Καλημέρα αγαπημένοι μου αναγνώστες μαθητές και μαθήτριες όλων των ηλικιών.
Πριν προχωρήσουμε στη συνέχεια της θεωρητικής εξέτασης  για την κατανόηση του τρόπου της  διαμόρφωσης και επέκτασης,της εξέλλιξης και μετεξέλλιξης  της Λατινικής γλώσσας,θεωρώ σκόπιμο  να σας διευκρινίσω τον όρο Μετανάστευση,που οπωσδήποτε σας έκανε εντύπωση και ίσως να σας έκανε να απορήσετε διαβάζοντας την παράγραφο,όπου αναφέραμε την γνώμη ορισμένων επιστημόνων,ότι  μετανάστες από την Μικρά Ασία μεταξύ του 10ου και 8ου αιώνα,είναι εκείνοι που διαμόρφωσαν τον πολιτισμό στις βόρειες ακτές του Λατίου της  Ιταλίας μετέπειτα,τον ετρουσκικό πολιτισμό.
Μετανάστευση,όταν λέμε,εννοούμε την ηθελημένη μετακίνηση  πολλών ανθρώπων από τον συνηθισμένο τόπο,όπου μέχρι τώρα κατοικούσαν, σε ένα νέο τόπο.
Μετανάστευση δεν μπορούμε να πούμε την περιπλάνηση των νομάδων,ούτε την περιπετειώδη εξερεύνηση μεμονωμένων ατόμων,ούτε μπορούμε να πούμε ότι είναι μετανάστευση η αλλαγή κατοικίας,που παρατηρείται  στους ποιμενικούς λαούς,οι οποίοι μετακινούν τα ποίμνια των ανάλογα με τις εποχές. Τον όρο μετανάστευση συχνά τον χρησιμοποιούμε  για να καθορίσουμε οποιανδήποτε μετακίνηση πολλών ανθρώπων,η οποία οφείλεται σε ελείψεις,όπως είναι η έλλειψη φυσικών πηγών πλούτου, η μεγάλη ξηρασία, η  έλλειψη ύδατος, η εξάντληση των ορυκτών  αποθεμάτων. Μετανάστευση είναι  και  η οργανωμένη έξοδος από τη χώρα με μικρή εδαφική έκταση  του πληθυσμού που πλεονάζει.
.Να μιλήσουμε τώρα για την Λατινική γλώσσα. Οι Ρωμαίοι πολιτικοί και στρατιωτικοί,στις Ρωμαϊκές επαρχίες δεν ομιλούσαν την λόγια Λατινική γλώσσα.Ομιλούσαν  μία λαϊκή διάλεκτο,η οποία απορροφούσε τις τοπικές διαλέκτους,άπλωνε τις ρίζες της παντού και διαφοροτρόπως εξελλισσόταν.Έτσι δημιουργήθηκαν πολυάριθμοι λατινικοί διάλεκτοι Όμως οι άνθρωποι που ομιλούσαν αυτές τις διαλέκτους υποχρεώθηκαν να ομιλούν ένα πιο απλό επαρχιακό τύπο  ομοιόμορφης λατινικής και αυτόν να χρησιμοποιούν  στα επίσημα έγγραφα και στην επικοινωνία τους με την Ρώμη και τα άλλα σημεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Με το πέρασμα των αιώνων,από τα διάφορα τοπικά ιδιώματα,εμφανίστηκαν οι πρώτες ιταλικές διάλεκτοι,οι οποίες απετέλεσαν  τους προγόνους των διαλέκτων,οι οποίες ομιλούνται ακόμη και σήμερα στην Ιταλία.Οι εγγράμματοι και μορφωμένοι έδειξαν απροθυμία και δεν ήθελαν να εγκαταλείψουν την Λατινική γλώσσα,που χρησιμοποιούσαν στα δημόσια έγγραφα και στο λειτουργικό της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και να την αντικαταστήσουν με μία κλασσική λόγια γλώσσα.Στις αρχές του 12ου αιώνα ανθούσε η προβηγκιανή ποίηση,την οποίαν ακολούθησαν σε ευρεία έκταση πολλές περιοχές και προκάλεσε  λογοτεχνικές ανταλλαγές σε αυτές τις περιοχές,οι οποίες οδήγησαν στις αρχές του 13ου αιώνα,στην επικράτηση της τοσκανικής διαλέκτου,η οποία γενικά εθεωρείτο ως η γλώσσα η οποία συγγένευε με την κλασσική λατινική. Η Τοσκανική επέδρασε πιο πολύ εξ αιτίας της επιρροής του Δάντη 1265-1321.Του Πετράρχη 1304-1374. Του Βοκκάκιου 1313-1375. Έτσι γεννήθηκε η Ιταλική γλώσσα,την οποίαν στους επόμενους αιώνες επεξεργάστηκαν άλλοι διακεκριμένοι συγγραφείς για να την κάνουν τελικά μία από τις μεγαλύτερες γλώσσες του κόσμου.  

