To  Ποίημα  του  Σαββατόβραδου

                 Lovers  Words

I  love  you                    You  are  my  life
O!  my  God                  and  you  are
as  far  as  you               all  the  world
I  love  you!                    I  love   you!

You  are  a  flower         The  face,the  eyes
in  the  garden                 the  nose,your  lips  
of  my  heart                  all  that  you  are
You  are  my  life!           You  are  my  life!

 The  brown  eyes           The  blond  hairs
The  black  face              The  green  eyes
I  want  to  looking          The  white  face
  for  ever!                       I  am  crazy  for  you!                                           

Συνεχίζουμε  σήμερα  το  μάθημα  μας  της  Αρχαίας  Ελληνικής  Γραμματικής.
Η  Αρχαία  Ελληνική  στην  αρχαιοτάτη  μορφή  της  εστερείτο  πνευμάτων  και  τόνων. Εκείνης  της  εποχής  τα  χειρόγραφα  εγράφοντο  με  κεφαλαία  γράμματα,σε  μεγαλογράμματη  γραφή,όπως  ονομάζεται,χωρίς  κανένα  διακριτικό  και  χωρίς  να  τηρούνται  οι  αποστάσεις  μεταξύ  των  λέξεων.
Παραδείγματος  χάριν (ΤΟΥΤΩΝΜΕΝΟΥΤΩΣΕΧΟΝΤΩΝ = τούτων  μεν  ούτωςεχόντων).
Οι  Αλεξανδρινοί  φιλόλογοι  είναι  εκείνοι  στους  οποίους  αποδίδεται  η  δημιουργία  των  πνευμάτων  και  των  τόνων. Από  αυτούς  τους  φιλόλογους  της  Αλεξανδρείας  χρησιμοποιήθηκαν  πρώτη  φορά  στις  εκδόσεις  ποιητικών  κειμένων  άλλων  διαλέκτων,εκτός  της  αττικής διαλέκτου.
Δε μπορούμε  να  πούμε,ότι  είναι  πολυτέλεια  η  αρχική  χρησιμοποίηση  τους,γιατί  ο  τονισμός  πολλών  λέξεων  αυτών  των  διαλέκτων  ήταν  διαφορετικός  από τον  τονισμό των  λέξεων  της  αττικής  διαλέκτου.και  έτσι  με  αυτά  τα  σημεία,τα  πνεύματα  και  τους  τόνους, απέφευγαν  τις  παρανοήσεις. Να μη νομίσουμε  όμως,ότι  τα  τονικά  σημεία,τα  οποία  επινοήθηκαν  για  να  καλύψουν   αυτή  την  ανάγκη, για  να αποφεύγονται οι παρανοήσεις, να  μη  νομίσουμε ότι  εχρησιμοποιήθηκαν  ευθύς  εξ  αρχής  σε  ευρύτατη  κλίμακα.  Η  χρήση  τους  γενικεύθηκε  από  τον  7ο μ.Χ. αιώνα  στα  χειρόγραφα  κείμενα  της  καθημερινής  ζωής.Στην  σημερινή  εποχή  στα  Αρχαία  Ελληνικά  διατηρούμε  τους  τόνους, όπως  διατηρούμε  και  όλο  το  σύστημα  αυτής  της  ιστορικής  ορθογραφίας.Οι  οπαδοί  της  Δημοτικής  γλώσσας  που  καθιέρωσαν  την  ορθογραφία  της  Νέας  Ελληνικής,  κατά  την  οποίαν  λέξεις  και  τύποι,οι  οποίοι  είναι  κοινοί  μεταξύ  Αρχαίας  και  Νέας  γλώσσας τονίζονται  στη  Νέα  Ελληνική  με  εντελώς  διαφορετικό  τρόπο,γι αυτό  επικράτησε  σύγχυση  και  έτσι  οι  πνευματικοί  Έλληνες  σκέφτηκαν  ότι  είναι  προτιμότερο  να  καταργήσουμε  τους  τόνους  και  να  αρκεστούμε  σε  ένα  σημείο  που  να  δηλώνει  την  τονισμένη  συλλαβή,όπως  συμβαίνει  σήμερα  στην  Νέα  Ελληνική  γλώσσα  της  Δημοτικής.
Nα  αναφέρουμε  εδώ  τον  Έλληνα   καθηγητή  Πανεπιστημίου  και Φιλόλογο,τον  Ιωάννη  Κακριδή,ο οποίος  στις  συγγραφικές  μελέτες  του  καθιέρωσε  από  το  1941  το  μονοτονικό  σύστημα,πράγμα  το  οποίο  προκάλεσε  την  πειθαρχική  δίωξη  του  από  το  Πανεπιστήμιο  Αθηνών.Οι  γνώμες  που  εκφράστηκαν  κατά  τη  δίκη  δημοσιεύθηκαν  στα  βιβλία:  "Η  δίκη  των  τόνων"   και  η  "Αντιδικία  των  τόνων".  το  1943  και  το  1944  αντίστοιχα.  
Στα  Αρχαία  Ελληνικά  διατηρούμε  τα  πνεύματα  και  τους  τόνους και  τα  άλλα  σημαδάκια,όπως  την  υπογεγραμμένη.
Στην  Αρχαία  Ελληνική  γλώσσα  τα  καθιερωμένα  πνεύματα  είναι   η  ψ ι λ ή  και  η  δ α σ ε ί α
και  οι  καθιερωμένοι   τόνοι  είναι  η   ο ξ ε ί α  και  η  π ε ρ ι σ π ω μ έ ν η  και  μία  άλλη  δευτερεύουσα  η  β α ρ ε ί α

