Το  Κυριακάτικο  Μυθιστόρημα

Οι  ωραίες  διακοπές  της  Σημέτας  πέρασαν ευχάριστα.
Μαζί με την ομάδα της των αγοριών και των κοριτσιών μοντέλων επέστρεψαν στην καθημερινότητα της σχολής
Η Σημέτα   μαυρισμένη,  γεμάτη από τον  φθινοπωρινό ήλιο στο Μαϊάμι,γεμάτη από την αλμύρα της  θάλασσας  και την  αύρα της ,που όλες αυτές τις ημέρες ανέπνεε μακρυά από το καυσαέριο της Ν.Υόρκης, επέστρεψε στη καθημερινότητα, και του σπιτιού της.
Πήρε μια ανάσα μπαίνοντας στο σπίτι της κι έπειτα πήγε στο γραφείο της και  πάτησε το κουμπί του τηλεφωνητή.
Η καρδιά της  πλημμύρισε από αισθήματα στο άκουσμα της φωνής του αγαπημένου της Bill.
Γνώριζε πως ο αγαπημένος της βρισκόταν στην Γερμανία σε σεμινάριο των  Πολιτικών Μηχανικών, λίγο πριν από την λήψη του πτυχίου,στα πλαίσια της διπλωματικής μεταπτυχιακής εργασίας του.
Αυτό που δεν γνώριζε ήταν πως ο Bill βρισκόταν στο Βερολίνο μαζί με την μητέρα του, που τα  καθημερινά  παράπονα της στον γιό της,ότι ο πατέρας του την παραμελεί και το μόνο που τον ενδιαφέρει τόσο, έλεγε στον Bill,είναι η επέκταση των εργασιών του στην κολοσσιαία εταιρεία του,που αποσπούσε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον του με αποτέλεσμα την παραμέληση της μητέρας του,που παραπονιόταν συνεχώς στον Bill μέχρι  σημείου να τον έχει εκνευρίσει αφάνταστα γι αυτό και της χάρισε αυτό το ταξίδι στο Βερολίνο παίρνοντας τη μαζί του στο μεταπτυχιακό σεμινάριο.
Ο Bill  ενημέρωσε  τη Σημέτα ότι βρίσκεται με τη μητέρα του στο Βερολίνο και την παρακαλούσε να επικοινωνήσει με τον πατέρα του,που η μητέρα του επειγόντως αναζητά και δεν μπορεί να τον βρει.
Όλα τα τηλέφωνα στην εταιρεία  βουϊζουν,είπε ο Bill  στη Σημέτα,δεν είναι δυνατή η επικοινωνία  από τόση μεγάλη απόσταση.
Η Σημέτα υποσχέθηκε στον Bill,ότι θα φροντίσει  αμέσως  να μάθει γιατί ο  mr Άντριου  έχει γίνει άφαντος..

 To   Ποίημα  του  Σαβατόβραδου

Οι  γυναίκες  σήμερα  γιορτάζουν
Τι  χαρά!!!
Μια  φορά  το  χρόνο  να σε  αγκαλιάζουν
όχι καθημερινά!!!

Αγαπημένοι μου αναγνώστες μαθητές και μαθήτριες όλων των ηλικιών συνεχίζουμε σήμερα την μελέτη μας στην Γραμματική της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης, με  την συνέχεια σε άλλα φαινόμενα της   κ ρ ά σ η ς, που είναι  η συγχώνευση του τελικού βραχέως φωνήεντος  ή διφθόγγου της προηγούμενης  λέξης με το αρχικό φωνήεν ή δίφθογγο της επόμενης  σε ένα φωνήεν μακρό  ή σε μία δίφθογγο.  Άξια  σημειώσεως είναι τα  φαινόμενα της  κ ρ ά σ ε ω ς  στα οποία  το ψιλόν  κ  του συνδέσμου  και  έχει διασυνθεί γιατί εδασύνετο η δευτέρα από τις συμπλεκόμενες συλλαβές: καί  όπως( το όμικρον με δασεία και οξεία) > χώπως (με χι και τον ίδιο τονισμό με  ψιλή  και οξεία πάνω στο επόμενο ωμέγα), καί οπόταν( με δασεία στο  ο ) >χωπόταν ( με χι και ψιλή  πάνω στο ωμέγα ), καί όπη ( με δασεία οξεία στο όμικρον  και υπογεγραμμένη  κάτω από το  η  το  ήτα ) >χώπη (με ψιλή και δασεία πάνω στο ωμέγα και υπογεγραμμένη κάτω από το ήτα), καί όταν ( με δασεία και ψιλή πάνω από το όμικρον) >  χώταν ( με χι και ψιλή οξεία πάνω στο ωμέγα που είναι το όμικρον που συγχωνεύθηκε και μετατράπηκε σε ωμέγα), καί ότι (με δασεία και οξεία πάνω στο όμικρον) >χώτι( με χι και ψιλή  οξεία πάνω στο ωμέγα).
