Η  ΓΝΩΡΙΜΙΑ  ΝΕ  ΤΟΥΣ  ΑΡΧΑΙΟΥΣ  ΕΛΛΗΝΕΣ  ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ  ΜΑΣ  Συνέχεια

                                                  ΟΙ  ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

Ο  ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ  το 335  ήλθε  στην  Αθήνα,όπου  ίδρυσε  την δική  του  φιλοσοφική  σχολή,πλησίον του Γυμνασίου.Την  σχολήν του  ονόμασε  Λύκειο. Ο Αριστοτέλης ως μέτοικος και  όχι  ως γνήσιος Αθηναίος δεν ημπορούσε  να  αγοράσει ακίνητα στην Αθήνα.Έτσι εμίσθωσε ένα συγκρότημα οικημάτων,το οποίο περιελάμβανε  ιερόν και άλσος,το οποίον ήταν αφιερωμένο στον Θεό Απόλλωνα  και  στις  Μούσες.Αυτό ήταν το ιερό,το  ιερό των Μουσών, αυτό  αποτελούσε  το  κυρίως  διδακτήριο, τα  άλλα  οικήματα  χρησίμευαν  για να στεγάσουν τους διδασκάλους και τους σπουδαστές.Μία  μεγάλη  στοά και μία μικρή,ο περίπατος και ο κήπος,όπως ονομαζόταν ολοκλήρωναν τις εγκαταστάσεις  της  σχολής του. Από την ονομασία Περίπατος,οι μαθητές του Αριστοτέλη  ονομάσθησαν Περιπατητικοί.Αυτό δε σημαίνει ότι ο διδάσκαλος εδίδασκε περιπατώντας,αλλά ότι εδίδασκε στον Περίπατο,  εκεί  όπου το μέρος ονομαζόταν Περίπατος.
Οι περίπατοι συνήθως  ήταν μεγαλοπρεπή οικήματα  με αίθουσες,οι οποίες περιβάλλονταν  από  στοές. Εκείνη την εποχή της ιδρύσεως από τον Αριστοτέλη,του Λυκείου, κυκλοφορούσε η  είδηση,ότι τα κεφάλαια, που απαιτήθηκαν για την ίδρυση της σχολής,διέθεσε ο Αλέξανδρος.
Οι φήμες μιλάνε  για  μυθώδες ποσόν 800 ταλάντων.
Όσο και αν το ποσόν,που χορήγησε ο Αλέξανδρος φαίνεται  μεγάλο, είναι βέβαιον,ότι επέτρεψε στον Αριστοτέλη να οργανώσει την σχολήν του με τον τελειότερο τρόπο.και να  συγκροτήσει την πρώτη στην ιστορία μεγάλη βιβλιοθήκη,η οποία  απετέλεσε πρότυπο  για τις περίφημες βιβλιοθήκες που  ιδρύθηκαν αργότερα,τις βιβλιοθήκες στην Αλεξάνδρεια  και στη  Πέργαμο
Η συλλογή του Αριστοτέλη περιελάμβανε χάρτες και παντός είδους αντικείμενα,τα οποία χρησίμευαν στην διδασκαλία των  Φυσικών. Έλεγαν ότι ομάδα επιστημόνων και ερευνητών ακολουθούσε τα στρατεύματα του Μέγα Αλέξανδρου,συνέλεγε και εστελνε στη σχολή κάθε αξιόλογο εύρημα.
Το  Λύκειο του Αριστοτέλη  ήταν οργανωμένο ως αυτοτελές ίδρυμα με διοίκηση,όπως η Ακαδημία του Πλάτωνα.,ρυθμιζόταν από κανόνες και νόμους.Κάθε ένας από τους μαθητές ανελάμβανε  να διευθύνει επί δέκα ημέρες  τις εργασίες της σχολής,να ορίζει τα προς συζήτηση θέματα και να διευθύνει τις συζητήσεις. Στη σχολή δειπνούσαν όλοι μαζί,δάσκαλοι και μαθητές. Ο Αριστοτέλης είχε καταρτίσει ένα κανονισμό ο οποίος αφορούσε ένα συμπόσιο,το οποίο γινόταν κάθε μήνα.
Η παράδοση λέγει,ότι τα γενικά μαθήματα,τα οποία ήταν ημερήσια, μπορούσαν να τα παρακολουθήσουν  και άλλοι ακροατές. Οι μεταμεσημβρινές ώρες ήταν αφιερωμένες στα εσωτερικά μαθήματα,όπως ελέγοντο,τα οποία παρακολουθούσαν μόνο οι  στο Λύκειο φιλοσοφούντες,οι μαθητές του μόνον.