                 Η  ΓΝΩΡΙΜΙΑ   ΜΕ  ΤΟΥΣ  ΑΡΧΑΙΟΥΣ   ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ   ΜΑΣ
  
                                                      ΟΙ   ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

Ο  ΣΩΚΡΑΤΗΣ  κατά  τα  τέλη  του  5ου  π.Χ. αιώνα  ως  διδάσκαλος  ασκούσε  μεγάλη  επίδραση  όχι  μόνο  στους  μαθητές  του  αλλά  γενικότερα. Με  την  ειλικρίνεια  και  το  θάρρος  που  τον  διέκρινε, δεν  απέκρυπτε  τα  αδύνατα  σημεία  της  Δημοκρατίας.  Ο  Σωκράτης  εδίδασκε  ανοιχτά,ότι  το  βασικό  μειoνέκτημα  της  Δημοκρατίας  ήταν  η  αδιαφορία  στο, αν   οι  ηγέτες  της  διέθεταν  τις  απαιτούμενες  ικανότητες  και  ότι   ανέθετε  την   τύχη  του  λαού  στα  χέρια  ανδρών,οι  οποίοι  δεν  είχαν  αρκετές  εμπειρίες  στην  πολιτική   και  ακόμη  ότι  προκειμένου  να  κριθεί  η  ηθική  και  η  δικαιοσύνη  μιας  πολιτικής  ενέργειας  έθετε  σε  ίση  αξία  όλες  τις  γνώμες  των  πολιτών. Αυτά  θεωρούσε  ο  Σωκράτης  ως  μειονεκτήματα  της  Δημοκρατίας. Οι  απόψεις  του  αυτές  θεωρήθηκαν   ανορθόδοξες   και  κατεθορύβησαν   όλους τους  δημοκρατικούς,που   δεν  είχαν  σταθερές  ακόμη  απόψεις    και  τον  Άνυτο,ο  οποίος  Άνυτος  ήταν  κατά  την  περίοδο  αυτή  ο  δεύτερος  σε  ισχύ  πολιτικός  των  Αθηνών,άνδρας  μετριοπαθής  και  τίμιος,αλλά  ηγέτης  στενών  αντιλήψεων. Ο Άνυτος  είναι  εκείνος  ο  οποίος  υπεκίνησε  την  δίωξη  του  Σωκράτη  Ο Άνυτος  χρησιμοποίησε  ως  μηνυτή  τον  Μέλητο,έναν  ποιητή δευτέρας  κλάσεως.
 Ο  Σωκράτης  εδιώχθη  από  τους  δημοκρατικούς  και  για  μία  άλλη  αιτία  η  οποία  ήταν  ο  στενός  δεσμός  που  διατηρούσε   με  τον  Κριτία,ο  οποίος  ήταν  μεταξύ  των  Τριάκοντα  τυράννων  ο  πλέον  αδιάλλακτος,που  δεν  συμφιλιωνόταν,δε  συμβιβαζόταν,αρνιόταν  τις ιδέες  των  δημοκρατικών Μία  άλλη  αιτία  επίσης  ήταν  η  στενή  σχέση  του  με  τον  Αλκιβιάδη,ο  οποίος  με  την  πεισματώδη  επιμονή    στις  παράλογες  ιδέες  του  συνέβαλε  στην  κατάρρευση  της  Αθηναϊκής  πολιτείας.
Καθώς  φαίνεται, αν  κρίνουμε   αντικειμενικά  τον  Άνυτο  και  τους  συνεργάτες  του,  δεν επεδίωκαν  τη  θανάτωση  του  Σωκράτη,αλλά  μόνο  την  εξουδετέρωση  του. με  μία  άλλη  ποινή.
Η  αθηναϊκή  νομοθεσία  για  τις  δίκες  αυτής  της  κατηγορίας  προέβλεπε, ότι  ο  κατηγορούμενος μετά  την  πρόταση  της  κατηγορούσης  αρχής  περί  της  επιβλητέας  ποινής,είχε  δικαίωμα  να  αντιπροτείνει  μία  επιεικέστερη  ποινή,την  οποίαν  το  δικαστήριο  θα  μπορούσε  να  αποδεχθεί,αν  την  εύρισκε  λογική. Ο  Σωκράτης  όμως  στην   απολογία   του  απέκλεισε  την  επίδειξιν  επιείκιας  εκ  μέρους  του  δικαστηρίου.
