ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΧΑΡΑ
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΧΑΡΑ
Δευτέρα 3 Μαρτίου 2014
Κυριακή 2 Μαρτίου 2014
Το Κυριακάτικο Μυθιστόρημα
Μία χειμωνιάτικη ημέρα με πολύ παγωνιά,που ήλθε η Μαριτσούλα να ψωνίσει,την πήρε ο Θεοφάνης στην αγκαλιά του,της χάϊδεψε τα μαλλιά,τη φίλησε στο μέτωπο,την έκλεισε σφιχτά στην αγκαλιά του για να τη ζεστάνει τη μικρή βοηθό της γειτονιάς μπορούμε να πούμε,γιατί η Μαριτσούλα με την σβελτάδα,που την διέκρινε και καθώς ήταν καλόχαρο κοριτσάκι,όλα τα προλάβαινε.Το σχολείο,τις εξωτερικές εργασίες,που ανέθετε η κυρία,που την πήρε κοντά της, απομακρύνοντας την από την ανέχεια της πολυμελούς οικογένειας της και φέρνοντας την στην πρωτεύουσα να σπουδάσει και να δοξάσει και την ίδια που φρόντισε να της εξασφαλίσει μια τόσο άνετη ζωή, με τις σπουδές της στο πιάνο και στις ξένες γλώσσες. Χαρούμενο κοριτσάκι και σβέλτο καθώς ήταν εξυπηρετούσε με προθυμία όλες τις ηλικιωμένες κυρίες της γειτονιάς,που δεν τολμούσαν να ξεμυτίσουν από το σπίτι μέσα στο κρύο του χειμώνα
Η Μαριτσούλα ακούραστο και σβέλτο κοριτσάκι,από μικρό μικρό το βάλανε να δουλεύει, πώς να τα βγάλει πέρα ο πατέρας με τα δέκα παιδιά,που είχε η οικογένεια,όταν θα μεγαλωναν και δημιουργούσαν τις δικές τους οικογένειες,θα σχημάτιζαν ένα χωριό.
Και του έλεγε η μακαρίτισσα,έλα να κάνουμε ένα δύο παιδιά ακόμη, σαν και τούτα θα είναι και αυτά
-Έλα να αγαπηθούμε δύο τρεις φορές ακόμη. Να με πάρεις στην αγκαλιά σου,να με ζεστάνεις και θα γεννηθεί το ενδέκατο.Και άλλη μια φορά αγάπες,να! και το δωδέκατο.Και άλλη μια φορά φιλιά και χάδια,να! και το δέκατο τρίτο. Θα μας το προικίσει η Φρειδερίκη! Δεν τάμαθες; η βασίλισσα προικοδοτεί το 13ο παιδί.Η Ελπίδα μου το είπε,η κουμπάρα της ξαδέλφης της της Ανίκας γέννησε το 13ο παιδί και η Φρειδερίκη αμέσως έστειλε το βιβλιάριο με την πρώτη κατάθεση. Έλα έλα,ακριβέ μου, θα σωθούμε και μεις και όλα τα παιδιά μας.
Έλα έλα η ευφρόσυνη γυναίκα. Όχι όχι ο άντρας της,την έσκασε και πάει καλιά της.
Η Μαρίτσα ήτανε τότε δέκα και το μικρότερο παιδί χρονιάρικο. Μια κυρία,που ήρθε στο χωριό να παραθερίσει,στο σπίτι της νονάς της,που η Μαρίτσα κάθε μέρα επισκεπτόνταν για να τη βοηθά στη λάτρα του σπιτιού,καθώς νοίκιαζε δωμάτια σε παραθεριστές,την είδε η κυρία Αριστέα, και της άρεσε. Το έβλεπε έτσι σβέλτο και ζωντανό,που ήταν και ομορφούτσικο κοριτσάκι, είπε στην κυρά Μαρία,τη νονά της, να την αφήσει να το πάρει μαζί της στην Αθήνα.Εδώ στο χωριό θα χαραμίσει τη ζωούλα της,είπε.Έτσι και έγινε. Στο τέλος των διακοπών η Μαρίτσα ετοίμασε τα λιγοστά ρουχαλάκια της,συνεννοήθηκε με τη μικρότερη αδελφή της,την Φανούλα,πώς να διαφεντεύει τον πατέρα και τα παιδιά
-Μη φοβάσαι,έλεγε η Μαρίτσα,εγώ είμαι εδώ.Ό,τι θέλετε θα φροντίζω.Θα σας στέλνω χρήματα,μη χολοσκάς,να προσέχεις τα παιδιά και να πετάγεσαι μέχρι τη νονά να τη βοηθάς,αν χρειάζεται.
