναφέρει  ότι ο Αναξίμανδρος γεννήθηκε  το 610 π.Χ.και απεβίωσε λίγο μετά το 547 π.Χ.
Στο  ενεργητικό  του φιλόσοφου  Αναξίμανδρου  έχουν  καταγραφεί  πολλές  πρωτιές.
Είναι ο πρώτος φιλόσοφος που εισήγαγε τον όρο  αρχή.
Πίστευε  για  το άπειρο ότι  δεν έχει αρχή,αλλά είναι η αρχή των πάντων  και  ότι  είναι "αθάνατον  και  ανώλεθρον".
"Περιέχει δε άπαντα και πάντα κυβερνά"
Ο Αναξίμανδρος εισήγαγε  την  χρήση  του  γνώμονα  στην Αρχαία Ελλάδα και ακόμη  κατασκεύασε χάρτη του τότε γνωστού κόσμου.Ο Αναξίμανδρος είναι ο  κατασκευαστής των ηλιακών ορολογίων,τα οποία είναι συσκευές,που μετράνε το χρόνο με βάση τη θέση της σκιάς,που ρίχνει ο ήλιος πάνω σε ένα αντικείμενο.
Θεωρούσε ότι από το άπειρο αντλούται και  στο άπειρο επιστρέφουν  συνεχώς άπειροι κόσμοι.
Ο  Αναξίμανδρος πιστεύει ότι  από το άπειρο ξεχώρισε μια φλόγα και ο νεφελώδης αέρας Στον πυρήνα του νεφελώματος  συμπυκνώθηκε η Γη,ενώ η  φλόγα έζωνε  τον αέρα,κατόπιν η πύρινη σφαίρα εξερράγη και απλώθηκε σε κύκλους τυλιγμένους από νεφελώδη αέρα,αυτοί οι κύκλοι σχημάτισαν  τα ουράνια σώματα.
Ο Κόσμος ως Όλον  έχει μορφή σφαίρας  και στο κέντρο του,πίστευε ο Αναξίμανδρος,ότι είναι τοποθετημένη η Γη, που η μορφή της είναι κυλινδρική με πλάτος τριπλάσιο από το μήκος της.
Ο Αναξίμανδρος πιστεύει,ότι η γη δεν στηρίζεται πουθενά  και βρίσκεται στο κέντρο του σύμπαντος,απέχοντας ίση απόσταση  από όλα τα σημεία του,ενώ οι άνθρωποι κατοικούν στην επάνω επιφάνεια της. Ο Αναξίμανδρος  γνώριζε την λόξευση της εκλειπτικής,έτσι ονομάζεται η γωνία 23 μοίρες  και 27' που σχηματίζει το επίπεδο της εκλειπτικής με το επίπεδο  του ουράνιου ισημερινού  και ότι οι 4 εποχές του έτους  οφείλονται στη λόξευση της εκλειπτικής
Ο Αναξίμανδρος πίστευε,ότι ο Ήλιος είναι 28 φορές  μεγαλύτερος από τη Γη  και διάπυρος,γνώριζε ότι η Σελήνη είναι ετερόφωτο σώμα,που  φωτίζεται από τον Ήλιο σε αντίθεση με τους αστέρες  που είναι αυτόφωτα σώματα.
Ο Αναξίμανδρος είναι ένας από τους πρώτους φιλοσόφους,που θεμελίωσαν τον νόμο της εξέλιξης των ειδών  και η θεωρία του λέει πως όλοι οι οργανισμοί προήλθαν από το νερό και πως ζούσαν στο νερό.Σιγά σιγά,όταν ο ήλιος άρχισε να ξεραίνει πολλές περιοχές,οι  οργανισμοί για να .διατηρηθούν και να μπορέσουν να επιβιώσουν άρχισαν σταδιακά να αλλάζουν μορφή και φύση.
Λέει,ότι και ο άνθρωπος στην αρχή ήταν ψάρι και ότι στη διάρκεια των αιώνων άλλαξε πολλές φορές μορφή.και έφτασε στην τελική του  μορφή,που είναι η σημερινή.μετά από πολλές διαδικασίες.