Πολλά  έχουν  γραφτεί για την σχέση του Αριστοτέλη με τον Αλέξανδρο.
Ο Αριστοτέλης πρέσβευε ότι οι Έλληνες ως φυλή ήταν ανώτερη από τους βαρβάρους  Ο Αριστοτέλης είχε τοποθετηθεί υπέρ της ενώσεως των και ευνοούσε τα σχέδια του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου.Αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να κατακρίνει  τον Αλέξανδρο για την ίση μεταχείριση των Ελλήνων και των βαρβάρων,που εφήρμοσε μετά την καταστροφή  του Περσικού κράτους . 
Οι Αθηναίοι,οι οποίοι ανήκαν στην αντιμακεδονική μερίδα δεν συμπαθούσαν και πολύ τον Αριστοτέλη, για τις σχέσεις  που διατηρούσε  με τον  Αλέξανδρο.Όταν το 324 ο Νικάνωρ,ο ανεψιός του Προξένου, κοινοποίησε διάταγμα του Αλεξάνδρου,με το οποίο διέτασσε την επάνοδο στην πατρίδα όλων που είχαν εξοριστεί ως φιλομακεδόνες,η οργή εναντίον του Αριστοτέλη εκδηλώθηκε φανερά και με την αγγελία του θανάτου του Αλεξάνδρου το  323  εδόθη η ευκαιρία στους Αθηναίους να εκδικηθούν τους Μακεδόνες στο πρόσωπο του Αριστοτέλη.
Οι εκπρόσωποι του ιερατείου κατηγόρησαν τον Αριστοτέλη για ασέβεια και  του κατελόγισαν,ότι απένειμε στον Ερμία θεϊκές τιμές,ότι έγραψε γιαυτόν θρησκευτικό παιάνα και αφιέρωσε την εικόνα του στους Δελφούς και ότι προσέφερε θυσίες στην σύζυγον του Πυθιάδα
Ο Αριστοτέλης,όταν αντιλήφθηκε ότι το μίσος εναντίον του ήταν μεγάλο και ότι δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει την κατηγορία με επιτυχία,ανεχώρησε για την Χαλκίδα "για να μη δώσει εις τους Αθηναίους την ευκαιρία να διαπράξουν  και δεύτερο αδίκημα κατά της φιλοσοφίας",όπως είπε, υπονοώντας την εις θάνατον καταδίκη του Σωκράτη.
Στη Χαλκίδα κατοίκησε με την μητέρα του,με την σύζυγον του Ερπυλλίδα και τα δύο παιδιά του,την Πυθιάδα και τον Νικόμαχον,μέχρι το τέλος της ζωής του,το οποίο επισυνέβη το 323 π.Χ. το ίδιο έτος θανάτου του μαθητή τπυ, Αλέξανδρου.
Ένας ανώνυμος βιογράφος  του Αριστοτέλη διατύπωσε  εύστοχα και σύντομα  τον χαρακτηρισμό για το ήθος του λέγοντας " Και μάλα δε ο Αριστοτέλης το ήθος μέτριος γέγονε".
Ο Αριστοτέλης πραγματικά σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής του έζησε ανάλογα προς την θεωρία περί ηθικής,την διατυπωμένη από τον ίδιον. Αυτή η θεωρία του λέγει ότι η αρετή είναι μεσότης απηλλαγμένη υπερβολών και ελλείψεων.
Ο Αριστοτέλης ήταν απηλλαγμένος  από κάθε αλλαζονική υποκρισία και είχε συναίσθηση της αδυναμίας της ανθρώπινης διανοήσεως. Στις ατυχίες της ζωής έδειχνε ψυχραιμία,αλλά όχι και αναισθησία.Δεν περιφρονούσε την αξία της μέτριας απόλαυσης των υλικών αγαθών και ανεγνώριζε την συμβολή τους για την απόκτηση της αρετής Οι κατηγορίες των εχθρών του,οι οποίοι προσπάθησαν να τον παραστήσουν ότι ήταν έκδοτος στις ηδονές και επιρρεπής στις δολοπλοκίες είναι τελείως αβάσιμες και οφείλονται στην καταθλιπτική πνευματική υπεροχή του,η οποία είχε κινήσει τον φθόνο όλων εκείνων που αισθάνονταν μηδενικά μπρος στην δική του  ανωτερότητα
Ο Αριστοτέλης κατηγορήθηκε ακόμη,ότι έδειξε αγνωμοσύνη προς τον διδάσκαλον του τον Πλάτωνα,όμως η κριτική έρευνα απέδειξε ότι είναι αβάσιμες αυτές οι κατηγορίες και οφείλονται στην κακή ερμηνεία των κριτικών παρατηρήσεων,που διατυπώνει ο Αριστοτέλης προς τις γνώμες του διδασκάλου του,όπου στην πραγματικότητα δεν εισχωρεί πνεύμα εχθρικής αντιθέσεως.