Ναι! Μαριτσούλα μου, έλεγε η Φανούλα,μη χολοσκάς και σύ, θα την βοηθώ τη νονά,όπως τη βοηθούσες κι εσύ, μαζί μου θα παίρνω και τον μικρό Κωστάκη. Η νονά θα το επιβλέπει,όσο εγώ θα κάνω τις δουλειές.
Και να τώρα,η Μαριτσούλα,15 χρονο κορίτσι,αγαπήθηκε με τον Θεοφάνη.
Μια μέρα,που η Μαρίτσα ένοιωσε στα σπλάχνα της να πάλλεται μια καινούρια ζωή,εξομολογήθηκε το μυστικό της στο Θεοφάνη,που γεμάτος από χαρά έτρεξε να πει στη θεία του την ευχάριστη είδηση.
Ετοίμασαν το γάμο και πάντρεψαν τα παιδιά. Ο θείος του Θεοφάνη,ο κύριος Γιαννής,θεώρησε καλό,μια και σε λίγο καιρό ο Θεοφάνης θα γινόταν πατέρας,να του ανοίξει ένα δικό του κρεοπωλείο.
Ο Κυριάκος όμως στεναχωρήθηκε τόσο πολύ,όταν το έμαθε,που αρρώστησε από την στενοχώρια του που θα έχανε τον καλύτερο υπάλληλο του. Δεν ήθελε με κανένα τρόπο να γίνουν αντίπαλοι αυτοί οι δύο καλοί φίλοι. Πρότεινε στο θείο του Θεοφάνη,να γίνουν συνέταιροι. και ο κύριος Γιαννής δέχτηκε με χαρά που ο ανηψιός του θα παρέμενε συνέταιρος με τον καλό του φίλο,τον Κυριάκο.
Σε λίγους μήνες γεννήθηκε η Αννούλα και τα παιδιά μετακόμισαν σε ένα μεγαλύτερο σπίτι,εκεί στην ίδια περιοχή,κοντά στον θείο και στην θεία του Θεοφάνη και στην κυρία Αριστέα,που είχε αναλάβει τη μικρή Μαριτσούλα,αυτό το σβέλτο και ομορφούτσικο κοριτσάκι.
Η Μαρίτσα ήταν η μαμά της Άννας. Η κυρία Μαρίτσα Χαρή του Φάνη,όπως της άρεσε τώρα να αποκαλεί τον άνδρα της, όπως και στον Φάνη Χαρή τώρα άρεσε να την αποκαλεί Μαίρη.
Μία χειμωνιάτικη ημέρα με πολύ παγωνιά,που ήλθε η Μαριτσούλα να ψωνίσει,την πήρε ο Θεοφάνης στην αγκαλιά του,της χάϊδεψε τα μαλλιά,τη φίλησε στο μέτωπο,την έκλεισε σφιχτά στην αγκαλιά του για να τη ζεστάνει τη μικρή βοηθό της γειτονιάς μπορούμε να πούμε,γιατί η Μαριτσούλα με την σβελτάδα,που την διέκρινε και καθώς ήταν καλόχαρο κοριτσάκι,όλα τα προλάβαινε.Το σχολείο,τις εξωτερικές εργασίες,που ανέθετε η κυρία,που την πήρε κοντά της, απομακρύνοντας την από την ανέχεια της πολυμελούς οικογένειας της και φέρνοντας την στην πρωτεύουσα να σπουδάσει και να δοξάσει και την ίδια που φρόντισε να της εξασφαλίσει μια τόσο άνετη ζωή, με τις σπουδές της στο πιάνο και στις ξένες γλώσσες. Χαρούμενο κοριτσάκι και σβέλτο καθώς ήταν εξυπηρετούσε με προθυμία όλες τις ηλικιωμένες κυρίες της γειτονιάς,που δεν τολμούσαν να ξεμυτίσουν από το σπίτι μέσα στο κρύο του χειμώνα
Η Μαριτσούλα ακούραστο και σβέλτο κοριτσάκι,από μικρό μικρό το βάλανε να δουλεύει, πώς να τα βγάλει πέρα ο πατέρας με τα δέκα παιδιά,που είχε η οικογένεια,όταν θα μεγαλωναν και δημιουργούσαν τις δικές τους οικογένειες,θα σχημάτιζαν ένα χωριό.