Σε ποιές άλλες περιπτώσεις  συναντάμε την κ ρ ά σ η.
1) Επί του  ά ρ θ ρ ο υ  και της  α ν α φ ο ρ ι κ ή ς  α ν τ ω ν υ μ ί α ς και ιδιαίτερα στους τύπους ο ( με δασεία και οξεία) και στο  α ( με δασεία οξεία): ο ( με δασεία) ανήρ( με ψιλή πάνω στο  α ). >ανήρ( με δασεία πάνω στο  α ), το  όνομα( με ψιλή πάνω στο ο ) > τούνομα ( με ψιλή οξεία πάνω στο υ ), α( με δασεία οξεία) αν ( με ψιλή οξεία) > αν( με δασεία και οξεία), α( με δασεία και οξεία) εγώ( με ψιλή πάνω στο  έψιλον και οξεία πάνω στο ωμέγα)  > α( με δασεία)  γώ.
2) Επί της προθέσεως  π ρ ο  και  του συνδέσμου κ α ι: πρό έργου( με ψιλή οξεία πάνω στο  έψιλον)  >προύργου( με ψιλή οξεία πάνω στο  ύψιλον του διφθόγγου  ου), καί  αγαθός( με  ψιλή πάνω στο άλφα)  >καγαθός( με ψιλή πάνω στο άλφα μετά το κάπα), καί εγώ( με ψιλή πάνω στο έψιλον >καγώ ( με ψιλή πάνω στο άλφα).

          Η   ΓΝΩΡΙΜΙΑ  ΜΕ  ΤΟΥΣ  ΑΡΧΑΙΟΥΣ  ΕΛΛΗΝΕΣ  ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ  ΜΑΣ

                                    ΟΙ  ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ   ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

Ο  ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ. ο  Ελεάτης  είναι Αρχαίος Έλληνας  Φιλόσοφος από την Ελέα της  Κάτω Ιταλία, ή της  Μεγάλης  Ελλάδας. Γεννήθηκε  το 540 πριν από τη γέννηση του Χριστού και έζησε μέχρι το 475 ή 470 π.Χ. Ήταν υιός του Πύρη,όπως μας πληροφορεί ο κατά πολύ νεότερος του φιλόσοφος ο Θεόφραστος,ο διάδοχος του Αριστοτέλη στην Περιπατητική Σχολή.
Ο Παρμενίδης είναι ο κυριότερος εκπρόσωπος της Ελεατικής Σχολής του Ξενοφάνη του Κολοφώνιου  και των Πυθαγορείων,των οπαδών του Πυθαγόρα.. Η   διδασκαλία του Παρμενίδη  βασιζόταν σε ένα είδος υλιστικού μονισμού,όπου η έννοια του όντος βρισκόταν σε πλήρη αντίθεση  προς το μη ον.Το ον είναι υπαρκτό και το μη ον δεν είναι υπαρκτό κατά συνέπεια  μόνο η γνώση του όντος είναι δυνατή και νοητή. Το ον δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος γιατί δεν μπορεί να προέλθει από το μη ον.και επομένως ούτε μπορεί να γίνει μη ον,όπως λέγει ο Παρμενίδης "ουδέ ποτ' ήν  ουδ'έσται ,επί νύν εστιν  ομού πάν,εν,συνεχές".