Ο Αριστοτέλης δείχνει τον σεβασμό που έτρεφε  προς τον διδάσκαλον του στο βιβλίο του  "Ηθικά Νικομάχεια",το οποίο έγραψε στα τελευταία έτη της ζωής του.Στο συγγραφικό αυτό έργο του εκφράζεται με πολύ συμπάθεια προς τον διδάσκαλο του και παρατηρεί,ότι δυσκολεύεται να υποβάλλει σε κριτική την περί Αγαθού πλατωνική διδασκαλία,επειδή ο εισηγητής της ήταν προσφιλής εις αυτόν,αλλά το καθήκον των φιλοσόφων είναι να ανατρέπουν χάριν της αλήθειας και τις δικές των θεωρίες  και προσθέτει "αμφοίν γαρ .όντοιν φίλοιν  όσιον προτιμάν την αλήθειαν".

        Η  ΓΝΩΡΙΜΙΑ  ΜΕ  ΤΟΥΣ  ΑΡΧΑΙΟΥΣ  ΕΛΛΗΝΕΣ  ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΜΑΣ

                                            ΟΙ   ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

Ο  ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ είναι ο κορυφαίος  Έλληνας  φιλόσοφος,ο οποίος γεννήθηκε στα Στάγιρα της Χλκιδικής το 384 π.Χ.Με τον διδάσκαλο του τον Πλάτωνα αποτελούν τη φωτεινή δυάδα της φιλοσοφίας του αρχαίου κόσμου,η οποία είχε τεράστια επίδραση στην ανθρώπινη σκέψη.Η επίδραση της σκέψης τους είναι και σήμερα αισθητή,αν και μας χωρίζουν τόσοι αιώνες από την εποχή τους.
Οι γονείς του Αριστοτέλη και οι δύο γονείς ήσαν από το γένος των Ασκληπιάδων,οι οποίοι έλκουν την καταγωγήν τους από τον ομηρικό ήρωα και ιατρό,τον Μαχάονα,ο οποίος αναφέρεται στην μυθολογία μας,ότι ήταν υιός του Ασκληπιου.Ο πατέρας του ονομαζόταν  Νικόμαχος και ήταν ιατρός  του βασιλέως της Μακεδονίας Αμύντα Β', ήταν και συγγραφέας  ιατρικών βιβλίων.Η μητέρα του ονομαζόταν Φαιστίς.Ο Αριστοτέλης σε νεαρά ηλικία έχασε τον πατέρα του.Έτσι τη φροντίδα της ανατροφής του ανέλαβε ο φίλος του πατέρα του,ο Πρόξενος,ο οποίος ήταν εγκατεστημένος  στην πόλη Αταρνέα, η οποία βρισκόταν στην απέναντι από την Λέσβον μικρασιατική Αιολίδα.
Το 367 π.Χ. σε ηλικία 17 ετών ο κηδεμόνας του Πρόξενος έστειλε τον Αριστοτέλη στην Αθήνα να σπουδάσει  στην Ακαδημία,την οποίαν είχε ιδρύσει ο Πλάτων.Η Πλατωνική Ακαδημία δεν ήταν μόνο  ένα ίδρυμα θεωρητικών σπουδών ήταν και σχολή πολιτικών επιστημών,από την οποίαν οι  περισσότεροι  μαθητές απεφοίτησαν  ως  πολιτικά πρόσωπα παρά ως φιλόσοφοι.