Και του έλεγε η μακαρίτισσα,έλα να κάνουμε ένα δύο παιδιά ακόμη, σαν και τούτα θα είναι και αυτά
-Έλα να αγαπηθούμε δύο τρεις φορές ακόμη. Να με πάρεις στην αγκαλιά σου,να με ζεστάνεις και θα γεννηθεί το ενδέκατο.Και άλλη μια φορά αγάπες,να! και το δωδέκατο.Και άλλη μια φορά φιλιά και χάδια,να! και το δέκατο τρίτο. Θα μας το προικίσει η Φρειδερίκη! Δεν τάμαθες; η βασίλισσα προικοδοτεί το 13ο παιδί.Η Ελπίδα μου το είπε,η κουμπάρα της ξαδέλφης της της Ανίκας γέννησε το 13ο παιδί και η Φρειδερίκη αμέσως έστειλε το βιβλιάριο με την πρώτη κατάθεση. Έλα έλα,ακριβέ μου, θα σωθούμε και μεις και όλα τα παιδιά μας.
Έλα έλα η ευφρόσυνη γυναίκα. Όχι όχι ο άντρας της,την έσκασε και πάει καλιά της.
Η Μαρίτσα ήτανε τότε δέκα και το μικρότερο παιδί χρονιάρικο. Μια κυρία,που ήρθε στο χωριό να παραθερίσει,στο σπίτι της νονάς της,που η Μαρίτσα κάθε μέρα επισκεπτόνταν για να τη βοηθά στη λάτρα του σπιτιού,καθώς νοίκιαζε δωμάτια σε παραθεριστές,την είδε η κυρία Αριστέα, και της άρεσε. Το έβλεπε έτσι σβέλτο και ζωντανό,που ήταν και ομορφούτσικο κοριτσάκι, είπε στην κυρά Μαρία,τη νονά της, να την αφήσει να το πάρει μαζί της στην Αθήνα.Εδώ στο χωριό θα χαραμίσει τη ζωούλα της,είπε.Έτσι και έγινε. Στο τέλος των διακοπών η Μαρίτσα ετοίμασε τα λιγοστά ρουχαλάκια της,συνεννοήθηκε με τη μικρότερη αδελφή της,την Φανούλα,πώς να διαφεντεύει τον πατέρα και τα παιδιά
-Μη φοβάσαι,έλεγε η Μαρίτσα,εγώ είμαι εδώ.Ό,τι θέλετε θα φροντίζω.Θα σας στέλνω χρήματα,μη χολοσκάς,να προσέχεις τα παιδιά και να πετάγεσαι μέχρι τη νονά να τη βοηθάς,αν χρειάζεται.
Ναι! Μαριτσούλα μου, έλεγε η Φανούλα,μη χολοσκάς και σύ, θα την βοηθώ τη νονά,όπως τη βοηθούσες κι εσύ, μαζί μου θα παίρνω και τον μικρό Κωστάκη. Η νονά θα το επιβλέπει,όσο εγώ θα κάνω τις δουλειές.
Και να τώρα,η Μαριτσούλα,15 χρονο κορίτσι,αγαπήθηκε με τον Θεοφάνη.
Μια μέρα,που η Μαρίτσα ένοιωσε στα σπλάχνα της να πάλλεται μια καινούρια ζωή,εξομολογήθηκε το μυστικό της στο Θεοφάνη,που γεμάτος από χαρά έτρεξε να πει στη θεία του την ευχάριστη είδηση.
Ετοίμασαν το γάμο και πάντρεψαν τα παιδιά. Ο θείος του Θεοφάνη,ο κύριος Γιαννής,θεώρησε καλό,μια και σε λίγο καιρό ο Θεοφάνης θα γινόταν πατέρας,να του ανοίξει ένα δικό του κρεοπωλείο.