Aγαπημένοι μου αναγνώστες μαθητές και μαθήτριες όλων των ηλικιών Καλημέρα σας.
Σήμερα Πέμπτη 10 Οκτωβρίου 2013 συνεχίζουμε την ανά 15θήμερο διδασκαλία της Λατινικής γραμματικής.Μη φοβηθείτε,δε θα ασχοληθούμε ακόμη με την πρακτική άσκηση,παραμένουμε στο θεωρητικό μέρος της γλώσσας για τον εξής λόγο.Θέλω να κατανοήσετε την μέθοδο με την οποία επήλθε η μεταβολή της γλώσσας από την Λατινική στην νέα γλώσσα την Ιταλική,γιατί με τον ίδιο τρόπο επιτευχθηκε η μετάβαση από την Αρχαία γλώσσα στην Νέα  σε όλα τα μέρη του κόσμου,σε όλες τις γλώσσες του κόσμου.
Η Ιστορία του ανθρωπίνου γένους την δεύτερη προ χριστιανική χιλιετία είναι ελάχιστα γνωστή και αρκετά δύσκολη για να κατανοηθεί.Την  ιστορική εξέλλιξη της Λατινικής  γλώσσας από  την αρχαία μορφή της στην Νεότερη  εξετάζουμε σήμερα.
Λαοί προ ινδοευρωπαϊκής καταγωγής  αναφέρονται στα βόρεια της Ιταλίας,όπως είναι οι Λίγυρες,που ανέπτυξαν νεολιθικό  πολιτισμό και σε έλλες περιοχές της Ιταλίας,οι ομάδες των αρχαίων Σαρδηνών,των Κορσικανών και των Ελύμων, διώχθηκαν από τα πρώτα κύματα των λαών,που  ομιλούσαν κάποια γλώσσα ινδοευρωπαϊκή και είναι οι ίδιοι που αργότερα  απετέλεσαν τους λατινικούς κλάδους της Ιταλικής υποοικογένειας.Από τα βόρεια τμήματα της χώρας ξεκίνησε ο πολιτισμός,ο οποίος διαμορφώθηκε αργότερα.Σε κείνα τα μέρη,το 2000 π.Χ εμφανίστηκαν τα πρώτα μέταλλα,ο χαλκός και ο ορείχαλκος. Στην περιοχή βόρεια του ποταμού Πάδου εγκατέστησαν τις πρώτες  κατοικίες τους, πάνω σε πασσάλους.Αργότερα μετακινήθηκαν προς τα νότια,όπου  ίδρυσαν ολόκληρα χωριά  σε γεωμετρικό σχήμα, οχυρωμένα και στηριγμένα  σε πασσάλους πάνω στο  έδαφος. Είναι ο πολιτισμός,που είναι γνωστός με την ονομασία τερραμάρε,ο οποίος έχει τις ίδιες ρίζες με τον μεταγενέστερο πολιτισμό του 9ου μέχρι 6ου αιώνα π.Χ.που ονομάζεται βιλλανόβα.Ο βιλλανόβα είναι ο πολιτισμός,ο οποίος ανεπτύχθηκε αμέσως μετά από την εισβολή στην Ιταλία ενός νέου κύματος ινδοευρωπαϊκών λαών. Στη πορεία τους αυτοί οι λαοί ανεκάλυψαν τον σίδηρο και στον ενδιάμεσο χρόνο της επέκτασης τους ήλθαν σε επαφή με τους Ετρούσκους για τους οποίους πολλοί επιστήμονες απεφάνθησαν ότι είναι μετανάστες του 10ου και μέχρι του 8ου αιώνα από την Μ.Ασία,οι οποίοι ανέπτυξαν τον ετρουσκικό πολιτισμό,ο οποίος σημείωσε το τέλος της ιταλικής  προϊστορικής περιόδου.Τότε λαοί ιλλυρικής καταγωγής,όπως οι Βενετοί στο βορρά και οι Ιάπυγες στο νότο,εγκατεστάθηκαν στις ακτές της Αδριατικής ενώ  Έλληνες αποίκησαν και εξεπολίτισαν τις παράκτιες ζώνες του νότου και της Σικελίας, την επωνομαζόμενη Μεγάλη Ελλάδα.