Οι  πηγές  για  την  Απολογία  του  Σωκράτη,είναι  δύο. Τα  " Απομνημονεύματα"  του  Ξενοφώντος    και  η  " Απολογία"  του  Πλάτωνα, η  οποία  είναι  μία  θαυμάσια  περιγραφή  της  δίκης  και  της  απολογίας  του,που  τονίζει  με  κάποια  δόση  υπερβολής  την  προσωπικότητα  του  Σωκράτη,τον οποίο  ο  Πλάτων  αγαπούσε  και  θαύμαζε.
Ο  Σωκράτης  συνεπής  προς  τις  αρχές  του  δεν  αμφισβήτησε  ποτέ  το  δικαίωμα  της πολιτείας  να  τον  δικάσει  και  αυτό  έγινε  γνωστό,όταν  αργότερα  δεν  δέχτηκε  την  πρόταση  του  Κρίτωνα, ο  οποίος  ήθελε  την  απόδραση  του  από  την  φυλακή,προφανώς  με  την  σιωπηρή   συγκατάθεση  των  αρχών. (Ο Κριτίας πήρε  αυτή  την  απόφαση  να  προτείνει  στον  Σωκράτη  την  απόδραση,σκεπτόμενος  τα  μικρά  παιδιά  του  και  κυρίως  το  τρίτο  παιδί  του,που  ήταν  νήπιο,να  μη  μείνουν  ορφανά).
Ο  Σωκράτης  υποστηρίζει  στην  απολογία  του,ότι  οι  πολίτες  οφείλουν  απόλυτη  υπακοή  στους  νόμους  ανεξαρτήτως  κυβερνήσεως.( Αυτό  το  "απόλυτη  υπακοή" δεν  είναι  ποτέ  εφικτό  απολύτως  γιατί  κυβέυονται  τα  προσωπικά  συμφέροντα,αυτά  που  ο  Κρίτων  εννοούσε.Να  μην  αφήσει  τα  παιδιά  του  ορφανά. Όμως  ο  Σωκράτης,φιλόσοφος  ων  και  διδάσκαλος  θέλοντας  να  μην  παραβιάσει  την  ρήση...Δάσκαλε  που  δίδασκες  και  νόμο   δεν  εκράτεις...δεν  .απεποιήθη  την  ποινή  του  θανάτου  που  τον  καταδίκασαν).
Ο  Σωκράτης  εκρίθηκε  ένοχος  με  πλειοψηφία  60  ψήφους.Το  δικαστήριο, γράφει  ο  Πλάτωνας  στην  Απολογία,  απετελείτο  από  510  Αθηναίους,αυτό  αποδεικνύει  ότι  οι  225   εψήφισαν υπέρ  της  αθωώσεως  του. Όταν  απηγγέλθη   στον  Σωκράτη  η  εις  θάνατον  καταδίκη  και  ρώτησαν  ποία  ελαφρότερη  ποινή  εισηγείτο,έλαβε  επιθετικότερο  ακόμη  ύφος  και  είπε: "Βεβαίως  θα  προτείνω  την  ποινήν  δια  την  οποίαν  κρίνω  τον  εαυτόν  μου  άξιον. Ποίας  λοιπόν   σωματικής  ή  χρηματικής  ποινής  είμαι  άξιος; Διότι...παρημέλησα  όσα  οι άλλοι  θεωρούν  σπουδαία,δηλαδή την  απόκτηση  χρημάτων  και  τα  οικονομικά ζητήματα  και  της  στρατηγίας και  τας  πολιτικάς  αγορεύσεις...επειδή  θεώρησα  εμαυτόν  χρηστότερον  ώστε  να  μη  καταφύγω  εις  τα  μέσα  αυτά  δια  να  σωθώ...