Στην γνώση του όντος λέγει δεν οδηγούν οι αισθήσειςπου είναι κατά τον Παρμενίδη,αναξιόπιστες,αλλά ο λόγος,ο οποίος  υπονοεί την ύπαρξη του όντος,αλλά  όχι και του μη όντος,συνεπώς,λέγει,οι αισθήσεις είναι πηγή πλάνης. Το φιλοσοφικό σύστημα του Παρμενίδη  μπορεί να χαρακτηριστεί  ως στατική θεώρηση του σύμπαντος και αποτελεί προώθηση της ελεατικής φιλοσοφίας της οποίας πολέμιος υπήρξε ο Αριστοτέλης.
Ο Παρμενίδης  εκθέτει  την διδασκαλία του  στο μοναδικό έργο του "Περί Φύσεως" που είναι ένα φιλοσοφικό έπος, ένα ποίημα, σε δακτυλικό  εξάμετρο,  στην Ιωνική  διάλεκτο,του οποίου μόνο αποσπάσματα σώζονται.
Ο Παρμενίδης είναι ο πρώτος φιλόσοφος,που εκφράζει την σκέψη του σε δακτυλικό εξάμετρο και παρουσιάζει  μία ποίηση πιο ευγενική  και πιο σοβαρή από την ποίηση του Ξενοφάνη  και ακόμη πιο διαφορετική  από εκείνην του Ομήρου και του Ησίοδου.
Ο Σιμπλίκιος, ο Νεοπλατωνικός Φιλόσοφος του 6ου μετά Χριστόν αιώνα  έχει διασώσει  αποσπάσματα από το ποίημα του Παρμενίδη,τα οποία  επιτρέπουν μία σχεδόν πλήρη ανασυγκρότηση της φιλοσοφίας του
Μετά το Προοίμιο,το οποίο διασώθηκε ολόκληρο, το ποίημα περιελάμβανε δύο μέρη το " ο Δρόμος της Αλήθειας" και το "ο Δρόμος της Δόξας".Ο Παρμενίδης μας εισάγει στο κυρίως μέρος  του ποιήματος του με έναν αλληγορικό πρόλογο,ο οποίος  περιγράφει ένα φανταστικό ταξίδι.
Ο  ποιητής ταξιδεύει πάνω σε ένα άρμα,που σύρεται από άλογα πάνω στο δρόμο του Ήλιου.Το άρμα οδηγούν παρθένες,οι  Ηλιάδες κόρες,διαγράφοντας  μία πορεία από την περιοχή της Νύχτας προς την περιοχή της Μέρας, του φωτός. Με πολλές λεπτομέρειες περιγράφει την πύλη που χωρίζει τους δύο δρόμους,το δρόμο της Μέρας και τον δρόμο της Νύχτας.
Φύλακας αυτής της πύλης είναι η Δίκη,που ελέγχει την ακριβή τήρηση  των μέτρων του Ήλιου.(Όπως στον Ηράκλειτο  Β 94  ο Ήλιος οφείλει να τηρεί  τους καθορισμένους χρόνους που ρυθμίζουν την έλευση της μέρας και της νύχτας). Με τα κλειδιά που κρατά η Δίκη  ανοίγει τις πύλες της Μέρας και της Νύχτας στους ορισμένους χρόνους,που ο Ήλιος πρέπει να μπαίνει και να βγαίνει. Όταν το άρμα φτάνει στον προορισμό του,που είναι η χώρα του φωτός,μία θεά πρόσχαρη τον υποδέχεται εκεί.ευγενικά.Τον προσφωνεί με λόγια που εκφράζουν την αλήθεια,την οποίαν  οι  θνητοί δεν θα μπορούσαν να βρουν,γιατί η σκέψη τους είναι φυλακισμένη στην περιοχή της φαινομενικής και αναληθούς γνώσης.