Στη βόρειο Ιταλία κατέβηκαν  κύματα βαρβάρων.Οι εισβολείς ήταν κελτικής καταγωγής,εγκατεστάθηκαν στην περιοχή και εξετόπισαν προς το νότο τους παλαιότερους κατοίκους.Οι Ρωμαίοι αυτούς τους εισβολείς τους ονόμαζαν Γαλάτες και ήταν τόσο ριψοκίνδυνοι που επιχειρούσαν επιδρομές μέχρι και της νεοϊδρυμένης Ρώμης,από την οποίαν απεχώρησαν  τον 4ο π.Χ. αιώνα. Οι Ρωμαίοι ήταν προικισμένοι με στρατιωτικά προτερήματα και με ένα ασύγκριτο ταλέντο να διαδίδουν τον πολιτισμό.Έτσι δε δυσκολεύτηκαν να φέρουν σε πέρας το έργο της ενοποίησης της ετερογενούς αυτής συνάθροισης λαών,με την επιβολή πρώτα της πολιτικής κυριαρχίας των και κατόπιν της νομοθεσίας,του πολιτισμού,της γλώσσας και της σκέψεως των.
Στους χρόνους του Αυγούστου από το έτος 27 π.Χ. μέχρι 4 μ.Χ. η Ιταλία είχε εκρωμαϊσθεί εξ ολοκλήρου.Η ενότητα που δημιούργησαν οι Ρωμαίοι δεν διασπάσθηκε,όταν εισέβαλαν οι βάρβαροι τον 5ο και 6ο μ.Χ.αιώνα.Οι εισβολείς ήταν λαοί γερμανικής, σλαβικής ακόμη και μογγολικής καταγωγής και παρ όλα αυτά η γλώσσα  συνέχισε να αναπτύσσεται μέχρις ότου ο λατινισμός απέβη το κύριο χαρακτηριστικό του Ιταλικού λαού.

Το  Κυριακάτικο  Μυθιστόρημα. Συνέχεια.

Ο Στέφανος δε μπορούσε να μιλήσει από το ξύλο.προσπάθησε όμως  γιατί φοβήθηκε πως θα ήταν χειρότερα εκεί που τον πήγαιναν τώρα.
-Η γυναίκα μου είναι Πολωνίδα,είπε,αλλά δεν είναι εβραία,είναι καθολική  στο θρήσκευμα και τώρα έγινε και χριστιανή.Πριν παντρευτούμε εχρίστηκε χριστιανή και ο γάμος μας έγινε με το επίσημο χριστιανικό τελετουργικό,με παπά και με κουμπάρο,ακόμη και με καλεσμένους.
-Με καλεσμένους;
-Nαι!
-Και τους τραπεζόσατε κι όλας;
-Nαι!
-Κοίτα ρε που μας κοροϊδεύει.Μες την κατοχή;
-Nαι!
-Πού βρήκατε τα φαγητά.
-Δεν είχαμε φαγητά.
-Τι είχατε;κατρουλιά; είπε ο ένας ασφαλίτης που καθόταν στα δεξιά του.
-Όχι! σκατά,είπε ο άλλος ασφαλίτης χαχανίζοντας ανόητα.
-Μακαρόνια είχαμε με σάλτσα
-Χα χα χα, γέλασαν οι ασφαλίτες, πού βρήκατε τα μακαρόνια,ρώτησε ο ένας.
-Πού βρήκατε τη σάλτσα,ρώτησε ο άλλος.
-Τα είχαμε στην αποθήκη πριν από τον πόλεμο,απάντησε σοβαρός ο .Στέφανος.
Κι έπειτα απλώθηκε στο αυτοκίνητο σιωπή.Ο Στέφανος κουρασμένος από τη δουλειά όλη την ημέρα,από το ξύλο, από τις γελοίες ερωτήσεις και τα χαχανιτά των ασφαλιτών,μισόκλεισε τα μάτια σε ένα απαλό ύπνο Από τη σκέψη του πέρασαν όλες εκείνες οι όμορφες στιγμές της προετοιμασίας και του γάμου του με την αγαπημένη του Μαρία.Ώσπου το αυτοκίνητο έφτασε στα κρατητήρια. Άνοιξε ο συνοδηγός με βία την πόρτα,τράβηξε από το χέρι τον ένα ασφαλίτη που καθόταν δίπλα στο Στέφανο,που θύμωσε και άρχισε να βρίζει τον συνάδελφο του.