διότι  αν  κατέφευγα  ουδεμίαν  ευεργετικήν  υπηρεσίαν  θα  προσέφερα  και  εις  εμέ και  εις  την  πόλιν,αλλ  αντιθέτως  ετράπην  προς  αυτήν  την  κατεύθυνσιν,πώς  να  παράσχω  εις  έκαστον  εξ υμών  την  μεγίστην  ευεργεσίαν,επιχειρών  να  σας  πείσω  όπως  μη  φροντίζετε  δια  τα  υλικά σας  συμφέροντα  πριν  φροντίσετε  δια  την  ηθικήν  και  πνευματικήν  βελτίωσιν  σας,πώς  να  γίνετε  όσο  το  δυνατόν  άριστοι  και  σώφρονες. Ούτε  δια  τα  υλικά  συμφέροντα  της  πόλεως,πριν  φροντίσετε  δια  την  πνευματικήν   και  ηθικήν  ανάπτυξιν  της". Στη  συνέχεια  ο  Σωκράτης  ζήτησε  να  του  εξασφαλίσουν  την  σίτιση  του  στο  Πρυτανείο  μέχρι  να  ζει.
Τελικά  δέχτηκε  να  καταβάλλει  πρόστιμο  μίας  μνας.
Οι  φίλοι  του   τον  παρακάλεσαν  να  ανεβάσει  το  ποσόν  σε  τριάντα  μνας,περιπου  100 ευρώ  σημερινά  χρήματα. Το  δικαστήριο  ήταν  έτοιμο  να  επιβάλλει  την  ποινή  της  εξορίας αλλά  ο Σωκράτης  δεν  δέχτηκε  και  αυτή  τη  φορά.Έτσι  όταν  οι  δικαστές  συγκεντρώθηκαν  για  να  ψηφίσουν  δεύτερη  φορά,οι  ψήφοι  για  την  καταδίκη  του  σε  θάνατο  ήταν  περισσότεροι.
Ο Πλάτων  στον  "Φαίδωνα" δίνει  μια  δραματική  περιγραφή  των  τελευταίων  ημερών  του  Σωκράτη  στην  φυλακή. Σε  όλη  τη  διάρκεια  της  φυλακίσεως  του  ο  Σωκράτης  ανέπτυσσε  στους  φίλους  του  τις  θεωρίες  του  συζητώντας  και  χαριτολογώντας  μαζί  τους,με  την  συνηθισμένη  του  ευθυμία. Ο  επικείμενος  θάνατος  του  έθλιβε  τους  φίλους  του,που  ο  Σωκράτης  ως  μελοθάνατος, ενθάρρυνε  και  παρηγορούσε.Όταν  ήλθε  η  ώρα  να  πεθάνει  ο  δεσμοφύλακας  με  κλάματα  έδωσε  στο  Σωκράτη  τον  κύλικα  με  το  κώνειο .Ο  Σωκράτης  ξάπλωσε,κάλυψε το  σώμα  του  με  σινδόνι   και  λίγο  πριν  πεθάνει  ξεσκέπασε  το  πρόσωπο  του   και  είπε: "Ω! Κρίτων,εις  τον  Ασκληπιόν  οφείλομεν  ένα  πετεινόν.Μην  αμελήσετε  να  εκπληρώσετε  την  οφειλήν". ( Ο  Ασκληπιός  ήταν  ο  θεός  της  υγείας και  την  οφειλή  εδιναν  μετά  θάνατον). Ο  Πλάτων  γράφει  "Τοιούτον  υπήρξε  το  τέλος  του  φίλου  μας  περί  του  οποίου  δύναμαι  αληθώς  να  είπω  ότι  εξ  όλων  των  ανδρών  της  εποχής  του,τους  οποίους  εγνώρισα,υπήρξε  ο  άριστος  και  ο  πιο  σοφός".
Αυτός  ήταν  ο φιλόσοφος    Σωκράτης, ο  πλέον  αγαθός  και  καλός  άνδρας  του  5ου  αιώνα  προ  Χριστού.
Ο  θάνατος   του  σηματοδοτεί το  τέλος  μιας  εποχής  και  την  έναρξη  μιας  νέας εποχής, του πολιτισμού,του  Δυτικού  πολιτισμού. Έτσι  ο   Σωκράτης  από  τον  δήμο  Αλωπεκής,ο  γιος του  λιθοξόου  Σωφρονίσκου  και  της  μαίας  Φαιναρέτης  απέβη  ο  σημαντικότερος  Έλληνας  φιλόσοφος  και  η  σημαντικότερη  ελληνική  φυσιογνωμία  στους  αιώνες προ  Χριστού.