Το νόημα που έχει το  ταξίδι αυτό  είναι ότι επιχειρείται το άνοιγμα του δρόμου που οδηγεί στην αλήθεια. Το φως της ημέρας απεικονίζει τη λάμψη της αλήθειας και η νύχτα απεικονίζει την ανθρώπινη πλάνη.Στην αλήθεια αντιστοιχεί το  ον και στην ανθρώπινη γνώμη ,στη δόξα,αντιστοιχεί το μη  ον, ενώ το φως  είναι το  ον.
Η προσφώνηση της θεάς προς τον ποιητή τελειώνει με τα εξής λόγια."Είναι ανάγκη να τα μάθεις όλα,τόσο την ακλόνητη καρδιά της  καλοστρογγυλεμένης αλήθειαςόσο και τις γνώμες των θνητών,που δεν έχουν μέσα τους αληθινή βεβαιότητα.Ωστόσο θα μάθεις και αυτά,πώς θα έπρεπε να είναι  με έναν  πιθανό τρόπο αυτό το φαινομενικό,που διαπερνά τα πάντα τελείως".
Η Αλήθεια περιγράφεται εδώ ως "καλοστρογγυλεμένη" γιατί την παρακολουθεί κανείς διανύοντας έναν τέλειο κύκλο και ξαναφθάνει στο σημείο από όπου ξεκίνησε.Ο Παρμενίδης  προυποθέτει έναν τέτοιο κύκλο,όταν λέγει:  ξυνον δέ  μοί εστιν / οππόθεν άρξωμαι' τόθι γάρ πάλιν ίξομαι αύθις".
Από τους φιλοσόφους,που έζησαν τον ίδιο καιρό με τον Παρμενίδη  και κυρίως ο  Πλάτωνας ασχολήθηκε ,ο οποίος αφιέρωσε στον Παρμενίδη τον ομώνυμο διάλογο του "Παρμενίδης",που φέρει τον υπότιτλο "η  περί ιδεών,Λογικός"
Η συγγραφή του διαλόγου από τον Πλάτωνα τοποθετείται περίπου  το 370- 361 π.Χ.Ο χρόνος κατά τον οποίον διεξήχθη η συζήτηση μπορεί να τοποθετηθεί περί το 450 π.Χ.που ο Σωκράτης εδώ παρουσιάζεται σε νεαρή ηλικία,αλλά όμως ο Παρμενίδης είχε αποβιώσει προ 20ετίας περί το 470 π.Χ. Ο Πλάτων στο βιβλίο του αυτό  στο  "Παρμενίδης" παρουσιάζει την διεξαχθείσα συζήτηση ότι την διηγείται ο Πυθόδωρος στον Αντιφώντα,ο οποίος την διηγείται στον Κέφαλο.Με αυτό ο Πλάτων υποδηλώνει την συνάντηση της φιλοσοφικής σκέψης της Σχολής της Ελέας προς την  φιλοσοφική  σκέψη  των Ιώνων και προς  την  Σωκρατική φιλοσοφική σκέψη.
Από τον Πλάτωνα ακόμη προέρχεται η πληροφορία ότι  ο Παρμενίδης σε μεγάλη ηλικία επισκέφθηκε την Αθήνα,όπου εγνώρισε τον νεαρό τότε Σωκράτη.

Αγαπημένοι μου  αναγνώστες  μαθητές και μαθήτριες  όλων των ηλικιών συνεχίζουμε σήμερα το μάθημα της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματικής με  το πώς κανονίζουμε τον  τ ο ν ι σ μ ό  της συλλαβής  που  προέρχεται από την  κ ρ ά σ η.
Ο  τ ό ν ο ς  που τυχόν  υπάρχει  πάνω στην πρώτη  από τις  συμπλεκόμενες   συλλαβές, εξαφανίζεται. Επικρατεί  ο   τ ό ν ο ς  ο  τυχόν υπάρχον επί της δευτέρας συλλαβής,ο οποίος παραμένει αμετάβλητος στην περίπτωση που επιτρέπουν αυτό οι γενικοί κανόνες του τονισμού.
Ήτοι η  εκ της κράσεως προερχόμενη συλλαβή  τονίζεται μόνον,όταν τονίζεται η δεύτερη από τις συμπλεκόμενες συλλαβές, διαφορετικά  παραμένει άτονος: "α εγώ>  αγώ,(με δασεία στο  α ).