-Σιγά ρε,πώς τραβάς έτσι;Είσαι στα καλά σου; μήπως σου ξεβίδωσε καμια βίδα και με πέρασες  γι αυτόνα; Εγώ είμαι ρε ο Αργύρης ο Δόνακας του Χρύσανθου και της Χρυσούλας από το Μεσοχώρι Σερρών.Είσαι στα καλά σου,ρε; Θες να μου βγάλεις το χέρι;πώς με τραβάς έτσι.
-Εγώ είμαι μια χαρά, απάντησε ο συνοδηγός.Αργείς,έπρεπε να είχες κατεβεί πρώτος.Με το που σταμάτησε το αυτοκίνητο να πεταχτείς έξω και να βγάλεις κι αυτόνα,αλλά εσύ με τα πάσο σου,λες και ήρθαμε να κάνουμε περίπατο.Στην ασφάλεια πάμε,ρε και ο διοικητής μας κοιτά με τα κυάλια από το γραφείο του.
-Ε!καλά,τι φωνάζεις τώρα,αν δε μας πήρε μυρωδιά,να μας ακούσει τώρα κι αντίς να φυλακίσει αυτόνα,να φυλακίσει εμάς; Έλεγξε τα νεύρα σου και σώπασε.Αυτός κοιμήθηκε στη διαδρομή και με πήρε και μένα ο ύπνος.Αυτό είναι όλο μόνο σιωπή,γιατί εμείς  θα την πληρώσουμε.
-Άντε,άντε,τράβα τον τώρα και κατέβασε τον
Τον έπιασε από τον αγκώνα,τον τράβηξε,τον έβγαλε έξω από το αυτοκίνητο και έτσι νευριασμένος που ήταν του δίνει  μια κλωτσιά στην πλάτη.Παραπάτησε ο Στέφανος και καθώς δεν ήταν έτοιμος για τρέξιμο,τα πόδια του σκαλοπερπάτησαν ,περπατούσε σαν να ανέβαινε  σκαλοπάτια.
-Ω! Θεέ μου,μονολόγησε,βοήθα με.
Πέρασαν την κεντρική είσοδο Ένας αξιωματικός που καθόταν πίσω από ένα πρόχειρα φτειαγμένο με νοβοπάν γραφείο,του είπε να πλησιάσει.Αυτός πλησίασε,οι δύο άλλοι ασφαλίτες   κρατούσαν από τους αγκώνες τον Στέφανο.Μίλησε  λίγο μαζί του κι έπειτα πήγε κοντά τους και  τους είπε,από εδώ πάμε. Προχώρησαν αριστερά σε ένα διάδρομο.Έξω από την  πόρτα με το Νο 45171325 ακουγόταν βογγητά,βρισιές,θόρυβος από αντικείμενα  που έσπαζαν,χτυπήματα. Το θέαμα που αντίκρυσε ο Στέφανος,καθώς μπήκε μέσα ,τον έκανε να υψώσει τα μάτια του προς τον ουρανό και να ψελλίσει "βοήθα με Θεέ μου". Ένας νέος άνδρας με ξεσχισμένα τη φανέλλα και το παντελόνι του,κρεμόταν από ένα κρίκο μεγάλο,που βρισκόταν καρφωμένος στην οροφή,όπου είχαν δέσει το χοντρό σχοινί,που ήταν σφιχτά δεμένο από τους καρπούς του.Ο "Δήμιος",ένας άνδρας πενηντάρης τον έβριζε και τον χτυπούσε, με πρόσωπο ιδρωμένο και με τα μάτια του να γυαλίζουν από την ένταση.

To  Κυριακάτικο  Μυθιστόρημα

 Σαν ένα κατάδικο συνέλαβαν  εντελώς ξαφνικά,χωρίς κανένα λόγο,τον Στέφανο,οι αστυνομικοί με πολιτικά.Του πέρασαν τις χειροπέδες στους καρπούς των χεριών του,που τα γύρισαν στις πλάτες του,ένα απόγευμα,το Φθινόπωρο του 1942.Επέστρεφε στο σπίτι του ύστερα από την πολύωρη εργασία του,την μετάβαση του από σπίτι σε σπίτι στην περιοχή της Αθήνας,του Πειραιά αλλά και των περιχώρων για την επισκευή των μουσικών οργάνων και κυρίως για την επισκευή των κλειδοκυμβάλλων.