To  Kυριακάτικο  Μυθιστόρημα

Έτσι   .έφτασε  στην  πρωτεύουσα  ο  Θεοφάνης  κοντά  στον  θείο  του  Γιαννή  και  τη  θεία  του  Άννα.
Τον  υποδέχτηκαν  και  οι  δύο  με  πολλή  στοργή  και  μεγάλη  τρυφερότητα.
-Πώς  ήταν  το  ταξίδι,αγόρι  μου;
Ρώτησε  η  θεία  του   Άννα,που  περίμενε  τον  Θεοφάνη  με  μεγάλη  ανυπομονησία  καθώς   ήταν ο καιρός   χάλια.
 Όλο  το  βράδυ  έβρεχε.
Άστραφτε  και  βροντούσε.
  Η  θεία   Άννα  τρομαγμένη   κρυβόταν  στην  αγκαλιά  του  Γιαννή,του  άνδρα  της, κι  έκλεγε  για  τον   ανηψιό  τους,τον  Θεοφάνη, που  ταξίδευε  μες  τη  φουρτούνα.
-Μα  πώς  κάνεις  έτσι,έλεγε  ο  άνδρας  της.
Έλα  στα  συγκαλά  σου.
Εδώ  είναι  ο  καιρός  κακός.
Στη  θάλασσα, όταν  βραδιάζει  πέφτουν  οι  άνεμοι, η  θάλασσα  ηρεμεί.
Γάνιασε ο  Γιαννής  μέχρι  να  κάνει  την  Άννα,τη  γυναίκα  του,  να  λογικευτεί  και  να  ησυχάσει,να  την  πάρει  ο  ύπνος  να  κοιμηθεί... και  άμα  ξημερώσει...έχει  ο  Θεός,μονολογούσε  κι  έκανε  το  σταυρό  του.
Και  να  τώρα  ο  Θεοφάνης,  σε  άσχημα  χάλια  από  το  κακό  ταξίδι, απολάμβανε  τη  θαλπωρή  που  πρόσφερε  το  σπίτι  του  θείου  και  της  θείας  του, η ζεστή  αγκαλιά  τους  και  τα  τρυφερά  λόγια  τους.
-Είχε  πολύ  φουρτούνα  θεία,φοβήθηκα  πολύ,όμως  έβλεπα  τους  ανθρώπους  που  δουλεύουν  στο  πλοίο,πώς  τους  λένε.
-Τους  καμαρώτους,απάντησε  ο  θείος.
-Ναι! τους  καμαρώτους,επανέλαβε  ο  Θεοφάνης.
 Εξυπηρετούσαν  τον  κόσμο  σα  να  βρισκόταν  στο  σπίτι  τους.
Έτσι  έπαψα  κι  εγώ  να  φοβάμαι.
Έκανα  το  σταυρό  μου  και  ξάπλωσα  στην  κουκέτα  για  να  κοιμηθώ.
Το  πλοίο  λικνιζόταν  ρυθμικά  και  κοιμήθηκα,λίγο  ανήσυχα,αλλά  κοιμήθηκα.

Το  Ποίημα  του  Σαββατόβραδου

Τρίχες!!!
Κι  όμως  αυτές  οι   τρίχες
καμιά  φορά  σώζουν  την  κατάσταση.
Είδα  πολλούς  γνωστούς  παλιούς
μα  και νεώτερους  καμουφλαρισμένους
πίσω  από  ένα  δάσος.
Μύστακες  και  γένεια.
Αγνώριστοι.
Κρύβονται  πίσω  από  τις  τρίχες
  παρουσιάζουν  ένα  άλλο  πρόσωπο.
Πρόσωπο  με  αξία.
Απόχτησαν  με  τις  τρίχες
 προσωπικότητα  που  αλλέως  πώς  
δεν  μπορούσαν  να  την  αποκτήσουν.
Έχουν  κάποια  αξία  τώρα  που  
αν  έλειπαν  οι  τρίχες  τους  δεν
 θα  είχαν.
Κρύβονται  πίσω  από  τις  τρίχες
παίρνουν  έναν  άλλον  αέρα.
Η  τρίχες,λοιπόν, τα  γένεια  τα  μεγάλα,   
είναι η λύση η εύκολη,η πρόχειρη, η σνομπίστικη,
η  δήθεν  κουλτουριάρικη.
Όλα  αλλάζουν,άλλα  γεννιούνται
 Η  μεταμόρφωση  με  τρίχες,
ανύψωση  του  ηθικού.
Τι  λες  εκεί. Τρίχες !!!