ο  άνθρωπος>  άνθρωπος. ( με δασεία  στο άρθρο  ο  και ψιλή οξεία πάνω από το   α  στο άνθρωπος < άνθρωπος με δασεία και οξεία πάνω  στο  α  και η λέξη   είτα( με ψιλή και περισπωμένη πάνω στο  ι  του  ει γίνεται  κάτα  με δασεία και περισπωμένη πάνω στο  α και με υπογεγραμμένη  κάτω. από το α.Στα  δύο  τελευταία  παραδείγματα   ο τόνος της δεύτερης συλλαβής παραμένει  αμετάβλητος,γιατί το επιτρέπουν οι κανόνες του τονισμού.- τα  άλλα< τάλλα.Εδώ ο τόνος της δευτέρας συλλαβής τροποποιείται σε περισπωμένη ,γιατί αυτό απαιτούν οι γενικοί κανόνες  τονισμού.

               Η  ΓΝΩΡΙΜΙΑ   ΜΕ  ΤΟΥΣ  ΑΡΧΑΙΟΥΣ  ΕΛΛΗΝΕΣ  ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ  ΜΑΣ

                                           ΟΙ   ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ   ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

Ο  ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ   από τον  Ακράγαντα  της  Σικελίας. γεννήθηκε  το  494 προ Χριστού  και απεβίωσε το 434 προ Χριστού. ήταν φιλόσοφος  και ερευνητής  των  φυσικών  φαινομένων και ένας από  τους σημαντικότερους εκπροσώπους  της Αρχαίας  Ελληνικής  Προσωκρατικής  Φιλοσοφίας
Ήταν  υιός  του  Μέτωνα,ο οποίος κατείχε υψηλό  αξίωμα  στη  διακυβέρνηση της Ακραγαντινής πολιτείας και ήταν πρωταγωνιστής στις πολιτικές συγκρούσεις  του   470 προ Χριστού
Ο πατέρας του εργάστηκε για να επιτύχει την κατάλυση της τυραννίας στην πατρίδα του. Ο Μέτων είχε και μία δεύτερη προσωνυμία ονομαζόταν και Αρχινόμος  από το επάγγελμα  που ασκούσε. Ήταν  άνθρωποι  αρχοντικής  και  επιφανούς  καταγωγής. Ο Εμπεδοκλής  είναι  φυσικός και μυστικός,είναι  γιατρός και πολιτικός,είναι επιστήμων και μάγος .Ο βίος του είναι γεμάτος  με ιστορίες που αγγίζουν  τα  όρια  του  μύθου.
Τα κείμενα του είναι γραμμένα  σε ποιητική  μορφή  και ονομάζονται,το  πρώτο  ποίημα  "  Περί  φύσεως"  είναι  μια  προσπάθεια  να  εξηγηθεί  από  φυσική  άποψη  ο  κόσμος  στις  ποικίλες  φάσεις  του  και  στα  ποικίλα  περιεχόμενα  του.Το  δεύτερο " Καθαρμοί"  έχει ως θέμα  την  πτώση  της  ανθρώπινης  ψυχής  από μια αρχική  κατάσταση  αθωότητας  και  τον  κύκλο που ακολουθεί η ψυχή για  να επιστρέψει   στην  πρωτέρα  έδρα της. Τα περιεχόμενα των δύο αυτών ποιημάτων είναι εντελώς διαφορετικά  και αταίριαστα  μεταξύ τους  και είναι προφανές ότι αυτά εγράφησαν  σε διαφορετικές περιόδους της ζωής του Εμπεδοκλή  και  πολύ  απομακρυσμένες μεταξύ τους,που οπωσδήποτε απεικονίζουν  μία διαφορετική  πνευματική  ανάπτυξη. Δεν υπάρχει πρόβλημα  και αν υπάρχει  μπορεί να γίνει λιγότερο οξύ αν διερευνήσουμε  τα σημεία εκείνα από το δεύτερο  ποιητικό του  έργο "Καθαρμοί", τα οποία  επεξηγούν  ορισμένα  σημεία  του  βιβλίου  του με τα ποιήματα "Περί  Φύσεως" και αντίστροφα.