Ξαφνικά και αναίτια τον συνέλαβαν πριν προλάβει εκείνο το απόγευμα,που ερχόταν με λαχτάρα στο σπίτι του να χαρεί την όμορφη Μαρία,τη γυναίκα του και τα δύο παιδάκια του,τα μωρά του. Συνεπαρμένος από την δουλειά του νόμισε έτσι βίαια που τον άρπαξαν,χωρίς κάποιο λόγο,νόμισε ότι θα τον πήγαιναν σε κάποια γηραιά κυρία που χάλασε το πιάνο της.
Η διαδρομή ήταν μέχρι το κρατητήριο,όπου τελείωσε η...εκδρομή,που του είπαν οι ασφαλίτες,όταν ρώτησε πού  πάμε.
Στο παρελθόν του είχε συμβεί ένα παρόμοιο περιστατικό.
Ήρθαν στο σπίτι μια Κυριακή που δεν δούλευε δύο αγόρια νέα στην ηλικία,να του ζητήσουν  με επιμονή,να τον αρπάζουν με το ζόρι,να τον βάζουν στο ιδιωτικό αυτοκίνητο τους  και να τον μεταφέρουν στα βόρεια προάστεια,στην Πολιτεία,όπου κατά την διάρκεια μιας δεξίωσης που η γηραιά κυρία,η ιδιοκτήτρια του σπιτιού,η γιαγιά των παιδιών έδινε ένα ρεσιτάλ ερασιτεχνικής δεξιοτεχνίας στο πιάνο και την στιγμή που όλοι οι προσκεκλημένοι,γοητευμένοι ,την παρακολουθούσαν με προσήλωση,τόσο ωραία που έπαιζε, ξαφνικά το πιάνο εσίγησε.Όλοι οι καλεσμένοι είπαν με μια φωνή. Α! τι κρίμα.Η γηραιά κυρία λιποθύμησε από την στενοχώρια και όταν την συνέφεραν επέμενε και ζητούσε φορτικά από τα νεαρά παιδιά,τα εγγόνια της να τρέξουν να φέρουν τον τεχνίτη τον Στέφανο.Με γεροντική εμμονή,πολύ  φορτικά,ζητούσε να φτειαχτεί το πιάνο της τόσο,που τα εγγόνια της απεφάσισαν να μεταβούν στην άλλη άκρη της πρωτεύουσας για να βρουν τον Στέφανο.Τον βρήκαν στο σπίτι να χορεύει βαλς με την Μαρία με συνοδεία κλασσικής μουσικής,το βαλς του Στράους ακουγόταν από το γραμμόφωνο,ενώ δίπλα το καλοστρωμένο τραπέζι ήταν γεμάτο λιχουδιές.
Τον πήραν με το ζόρι.Μα τι συμβαίνει ρωτούσε.Θα σου εξηγήσουμε στη διαδρομή του είπαν.
Νόμιζε ότι και τώρα συνέβη το ίδιο.Να τον πηγαίνουν για να επισκευάσει κάποιο μουσικό όργανο.
Έτσι βίαια που τον άρπαξαν ενώ βάδιζε σκυφτός,χαμογελαστός,πολύ ευτυχισμένος προς το σπίτι του,όπου σε λίγο θα έκλεινε στην αγκαλιά του την αγαπημένη του γυναίκα και τα δύο μωρά του.
-Πού με πάτε
ρώτησε ευγενικά,παρ'όλο τον πόνο που του προξενούσαν οι σφιχτά βαλμένες στα χέρια του,χειροπέδες.
-Εκδρομή
του απάντησε  χαχανίζοντας ο ασφαλίτης που καθόταν στο τιμόνι.
Γύρισε τον κοίταξε χαχανίζοντας με το ξανθοκάστανο μαλλί του λιγδιασμένο,αλλά καλοχτενισμένο,με σπαστές,σγουρές, σειρές μαλλιών πάνω από το χαραγμένο με ρυτίδες,μέτωπο του και με τα ξεβαμένα γαλανά μάτια του ν'αστράφτουν από χαρά.
-Εκδρομή!
του είπε ο ασφαλίτης χαχανίζοντας.δείχνοντας τα δόντια του με τα μαύρα στίγματα ανάμεσα τους από την τερηδόνα και κιτρινοπράσινα από τον καπνό και από την έλλειψη οδοντιατρικής περιποίησης.
-Εκδρομή!