Εξαίρεση  αποτελούν  οι  ιερομένοι  και  οι  απόφοιτοι
εκκλησιαστικών  σχολών.

         Η  ΓΝΩΡΙΜΊΑ  ΜΕ  ΤΟΥΣ  ΑΡΧΑΙΟΥΣ  ΕΛΛΗΝΕΣ  ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ  ΜΑΣ

                                                ΟΙ  ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

 Ο  ΣΩΚΡΑΤΗΣ   γεννήθηκε  στην  Αθήνα  το  490 π.Χ,   όπου  και  έζησε  μέχρι  το  399  π.Χ. Ήταν  γιος  του  γλύπτη  Σωφρονίσκου  και  της  Φεναρέτης,η μητέρα  του  ασκούσε  το  επάγγελμα  της  Μαίας.Το  επάγγελμα  της  μητέρας  του  ήταν  αυτό  που  καθόρισε  και  την  δι  επαγωγής  μέθοδον  της  εξαγωγής  της  αλήθειας  κατά  τις  συζητήσεις  του  με  τους  μαθητές  του   και  την  συναγωγήν  ιδεών  την  γνωστήν  ως   μαιευτικήν   μέθοδον.
Ο  Σωκράτης  ανήκε  στην  κατώτερη  αστική  τάξη   από  το  γεγονός  όμως  ότι  υπηρέτησε  στο  στρατό  ως  οπλίτης, συμπεραίνει  κανείς  ότι  ο  πατέρας  του  ήταν  σχετικά  εύπορος ,δεδομένου  ότι  στρατεύοντο  οπλίτες  από  την  τάξη  των  ζευγιτών.
Ζευγίτες   ήταν  οι  πολίτες  των  οποίων  το  ετήσιο   εισόδημα  υπερέβαινε  τους  200  μεδίμνους
Ο  μέδιμνος  στην  Αρχαία  εποχή  ήταν  μέτρο  χωρητικότητας  στερεών, κυρίως  δημητριακών  και  είναι  ισοδύναμος  μς  56  ή  59  λίτρα  σημερινά.
Η  παράδοση  μας  δίδει  την  πληροφορία,ότι  εκληρονόμησε  μία  οικία  και  70  μνας,ένα  ασήμαντο  ποσό,αν  λάβουμε  υπ όψιν  μας  ότι  1 μνα  ισοδυναμούσε  με  100  δραχμές  και  1  δραχμή  ήταν  αντίστοιχη  προς  6  οβολούς. Αυτά  τα  υπάρχοντα  παρεχώρησε  στον  Σωκράτη  ο  φίλος  του  ο  Κρίτων. (Ο  φίλος  του  ο  Κρίτων  είναι  εκείνος  που  μετά  την  εις  θάνατον  καταδίκη  του   τον  επισκέφθηκε  στην  φυλακή  και  πρότεινε  στο  Σωκράτη  ένα  τρόπο  απόδρασης.  του).
Όμως  ο  Σωκράτης  δεν  έδειχνε  κανένα  ενδιαφέρον  για  τα  αγαθά  αυτά.
Λένε  ότι  δεν  φορούσε  ποτέ  εσώρουχα  ούτε  υποδήματα  και  ότι  φορούσε  το  θέρος  και  τον  χειμώνα  τον  ίδιο  χιτώνα .
Τα  τελευταία  έτη  της  ζωής  του  απέκτησε  σύζυγο  την  Ξανθίππη,την  οποίαν  ο  θρύλος  την  εμφανίζει  εξαιρετικώς  φίλεριν.Απέκτησαν  τρία  παιδιά,τρία  αγόρια,  από  τα  οποία  το  τρίτο  ήταν  ακόμα  νήπιο, όταν  απεβίωσε  ο  πατέρας  του.
Η μορφή  του  Σωκράτη  είναι  αρκετά  γνωστή   από  τις  μεταγενέστερες  προτομές  του,οι  οποίες  αποδίδουν  την  μορφή  του  πιστά, όιπως  λένε.
Ο  Σωκράτης  ήταν  βραχύς  στο  ανάστημα  και  ρωμαλέος,  με  ρίνα  πεπλατυσμένη, με  μύτη    πλακουτσωτή  και  είχε  μάτια  προεξέχοντα, είχε  ένα  πλατύ  στόμα  και  ακατάστατη  γενειάδα.