Ο Κυριάκος όμως στεναχωρήθηκε τόσο πολύ,όταν το έμαθε,που αρρώστησε από την στενοχώρια του που θα έχανε τον καλύτερο υπάλληλο του. Δεν ήθελε με κανένα τρόπο να γίνουν αντίπαλοι αυτοί οι δύο καλοί φίλοι. Πρότεινε στο θείο του Θεοφάνη,να γίνουν συνέταιροι. και ο κύριος Γιαννής δέχτηκε με χαρά που ο ανηψιός του θα παρέμενε συνέταιρος με τον καλό του φίλο,τον Κυριάκο.
Σε λίγους μήνες γεννήθηκε η Αννούλα και τα παιδιά μετακόμισαν σε ένα μεγαλύτερο σπίτι,εκεί στην ίδια περιοχή,κοντά στον θείο και στην θεία του Θεοφάνη και στην κυρία Αριστέα,που είχε αναλάβει τη μικρή Μαριτσούλα,αυτό το σβέλτο και ομορφούτσικο κοριτσάκι.
Η Μαρίτσα ήταν η μαμά της Άννας. Η κυρία Μαρίτσα Χαρή του Φάνη,όπως της άρεσε τώρα να αποκαλεί τον άνδρα της, όπως και στον Φάνη Χαρή τώρα άρεσε να την αποκαλεί Μαίρη.
Σάββατο 1 Μαρτίου 2014
Το Ποίημα του Σαββατόβραδου
Του μπαμπά μου το σακάκι
μέσα στο δωματιάκι
μυρουδιές από ιδρώτα
χώμα
γης
ελιές
και χόρτα
Του μπαμπά μου το σακάκι
μέσα στο δωματιάκι
κρεμασμένο στην καρέκλα
μύριζε
ψωμί και φέτα
ελιδάκια τσακιστά
παξιμάδια κριθωτά
Αν μιλούσαν
τι θα λέγαν
τα σακάκια του μπαμπά
ιστορίες
παραμύθια
και άλλα πολλά
Πως τον σκεπάζαν
με αγάπη
και ζεσταίναν τρυφερά
την πλατίτσα
τη γλυκιά του
απ' τον κρύο το βοριά
Του μπαμπά μου το σακάκι
μέσα στο δωματιάκι
μυρουδιές από βεντούζες
τυλιγμένο το βαμβάκι
με κλωστές στο πηρουνάκι
μες στο οινοπνευματάκι
Τσαφ! το σπίρτο
και η γρήγορη μαμά
το βαμβάκι
στη βεντούζα
και στη πλάτη του μπαμπά
Κόκκινη!
σαν τη φωτιά
τσούζουν λέει λίγο το δέρμα
μα σε κάνουνε καλά
η δική μου η δουλειά;
το ποτηράκι μες το οινόπνευμα
το βαμβάκι
να ποτίζεται καλά
Και ο μπαμπάς μου ο γλυκός
ήταν τρισευτυχισμένος
για το μεγάλο το καλό
που του κάναμε οι δυό μας
η μαμά κι εγώ
Του ερίχναμε στην πλάτη
δύο κουβέρτες πατητές
και γινότανε κουκούβι
όπως έλεγε με αυτές
Και την άλλη μέρα σβέλτος
έτρεχε εις την δουλειά
μην πάει ο χρόνος του
χαμένος
απ'την γρίππη την κακιά.
Του μπαμπά μου το σακάκι
μέσα στο δωματιάκι
μυρουδιές από ιδρώτα
χώμα
γης
ελιές
και χόρτα
Του μπαμπά μου το σακάκι
μέσα στο δωματιάκι
κρεμασμένο στην καρέκλα
μύριζε
ψωμί και φέτα
ελιδάκια τσακιστά
παξιμάδια κριθωτά
Αν μιλούσαν
τι θα λέγαν
τα σακάκια του μπαμπά
ιστορίες
παραμύθια
και άλλα πολλά
Πως τον σκεπάζαν
με αγάπη
και ζεσταίναν τρυφερά
την πλατίτσα
τη γλυκιά του
απ' τον κρύο το βοριά
Του μπαμπά μου το σακάκι
μέσα στο δωματιάκι
μυρουδιές από βεντούζες
τυλιγμένο το βαμβάκι
με κλωστές στο πηρουνάκι
μες στο οινοπνευματάκι
Τσαφ! το σπίρτο
και η γρήγορη μαμά
το βαμβάκι
στη βεντούζα
και στη πλάτη του μπαμπά
Κόκκινη!