Ο  Εμπεδοκλής   στην  Κοσμογονία του παρουσιάζει  τα  ρ ι ζ ώ μ α τ α.
 Τα ριζώματα   είναι τα τέσσερα φυσικά σώματα,  με θεϊκά ονόματα.
Είναι ο Ζ ε ύ ς,η  Ή ρ α, ο Α ϊ δ ω ν ε ύ ς  και  η Ν ή σ τ ι ς.
Ο Ζεύς,στον Εμπεδοκλή  εκπροσωπεί το πυρ,η Ήρα τον αέρα,ο Αϊδωνεύς τη γη και η  Νήστις το ύδωρ. Η Νήστις φαίνεται να υπήρξε μία σικελική θεότητα, των υδάτων
Ο Εμπεδοκλής δεν παραμένει πιστός στις λαϊκές παραδόσεις και δεν εξηγεί τα θεϊκά ονόματα ως πρόσωπα που αντιστοιχούν στα φυσικά σώματα,πυρ,αέρα και γη. Φαίνεται πως ο Εμπεδοκλής επεχείρησε να αναθεωρήσει τις λαϊκές πεποιθήσεις τις σχετικές με τις φυσικές λειτουργίες που εκπροσωπούσαν οι θεοί,ο Ζεύς,η Ήρα,και ο Αϊδωνεύς. Ερμηνεύοντας τη σκέψη του Εμπεδοκλή  παρατηρούμε ότι αυτό δεν έχει και μεγάλη σημασία Εδώ,στον Εμπεδοκλή,η προσωποποίηση και η θεοποίηση των στοιχείων εξυπηρετεί μία αλληγορική εξατομίκευση αυτών των στοιχείων
Οπως ο Αναξαγόρας μίλησε για το Άπειρο αποδίδοντας του θεϊκό χαρακτήρα,όπως ο Ξενοφάνης σκέφτηκε την ενότητα του κόσμου μέσα από μια κοσμική δύναμη που την ονόμασε Θεό,όπως ο Ηράκλειτος, θα μιλήσουμε γι αυτόν στα επόμενα μαθήματα, αποκάλεσε θεό τον κόσμο της μέρας και της νύχτας,του χειμώνα και του καλοκαιριού,του πολέμου και της ειρήνης,του κόρου και του λιμού,αναλόγως ο Εμπεδοκλής,θεωρούσε τα στοιχεία θεούς,γιατί αυτά ήταν η  τελευταία  πραγματικότητα,ο τελευταίος αντικειμενικός κόσμος του. Ο Εμπεδοκλής  δεν χρησιμοποιεί τους Θεούς   με θρησκευτικό νόημα ούτε  προβάλλει  τους Θεούς ως αντικείμενα λατρείας,ούτε προέφερε θυσίες
Το ίδιο συμβαίνει και με τις δύο δυνάμεις την Φ ι λ ό τ η τ α και το Ν ε ί κ ο ς,που ο Εμπεδοκλής παρουσιάζει τον θεϊκό χαρακτήρα τους ιδιαίτερα τονισμένο από το γεγονός,ότι αυτές εμφανίζονται με πολλά ονόματα.Η Φιλότης ονομάζεται και Φιλίη,Στοργή,Γηθοσύνη,Κύπρις,Αφροδίτη.
Το Ν ε ί κ ο ς ονομάζεται Έρις και Κότος. Το φαινόμενο αυτό που παρουσιάζει εδώ ο Εμπεδοκλής να αποδίδει τον Θεό με πολλά ονόματα  χαρακτηρίζει το γόητρο και το κύρος του φιλόσοφου.
Ανάλογο είναι το φαινόμενο της πολυωνυμίας  στην περίπτωση της Θεάς του Παρμενίδη,ο οποίος την ονομάζει  Δίκη,Ανάγκη,Μοίρα. και ακόμη στον Ηράκλειτο,ο οποίος ονομάζει τον Θεό. Λόγον,Σοφόν,Θεόν.