του είπε ξανά χαχανίζοντας,ενώ ο συνοδηγός και οι άλλοι δύο,που τον έβαλαν να καθίσει ανάμεσα τους στο πίσω κάθισμα ,χαχάνιζαν κι αυτοί,ανόητα.
Ο Στέφανος καθόταν σιωπηλός,σοβαρός,καθώς το αμάξι έτρεχε.
Το σούρουπο  ήδη έριχνε τις πρώτες σκιές του.
Έφτασαν στην ασφάλεια.
 Κατέβηκε ο συνοδηγός μπήκε μέσα και σε λίγο ξαναβγήκε.
-Είναι "φίσκα".Δεν έχει μέρος ούτε για το σάλιο σου,μου είπαν.Να τον πάτε αλλού.
-Μπες μέσα,είπε ο οδηγός.
Ο συνοδηγός κάθισε στη θέση του,δίπλα στον οδηγό κι έκλεισε με πάταγο την πόρτα,από τα νεύρα του.
-Πάμε για την Μπουμπουλίνας,είπε ο οδηγός.
Στη διάρκεια της διαδρομής οι δύο ασφαλίτες που τον είχαν ανάμεσα τους ,βάλθηκαν να του σπάσουν τα νεύρα.
-Μίλα ρε,του έλεγε ο ένας.Ποιές είναι οι διασυνδέσεις σου;
-Μα δεν έχω διασυνδέσεις απαντούσε ο Στέφανος.
-Μιλάς κι όλας και του δίνει μια σφαλιάρα.
-Γιατί  με βαράτε,ρώτησε ο Στέφανος.
-Ώστε εβραίος; ρώτησε ο άλλος που καθόταν από αριστερά του.
-Όχι,δεν είμαι εβραίος,απάντησε ο Στέφανος.
Φαππ,του έδωσε μια σφαλιάρα.
-Ώστε μας λες και ψέματα,ξεδιάντροπε.
-Δεν είμαι εβραίος φώναξε πιο δυνατά τώρα ο Στέφανος. Η γυναίκα μου είναι Πολωνίδα.
Φαππ του έδωσε άλλη μια σφαλιάρα ο διπλανός του ασφαλίτης.
-Ορίστε,λοιπόν,δε μας λες ψέματα;
-Όχι,απάντησε ο Στέφανος με λυγμική φωνή.

Το  Ποίημα  του  Σαββατόβραδου

Τα Καλοκαίρια
τι ωραία  περνούσαμε
 ξυπνούσαμε
ενωρίς
με  τις όμορφες μου φίλες,
και συνάμα συγγενείς.


Έπαιρνα  το σεντόνι
και ντυνόμουν αρχαιοπρεπώς,
σαν εσθήτα με τον ώμο μου εκτός.
Ω! αλί και τρισαλί φωνάζαμε στην ερημιά
πάνω από τη λαγκάδα,ημέρες που άφριζαν
τα κύματα,τ'Αυγούστου τα μελτέμια
κι ο θόρυβος ακούγονταν στου μπούφου
τη σπηλιά
κι άλλες νυχτιές με αστροφεγγιά
κι ολόγιομο φεγγάρι,
η πανσέληνος έφεγγε τα βήματα μας, στους
δρόμους του χωριού που φέγγανε τ'αστέρια,
και το φεγγάρι το λαμπρό μας έφερνε στα χείλη
 τραγούδια κανταδόρικα στην ακροθαλασιά σαν
φθάναμε με τα ζακυνθινά
"εις τον γυαλό,εις το γυαλό της θάλασσας
η αγάπη μου,η αγάπη μου κοιμάται
παρακαλώ σας κύματα μη μου τηνε ξυπνάτε".
Και προς της λαγκάδας εκεί τα μέρη,
 τραγουδούσαμε

 "με τις στάμνες και με
τα σταμνάκια σου
να χαρείς τα νιάτα σου"
με μια ολόχαρη καρδιά

Εχθές Πέμπτη 3 Οκτωβρίου 2013 γιορτάσαμε την δεύτερη επέτειο  από την έναρξη του  το Ροζακί σταφύλι.
Eξαιρετικά ωραία περάσαμε εχθές με την συντροφιά τους ηλικιωμένους κυρίους και κυρίες  που παρευρέθηκαν στην δεξίωση που παραθέσαμε.