σαν τη φωτιά
τσούζουν λέει λίγο το δέρμα
μα σε κάνουνε καλά
η δική μου η δουλειά;
το ποτηράκι μες το οινόπνευμα
το βαμβάκι
να ποτίζεται καλά
Και ο μπαμπάς μου ο γλυκός
ήταν τρισευτυχισμένος
για το μεγάλο το καλό
που του κάναμε οι δυό μας
η μαμά κι εγώ
Του ερίχναμε στην πλάτη
δύο κουβέρτες πατητές
και γινότανε κουκούβι
όπως έλεγε με αυτές
Και την άλλη μέρα σβέλτος
έτρεχε εις την δουλειά
μην πάει ο χρόνος του
χαμένος
απ'την γρίππη την κακιά.
Aγαπημένοι μου αναγνώστες μαθητές και μαθήτριες όλων των ηλικιών σήμερα συνεχίζουμε την γραμματική της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας με την κ ρ ά σ η.
Όταν μετά από μια λέξη,η οποία λήγει σε φωνήεν χωρίς να έχει τελικό σύμφωνο,επακολουθεί άλλη λέξη,,η οποία αρχίζει και αυτή από φωνήεν,δημιουργείται χ α σ μ ω δ ί α , την οποίαν,το λεπτό γλωσσικό αισθητήριο των Ελλήνων δεν μπορούσε να ανεχτεί ευχάριστα γι αυτό την απέφευγε ή επεδίωκε την θεραπεία της. Όταν δε μπορούσε να αποφύγει την χασμωδία με την αλλαγή της σειράς των λέξεων, την θεράπευε με δύο τρόπους με την ε κ θ λ ι ψ η και με την κ ρ ά σ η. Η θεραπεία διευκολύνετο, όταν η προτέρα λέξις ήταν βραχυτέρα της υστέρας και καθ'εαυτή ασήμαντος. Για την έκθλιψη μιλήσαμε στο προηγούμενο μάθημα.
Σήμερα η φροντίδα μας αφορά την κράση.
Κ ρ ά σ ι ς ,όπως δείχνει και η λέξη, ονομάζεται η συγχώνευσις του τελικού βραχέος φωνήεντος ή διφθόγγου της προηγούμενης λέξεως με το αρχικό φωνήεν ή δίφθογγον της επόμενης λέξεως σε ένα φωνήεν μακρόν ή σε ένα δίφθογγον. Το φαινόμενο αυτό της κράσεως σημειούται με την κ ο ρ ω ν ί δ α '.
Η κ ο ρ ω ν ί ς ( ' ) ως σημείο της κ ρ ά σ ε ω ς δηλώνει ότι το φωνήεν ή η δίφθογγος άνωθεν του οποίου σημειούται αυτή είναι προϊόν συγχωνεύσεως δύο φωνηέντων ή φωνήεντος και διφθόγγου ή δύο διφθόγγων,που ανήκουν σε δύο λέξεις.: καγώ ( με την κορωνίδα πάνω στο α )= και εγώ, ταυτό =το αυτό ( εδώ το άλφα ύψιλον ( αυ ) είναι δίφθογγος και η κορωνίς επί διφθόγγου τίθεται όπου και το πνεύμα, πάνω από το δεύτερο φωνήεν,που εδώ είναι στη λέξη ταυτό,πάνω από το ύψιλον ( υ ).
Το φαινόμενο της κράσεως σημειούται με την κ ο ρ ω ν ί δ α 'που τίθεται υπεράνω του προκύπτοντος εκ της κράσεως φωνήεντος ή διφθόγγου; ταγαθά < τά αγαθά, ταλλα< τά άλλα.
Όταν όμως δασύνεται η πρώτη εκ των κεραννυμένων συλλαβών, το δασύ της πνεύμα υπερισχύει της κορωνίδας, και σημειώνεται αυτό αντί της κορωνίδας επί της εκ της κράσεως προερχομένης συλλαβής.π.χ. ανήρ( με δασεία πάνω στο α ) < ο ανήρ( με ψιλή στο άρθρο ο και πάνω από το α ), ανθρωποι ( με δασεία και οξεία πάνω στο α ) < οι άνθρωποι ( με δασεία στο άρθρο οι και ψιλή οξεία πάνω στο α), αν ( με δασεία και οξεία ) < ά άν( ,με δασεία και οξεία πάνω στο α και με ψιλή και οξεία πάνω στο αν ).