Στον Εμπεδοκλή τα  ρ ι ζ ώ μ α τ α  είναι ισοδύναμα και ομότιμα  και ότι καθέ ένα είναι το ίδιο δυνατό. Το κάθε ένα όμως ασκεί διαφορετικό λειτούργημα και έχει έναν ιδιαίτερο χαρακτήραή έναν ιδιαίτερο τρόπο λειτουργίας.Η κανονικότητα τους,το  καθιερωμένο πρότυπο τους  ορίζεται  από  ορισμένα  χρονικά  διαστήματα,  στα οποία  τα  ρ ι ζ ώ μ α τ α  κερδίζουν εκαλλάξ την κυριαρχία τους μέσα στο γύρισμα του χρονικού κύκλου Το αδιάκοπο γύρισμα του χρονικού κύκλου είναι εξασφαλισμένο από την ίδια  την δομή των ριζωμάτων,τα οποία μένουν απαράλλακτα με τον εαυτό τους ,ομογενή και συμπαγή,αιώνια αμετάβλητα μέσα στον αιώνια ανακυκλούμενο και μεταβαλλόμενο κόσμο.
Έτσι ο Εμπεδοκλής ικανοποιεί τόσο το αίτημα της Ιωνικής φιλοσοφίας που εξηγεί τον κόσμο  και τα ποικίλα φυσικά φαινόμενα  με βάση τις μεταβολές που αυτά υφίστανται Σε πολλά σημεία του ποιήματος του Εμπεδοκλή παρατηρείται,ότι το σύνολο της πραγματικότητας δεν μπορεί ούτε να αυξηθεί, μόνο τα ριζώματα υπάρχουν,ούτε να καταστραφεί,αφού δεν είναι τίποτε  από αυτά κενό.
Ο Εμπεδοκλής  στην πληρότητα του παντός εννοεί και τις δύο δυνάμεις  τη Φ ι λ ό τ η τ α  και το Νε ί κ ο ς,οι οποίες δεν νοούνται ως σώματα,ως ποσότητες που θα κάλυπταν υποτιθεμένα  κενά μεταξύ των ριζωμάτων. Η Φιλότητα και το Νείκος,αν και  παρουσιάζονται με μυθικά ονόματα,συλλαμβάνονται ως μηχανικές δυνάμεις. Η Φιλότητα  προσδιορίζεται   ί σ η  ως προς το μήκος και το πλάτος και το Νείκος  είναι ισόρροπο  παντού.Οι δύο αυτές δυνάμεις απλώνουν το δυναμικό τους σε όλο το χώρο της επιρροής τους.
Την άποψη όλων των Προσωκρατικών,ότι ο κόσμος δεν έχει καμια  αρχή  και κανένα τέλος,ο Εμπεδοκλής την παρουσιάζει με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Ο κόσμος,λέει,ο Εμπεδοκλής,ακολουθεί μία  επανερχόμενη κυκλική  συνεχώς πορεία  που εναλλάσεται με ενότητα και πολλαπλότητα  και ότι καμια φάση του κύκλου δεν είναι αρχική και έτσι δεν υπάρχει πρώτη αρχή του κόσμου.
Στον κύκλο του χρόνου ξεκινά  πάντοτε  μια  περίοδος εξουσίας της Φιλότητας και μια άλλη ίση προς αυτήν περίοδος εξουσίας του Νείκους που εναλλάσσονται  διαδοχικά σε καθορισμένα χρονικά διαστήματα. Ο παράγων χρόνος λειτουργεί εδώ με ένα ανάλογο τρόπο προς εκείνον του αναξειμάνδρειου χρόνου " κατά τήν τού χρόνου τάξιν".
Ο Χρόνος εδώ σε καμια περίπτωση δε θεωρείται  ως μια σύμφυτη  δύναμη στον κόσμο  που εναλλάσσει την Φιλότητα με το Νείκος  Σε κανένα από αυτά τα στοιχεία δεν αναγνωρίζονται ιδιαίτερα προνόμια κατά την ατελείωτη κυκλική πορεία. Η ισοτιμία είναι εκείνη που χαρακτηρίζει  την ατελείωτη  διαδοχική   διατήρηση του κοσμικού κύκλου.