Τιμήσαμε τους γηραιούς φίλους μας και  φανατικούς του "Γηράσκω αεί διδασκόμενος" με μια  σχετικά μεγάλη ποσότητα εδεσμάτων κατάλληλων για την ηλικία τους καθότι αρκετοί από τους φίλους μας ξεπερνούσαν την ηλικία των εκατό ετών.
Ένας φίλος μας,την ίδια ημέρα 3 Οκτωβρίου έκλεινε τα εκατόν οκτώ χρόνια του.Να ζήσει και να ευτυχήσει,γιατί όχι! Να διασκεδάσει και να περάσει καλά την αποψινή βραδιά,έλεγα.
Όλοι τους είναι κάτοικοι του οίκου της ευγηρίας που έχει  ένας στενός φίλος μας.
 Έτσι δεν δυσκολεύτηκαν να έλθουν.Τους έφερε κοντά μας το πούλμαν του οίκου.
 Ο καιρός δεν ήταν και πολύ καλός γι αυτό η γιορτή,αυτή τη χρονιά, έγινε σε κλειστό χώρο.Στην απάνεμη και στεγασμένη αυλή μας,που διαμορφώσαμε καταλλήλως για να εξυπηρετήσει τους εκατό περίπου φίλους μας.
Η μουσική  ακουγόταν από τα μεγάφωνα και  ήταν επιμέλεια   της Τίνας  μέσα από το σίντιπλέyερ και τα cd που έχει στην κουζίνα της για να συντροφεύουν και την ίδια την ώρα που ασχολείται  με το μαγείρευμα.Εχθές έβαλε τον καλύτερο εαυτόν της. Ετοίμασε  νοστιμότατες λιχουδιές για να ευχαριστηθούν οι καλεσμένοι μας,που πολλοί από αυτούς θύμιζαν τον παππού της,όπως μας είπε με πολύ συγκίνηση.
Την παραμονή της γιορτής με πήρε στο κινητό η Νεχρήν,η μικρή κόρη του Ινώθ και της Γαιή από το Διήγημα της Πέμπτης,με αρκετή αγωνία στη φωνή της. Στην ερώτηση μου.Τι τρέχει; Μου απάντησε,ότι με ζητούσε από πολλές ημέρες πριν.Γιατί κορίτσι μου,τι συμβαίνει,είπα. Κυρία θέλω να σας πω να μην ξοδέψετε χρήματα να προσκαλέσετε τα ροκ συγκροτήματα,που ζήτησα πέρυσι και μου υποσχεθήκατε ότι θα έρθουν εφέτος,γιατί εμείς δεν θα μπορέσουμε αυτή τη χρονιά να παρευρεθούμε στο γενέθλιο πάρτι του blog σας. Νεχρήν μου,είπα, αυτή τη χρονιά δεν θα έχουμε κλαμπατσίμπανα. Τι είπατε,κυρία;  Είπα,κορίτσι μου,ότι εφέτος δεν θα έχουμε μουσικά και χορευτικά συγκροτήματα γιατί οι περισσότεροι καλεσμένοι μας είναι άνθρωποι ηλικιωμένοι.Εσείς, Νεχρήν μου,γιατί δεν θα έλθετε; τι συμβαίνει; Έχουμε γεννητούρια,κυρία,μου είπε. Δύο από τις μικρότερες εγγονές της Γεή και του Ινώθ,της μαμάς και του μπαμπά, από ώρα σε ώρα περιμένουμε να γεννήσουν το πρώτο παιδί τους. Οι ανηψιές σου Νεχρήν;
Κυρία,ναι! είναι ανηψιές μου,αλλά είναι μεγαλύτερες μου,  στην ηλικία. Αυτά είναι φυσικό να συμβαίνουν σε ζευγάρια που έγιναν γονείς σε μικρή ηλικία. Κυρία,ναι! το γνωρίζω.Ο μεγαλύτερος αδελφός μου ο Θαλερός τον λέμε και Θιγενό,είναι τώρα παππούς.Ω! πώς πέρασαν κι όλας τόσα χρόνια,.Αλήθεια μου λες Νεχρήν; Ναι! κυρία.Oι εγγονές του Θαλερού είναι οι μέλλουσες μαμάδες.Να σου ευχηθώ,Νεχρήν μου,προκαταβολικά,να σας ζήσουν  και να σου πω,ότι του χρόνου σας περιμένουμε
να έλθετε μαζί με τα νέα μωρά σας. Ευχαριστώ,κυρία,για του χρόνου θα προσπαθήσουμε,σας το υπόσχομαι. Εύχομαι να γιορτάσετε με επιτυχία την επέτειο του Ροζακί σταφύλι.Και του χρόνου,κυρία!!!