 Έμοιαζε  με  σάτυρο  και  έτσι  τον  παρομοιάζουν   οι  σύγχρονοι  του.
Σε  νεαρά  ηλικία  ο  δάσκαλος  του  ήταν  ο  Αρχέλαος  ο  Μιλήσιος.  με  τον  οποίον  συναντήθηκε  στην  Σάμο,όταν  οι  Αθηναίοι  απέκλεισαν  το  νησί  το  441 π.Χ. -  το  440  π. Χ.
Ως  Αθηναίος  πολίτης    υπηρέτησε   κατά  διαστήματα  στον  αθηναϊκό  στρατό.
 Στην  Αμφίπολη  το  437 -436 π.Χ.
Στην  Ποτίδαια,  το  432 - 430 π.Χ  όπου  έσωσε  τη  ζωή  του  Αλκιβιάδου  και  στο  Δήλιον,όπου  έδειξε  κατά  την  υποχώρηση, το  424 π.Χ. μεγάλη  ετοιμότητα  πνεύματος .
Σε  αυτές  τις  εκστρατείες  έδειξε  μεγάλη  αντοχή  στις  κακουχίες  του  πολέμου  και  στις  δοκιμασίες  του   κλίματος.
Στο  Σ υ μ π ό σ ι ο  του  Π λ ά τ ω ν α  ο Αλκιβιάδας  φαίνεται να αφηγείται  για  τον  Σωκράτη: " Εις  τας  κακουχίας  όχι  μόνο  εμέ αλλά  και  όλους  τους  άλλους  υπερέβαλεν.  Οσάκις  δεν  είχομεν   τροφάς,τίποτε  δεν  ήσαν  οι  άλλοι  ως  προς  την  αντοχήν  εν  συγκρίσει  προς  αυτόν.
Οσάκις  πάλιν  είχομεν   ευωχίας  αυτός    μόνος  ήτο   εις  θέσιν  να  αισθανθεί ευχαρίστησιν   και  εις  τα  άλλα  και  εις  την  οινοποσίαν,την  οποίαν  απέφευγε,αλλ όταν  τον  υπεχρέωναν,  όλους  τους  ενίκα  και  το  περιεργότερον  κανείς  δεν  είδε   έως  τώρα  τον  Σωκράτη  μεθυσμένον.
Ως  προς  την  αντοχήν  του   εις  το  ψύχος  ήτο  να  τον  θαυμάζει  κανείς,ιδιαιτέρως  μάλιστα  κάποτε  σε  περίπτωσιν  δριμυτάτης  παγωνιάς,όταν  όλοι  ή  δεν  ετόλμων  να  εξέλθουν  ή  αν  εξήρχετο  κανείς,εξήρχετο  με  πολλά  πρόσθετα  ενδύματα, με  υποδήματα  και τους  πόδας  τυλιγμένους  με  θερμά  υφάσματα  και  αρνακίδας, εν  τούτοις  ο Σωκράτης  εξήρχετο  ανυπόδητος  και  εβάδιζεν  πάνω  εις  τον  πάγον  ευκολώτερον  παρά  οι  άλλοι  με  υποδήματα.
Ο  Σωκράτης  δεν  επεδίωξε  ποτέ  να  αναλάβει  δημόσιο  αξίωμα ,παρόλο  που  πίστευε ότι " ο  καλός  πολίτης  δεν  πρέπει  να  αποφεύγει  την  επιτέλεσιν, του  προς  τον  δήμον  καθήκοντος  του.
Όμως  διετέλεσε  μέλος  των  Πεντακοσίων  το  έτος  406  π.Χ.
Το  ίδιο  έτος, όταν  εδικάζοντο  οι  νικητές  ναύαρχοι  της  ναυμαχίας στις  Αργινούσες   με  την  κατηγορία,ότι  δεν   περισυνέλέξαν  τους  ναυαγούς  των  βυθισμένων  πλοίων.
Ο  Σωκράτης  ήταν  ο  μόνος  από  το  σώμα  των  Πεντακοσίων,που  αρνήθηκε  να  ψηφίσει  αυτή  την  απόφαση  θεωρώντας   την  καταδίκη  όλων  των  ναυάρχων  σε  θάνατο,ότι  ήταν  παράνομη.