Όσα γίνονται κατά την κ ρ ά σ ι ν κανονίζονται σύμφωνα με τους κανόνες της Συναιρέσεως,από την οποίαν δεν διαφέρει παρά μόνον στο ότι η κράσις γίνεται μεταξύ δύο λέξεων,οι οποίες ενώνονται με αυτήν σε μία λέξη,η δε συναίρεση συμβαίνει εντός μιας και της αυτής λέξεως.
Όταν μετά από μια λέξη,η οποία λήγει σε φωνήεν χωρίς να έχει τελικό σύμφωνο,επακολουθεί άλλη λέξη,,η οποία αρχίζει και αυτή από φωνήεν,δημιουργείται χ α σ μ ω δ ί α , την οποίαν,το λεπτό γλωσσικό αισθητήριο των Ελλήνων δεν μπορούσε να ανεχτεί ευχάριστα γι αυτό την απέφευγε ή επεδίωκε την θεραπεία της. Όταν δε μπορούσε να αποφύγει την χασμωδία με την αλλαγή της σειράς των λέξεων, την θεράπευε με δύο τρόπους με την ε κ θ λ ι ψ η και με την κ ρ ά σ η. Η θεραπεία διευκολύνετο, όταν η προτέρα λέξις ήταν βραχυτέρα της υστέρας και καθ'εαυτή ασήμαντος. Για την έκθλιψη μιλήσαμε στο προηγούμενο μάθημα.
Σήμερα η φροντίδα μας αφορά την κράση.
Κ ρ ά σ ι ς ,όπως δείχνει και η λέξη, ονομάζεται η συγχώνευσις του τελικού βραχέος φωνήεντος ή διφθόγγου της προηγούμενης λέξεως με το αρχικό φωνήεν ή δίφθογγον της επόμενης λέξεως σε ένα φωνήεν μακρόν ή σε ένα δίφθογγον. Το φαινόμενο αυτό της κράσεως σημειούται με την κ ο ρ ω ν ί δ α '.
Η κ ο ρ ω ν ί ς ( ' ) ως σημείο της κ ρ ά σ ε ω ς δηλώνει ότι το φωνήεν ή η δίφθογγος άνωθεν του οποίου σημειούται αυτή είναι προϊόν συγχωνεύσεως δύο φωνηέντων ή φωνήεντος και διφθόγγου ή δύο διφθόγγων,που ανήκουν σε δύο λέξεις.: καγώ ( με την κορωνίδα πάνω στο α )= και εγώ, ταυτό =το αυτό ( εδώ το άλφα ύψιλον ( αυ ) είναι δίφθογγος και η κορωνίς επί διφθόγγου τίθεται όπου και το πνεύμα, πάνω από το δεύτερο φωνήεν,που εδώ είναι στη λέξη ταυτό,πάνω από το ύψιλον ( υ ).
Το φαινόμενο της κράσεως σημειούται με την κ ο ρ ω ν ί δ α 'που τίθεται υπεράνω του προκύπτοντος εκ της κράσεως φωνήεντος ή διφθόγγου; ταγαθά < τά αγαθά, ταλλα< τά άλλα.
Όταν όμως δασύνεται η πρώτη εκ των κεραννυμένων συλλαβών, το δασύ της πνεύμα υπερισχύει της κορωνίδας, και σημειώνεται αυτό αντί της κορωνίδας επί της εκ της κράσεως προερχομένης συλλαβής.π.χ. ανήρ( με δασεία πάνω στο α ) < ο ανήρ( με ψιλή στο άρθρο ο και πάνω από το α ), ανθρωποι ( με δασεία και οξεία πάνω στο α ) < οι άνθρωποι ( με δασεία στο άρθρο οι και ψιλή οξεία πάνω στο α), αν ( με δασεία και οξεία ) < ά άν( ,με δασεία και οξεία πάνω στο α και με ψιλή και οξεία πάνω στο αν ).
Όσα γίνονται κατά την κ ρ ά σ ι ν κανονίζονται σύμφωνα με τους κανόνες της Συναιρέσεως,από την οποίαν δεν διαφέρει παρά μόνον στο ότι η κράσις γίνεται μεταξύ δύο λέξεων,οι οποίες ενώνονται με αυτήν σε μία λέξη,η δε συναίρεση συμβαίνει εντός μιας και της αυτής λέξεως.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)