Και του χρόνου,Νεχρήν μου!!! Αυτά μου είπε η γλυκειά Νεχρήν από το τηλέφωνο.
Ηρθαν όμως ο θείος Ιωαννίκιος με την θεία και τον εκατό ετών αδελφό τους με πολλά γλυκά από την Προύσα. Ήλθε η κυρία Μαρία από το Κυριακάτικο Μυθιστόρημα με μια καρδάρα γιαούρτι χωρίς τον Κωνσταντή της,που δεν μπορεί να ταξιδέψει, γιατί δεν έχει συνηθίσει ακόμη τα τεχνιτά ποδάρια,που φρόντισε γι αυτά,ο γιος του ο Δημήτρης..
Η Βικτωρία και ο Μηνάς δεν ήρθαν.Βρισκόντουσαν σε φθινοπωρινό ταξίδι στο εξωτερικό. Να δείτε που θα έλθουν κατόπιν εορτης,όπως και πέρυσι.Αποφεύγουν τις αναμπουμπούλες.Τι θα πει αυτό; Aποφεύγουν τον θόρυβο,τον σαματά.Τι θα πει αυτό; A! κυρία Θεοπίστη μου,με κουράζεις.Δεν ξέρεις γρυ Ελληνικά.Όλο τι θα πει αυτό και τι θα πει αυτό μου λες. Σαματάς,Θεοπίστη μου,είναι ο θόρυβος και το γρυ θα πεί,ότι δεν ξέρεις τίποτα. Κατάλαβες; Ρίξε και καμιά ματιά στη γλώσσα.Τι θα πει αυτό; Θα σου έλεγα τώρα,αλλά περιμένω καλεσμένους και τι καλεσμένους,μεγάλους και τρανούς.Τι θα πει αυτό; Kαι τι δε θα πει,Θεοπίστη μου,και τι δε θα πει.
Έλα,Θεοπίστη μου, μη κατσουφιάζεις.Έτσι στο είπα. Έλα,ρώτησε ό,τι θέλεις. Τι θα πει αυτό;
Δεν ήρθε ούτε και ο Σεν.Αυτή την εποχή βρίσκεται με την οικογένεια του στο Πόρτο Ρίκο,όπου περνούν τις καλοκαιρινές διακοπές τους,κοντά στους γονείς της όμορφης πορτορικανής συζύγου του.
Δεν ήρθε ούτε ο γιατρός ο κύριος Καυτηριάδης.Ποιός είναι αυτός; Ω! συγγνώμη,αγαπημένοι μου αναγνώστες. Δεν έχουμε μιλήσει ακόμη γι αυτόν τον κύριο.Είναι από το Κυριακάτικο Μυθιστόρημα.Λίαν προσεχώς στις οθόνες μας τα ευεργετικά επιτεύγματα αυτού του καλού ανθρώπου.
Δεν ήρθε ούτε ο ΟΝειρό. Φυσικό είναι! Τόση απόσταση ! Όχι!  μου είπαν τα παιδιά του,με μια φωνή. Έπαθε λουμπάγκο και δεν μπορεί να οδηγήσει το αστροπλάνο του. Λουμπάγκο,είπατε; Ναι! μου είπαν,με μια φωνή. Σκάλιζε και τροφοδοτούσε τα δέντρα του,που βγάζουν τα λεφτά.
Τα λεπτόδεντρα θέλετε να πείτε.  Ποιά; Τι είπες; Τα λεφτά τα λένε και λεπτά. Τα δέντρα που βγάζουν τα λεφτά,τα λένε λεπτόδενδρα. Α! καταλάβαμε! μου είπαν,σ'ευχαριστούμε που μας διαφωτίζεις στα γήϊνα.Την πρωταπριλιά θα σου φέρουμε τα λεπτά.Σας ευχαριστώ.Μέχρι τότε να είμαστε όλοι  καλά.
Οι ηλικιωμένοι φίλοι μας έφαγαν και ήπιαν με την ψυχή τους.
Είχαμε και ένα θανατά.Ο ηλικιωμένος φίλος μας που αυτή την ημέρα γιόρταζε τα γενέθλια των εκατόν
οκτώ χρόνων του διασκέδασε, έφαγε και ήπιε, με την ψυχή του,μέχρι σκασμού. Χαλάλι σας,είπε.
Θεοπίστη μου,μη με ρωτήσεις τι θα πει αυτό.Βγάλτο μόνη σου.