Το  έτος  404 π.Χ. επέδειξε  το  ίδιο  σθένος,όταν  αρνήθηκε  να  συμμορφωθεί  στις  διαταγές  των  Τριάκοντα  τυράννων  να  συλλάβει  έναν  από  τα  πολιτικά  θύματα  τους  τον  Λέοντα, γιατί  και  πάλι  θεώρησε  την  διαταγή  τους  παράνομη.
Η  απείθεια,αυτή η  ανυπακοή  στους  νόμους   θα  του  είχε  στοιχίσει  την    ζωή  του ,αν  εν  τω  μεταξύ  δεν  επήρχετο  η ανατροπή  των  Τριάκοντα  το  403 π.Χ.
Έτσι  ο  Σωκράτης  τόσο   στον  δημόσιο  βίο  όσο   και  στην  διδασκαλία  του  υπήρξε  θαρραλέος  υπέρμαχος  της  δικαιοσύνης. 
Ασυμβίβαστο  πνεύμα  ο  Σωκράτης  κράτησε    την  ίδια   αρνητική  στάση  κατά  την  επί  "ασεβεία"δίκην  του, οπότε  αρνήθηκε  να  αποστεί  από  τις  αρχές  του  με  επακόλουθο  την  καταδίκη  του  σε  θάνατο  και  την  εκτέλεση  του  το  399 π.Χ.
Ποιά  ήταν  όμως  τα  αίτια,τα  οποία  τον  οδήγησαν  στον  θάνατο.Θα  μπορέσουμε  να    κατανοήσουμε  τα  αίτια,  αν  λάβουμε  υπ  όψιν  μας,  ότι    την  εποχή  κατά  την  οποίαν  ο  Σωκράτης  οδηγείτο  στον  θάνατο,  αι  Αθήναι  ευρίσκοντο  υπό  το  κράτος  πολιτικού  και  οικονομικού  χάους. μετά  την  ήττα  της  από  την  Σπάρτη  το  404 π.Χ,οπότε  έληξε  ο  Πελοποννησιακός  πόλεμος,ο  οποίος  άρχισε  το  431 π.Χ.( 431 -404 π.Χ.)  και  την  προσφάτως  αναβίωση  της  Δημοκρατίας  μετά  από  την  περίοδο  της  τρομοκρατίας  των  Τριάκοντα  τυράννων.
Τα  πολιτικά  πάθη  είχαν  φουντώσει  και  μολονότι  είχε  δοθεί  αμνηστία  οι  δικαστικές    διώξεις   των  υπόπτων   επί  συνεργασία  με  τους  Τριάκοντα  εσυνεχίζοντο  και  επί  πλέον  ετέθησαν  σε  εφαρμογή   και  άλλοι  πλάγιοι  τρόποι  εξουδετέρωσης  εκείνων  των  πολιτών,οι  οποίοι  θεωρήθησαν  από  τους  δημοκράτες  εξουσιαστές,ότι  διεπνέοντο  από  ανατρεπτικές  τάσεις.
Η κατηγορία    επί  ασεβεία     δεν  ήταν  ένα  νέο  φαινόμενο.
Πριν  από  τριάντα  έτη  η  Ασπασία  και  ο  Αναξαγόρας   είχαν  παραπεμφθεί  σε  δίκη  με  την  κατηγορία  αυτή  από  τους  πολιτικούς  αντιπάλους  του  Περικλή, οι  οποίοι  επεδίωκαν  με  το  μέσον  αυτό  να  αμαυρώσουν  το  όνομα  του.
Το  ίδιο  έτος  κατά  το  οποίο  έγινε  η  δίκη  του   Σωκράτη,εδιώχθη  και  ο  ρήτορας  Ανδοκίδης  με  την  κατηγορία  της  ασέβειας.
Συνεπώς  οι κατηγορίες  εναντίον  του  Σωκράτους  ότι  "εισήγαγε κενά  δαιμόνια" και  ότι   "διαφθείρει  τους  νέους"  δεν  ήταν  οι  μοναδικές  εκείνη  την  εποχή κατά  την   οποίαν  οι  Αθηναίοι,  και  περισσότερο  ο  Σωκράτης  γνώρισαν  τον  ένα  Θεό,το  Θεό  της  αγάπης,  με  τις  συνέπειες  που  αυτή  η  κατάσταση    περιέκλειε  για  την  πορεία  του  Δωδεκαθέου.