Ο Αναξίμανδρος είδε τη γένεση του κόσμου και της ζωής ως μια ενιαία εξελικτική διαδικασία,που δεν απέχει πολύ από την σύγχρονη ξελικτική  θεωρία.
Η θεωρία της εξελιξης του Δαρβίνου,είναι  φανερό,πως βρίσκει την  αρχή  της  στην θεωρία της εξέλιξης του Αναξίμανδρου.
Το μοναδικό  απόσπασμα του Αναξίμανδρου,που έχει διασωθεί παραθέτει ο Νεοπλατωνικός φιλόσοφος του 6ου μ.Χ.αιώνα, ο Σιμπλίκιος στο έργο του "Εις  Φυσικά".
Ο Αναξίμανδρος είναι ο πρώτος φιλόσοφος, που έγραψε τις πραγματείες του σε πεζό λόγο,οι μέχρι τότε φιλόσοφοι έγραφαν τις πραγματείες τους σε ποιητική μορφή.

Το  Κυριακάτικο  Μυθιστόρημα  Συνέχεια

 Η κυρά  Κατερίνα,η μαμά του Θεοφάνη,  έστειλε  μήνυμα  στον αδελφό της στην πρωτεύουσα, ότι συνέλαβαν μαζι με άλλους  τον Μιχαήλο,τους πήραν όλους και πορεύονται προς στην  Γερμανία.
Είπε  στον αδελφό της πόσο πολύ ανησυχούσε για τον Θεοφάνη.
-Φοβάμαι,του είπε, για τη ζωή του παιδιού μου,αυτοί οι προδότες είναι αδίστακτοι.
- Να μου τον στείλεις με την πρώτη ευκαιρία,της είπε.
Η κυρά  Κατερίνα,η μάνα του Θεοφάνη  ήταν μια γερή και δυνατή γυναίκα.
Στις καλές ημέρες το σπιτικό της, η οικογένεια,που δημιούργησε  με το Μιχαήλο,ο Θεοφάνης και το νεογέννητο  κοριτσάκι,ήταν μια συνηθισμένη νησιώτικη οικογένεια με την Κατερίνα να δουλεύει σαν άνδρας,στη δούλεψη του ανδρός της.
Κουβαλούσε στην πλάτη  της τα σφάγια  από το φορτηγό στο μεγάλο ψυγείο του κρεοπωλείου,σαν άνδρας δυνατός.
 Τα παιδιά τα  κρατούσε  η  μητέρα  της  στο  σπίτι.
Όταν συνέβη  το ατυχές αυτό περιστατικό της σύλληψης του Μιχαήλου,η καρδιά της λύγισε από πόνο και από τον φόβο  για την ζωή   του παιδιού της.
 Συζήτησε τους φόβους,που  σπάρασαν την καρδιά της  με την μητέρα της κι εκείνη είπε  στην κόρη της  να στείλει  το  παιδί κοντά στο θείο του.
Εκεί,είπε στην κόρη της θα είναι πιο εξασφαλισμένο.
Ο άνθρωπος τους,ζούσε πολλά χρόνια στην  πρωτεύουσα  ως  ανώτερος υπάλληλος  στο  υπουργείο  μεταφορών και τώρα ήρθε ο καιρός να  πάρει σύνταξη ,όμως ο πόλεμος ανακάλεσε,όπως ανακάλεσε και τόσα άλλα.
Ανεβλήθηκαν τα ταξίδια,που σχεδίαζε να προσφέρει στον εαυτό του,για να "ξεσκουριάσει" από το καθισιό,όπως έλεγε, όμως ο πόλεμος ανέτρεψε τα πάντα.
 Τώρα προστέθηκε και η συμφορά,που έπληξε το σπιτικό της αδελφής του.
Πάει ο γαμπρός του ο Μιχαήλος.
 Αυτό το άξιο και εργατικό παληκάρι,που δεν πέρασε από το μυαλό του,ούτε μία στιγμή, πως ο γείτονας και συγχωριανός του θα πρόδιδε στον κατακτητή,σαν μικρό παιδί στο σχολείο,την αταξία στο δάσκαλο.
-Να προδόσει,ο προδότης.
-Ποιόν;
Tον άνθρωπο,που προσπαθούσε να ελευθερώσει την πατρίδα κι έκανε κάθε τι γι αυτό.