Ο Αριστοτέλης  στην Ακαδημία  ανέπτυσσε  πρωτοβουλία και επεδείκνυε   ανεξάρτητο πνεύμα  που ασκούσε κριτική  στις απόψεις του διδασκάλου του Πλάτωνα.Ο Αριστοτέλης δεν αρκέστηκε στις σπουδές του στην Ακαδημία του Πλάτωνα μόνο,αλλά  ακολούθησε  και ρητορικές σπουδές  στην σχολή του Ισοκράτους,η σχολή του οποίου βρισκόταν σε συνεχή ανταγωνισμό με την Ακαδημία του Πλάτωνα,ο οποίος απέρριπτε την διδασκαλία της ρητορικής τέχνικής,γιατί πίστευε ότι στη ρητορική  δεν υπήρχαν οι θεμελιώδεις  αρχές της  θεωρητικής και φιλοσοφικής  κατάρτησης. Ο Αριστοτέλης εκτιμούσε τις σπουδαίες  απόψεις του δασκάλου του  και κατανοούσε ότι  η ρητορική  θα  μπορούσε να θεμελιωθεί αν μπορούσε να γίνει ανάλυση  στο μηχανισμό της λογικής σκέψης με την οποίαν  μπορεί να αποδειχθεί και να  γίνει πιστευτή η αλήθεια.Οι πρώτες ενασχολήσεις λοιπόν του Αριστοτέλη στράφηκαν στα λογικά και ρητορικά προβλήματα,τα οποία είχαν  και  την πρακτική τους
 σημασία, γιατί στον συνεχή ρητορικό λόγο ως παιδαγωγικό μέσον,που χρησιμοποιούσε ο Ισοκράτης, ο Πλάτων  ήταν αντίθετος και χρησιμοποιούσε την διαλογική μορφή,την οποίαν είχε αναπτύξει προφορικά ο Σωκράτης. Για να κερδίσει  η Ακαδημία νέους μαθητές  έπρεπε τα συγγράμματα της να  μεταρρυθμιστούν και να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις της νέας εποχής  στο διάλογο μιας νέας μορφής. Διαφορετικά θα είχε επιτυχία η  ρητορική σχολή του Ισοκράτους,ο οποίος χειριζόταν τον έντεχνο ρητορικο λόγο με μεγάλη ικανότητα στην πειθώ, στο  να κάνει τους άλλους να συμφωνήσουν μαζί του,αυτή ήταν και η βασική αρχή της σχολής του.
Γι αυτό ο Αριστοτέλης  επιδόθηκε στη συγγραφή  διαλόγων νέου τύπου,όπως ήταν ο  "Προτρεπτικός", στον οποίον ο Αριστοτέλης συνδύασε την μεθοδική επιστημοική  του Πλάτωνα και τη ρητορική τεχνική του Ισοκράτη. Οι διάλογοι στον "Προτρεπτικό" του Αριστοτέλη χρησιμοποιήθηκαν ως εισαγωγή στα φιλοσοφικά προβλήματα των νέων.Αυτό αποδείχνει,ότι ο Αριστοτέλης δεν ήταν ένας απλός σπουδαστής της Ακαδημίας αλλά ήταν και ένας δημιουργικός ερευνηρτής.
Ο  Πλάτων ονόμαζε τον Αριστοτέλη "νουν" για την ευφυίαν του και "αναγνώστην" για την αγάπη του στην ανάγνωση. Μετά το θάνατο του Πλάτωνα το 348 π.Χ.προέκυψε το ζήτημα της διαδοχής του στην Ακαδημία.Επικρατέστερος διάδοχος ήταν ο Αριστοτέλης, ο Ξενοκράτης καο ο ανεψιός του Πλάτωνα,ο υιός της αδελφής του,ο Σπεύσιππος,ο οποίος τελικά ανέλαβε την Ακαδημία του θείου του. Μετά από αυτό,ο Αριστοτέλης και ο Ξενοκράτης εγκατέλειψαν την Αθήνα και ανεχώρησαν για την Άσσο της Μυτιλήνης, όπου και κατοίκησαν. Κυβερνήτες της Άσσου ήταν οι πλατωνικοί Έραστος και Κορίσκος,από τους οποίους είχε δημιουργηθεί εκεί ένα αξιόλογο πνευματικό κέντρο το οποίο λειτουργούσε σαν παράρτημα  της Ακαδημίας.Η άφιξη του Αριστοτέλη και του Ξενοκράτη διεύρυνε τον αριθμό των ακαδημαϊκών,οι οποίοι επιδόθηκαν στην οργάνωση  σχολής,στην οποία οι δύο σημαντικοί φιλόσοφοι εδίδασκαν ενώπιον  πολλών ακροατών.Εκεί ο Αριστοτέλης γνώρισε τον Ερμία,ο οποίος  από  απλός δούλος είχε  εξελλιχθεί σε τύραννος του Αταρνέως.Ο Ερμίας είχε έφεση προς τη μάθηση και είχε αποκτήσει  πολλές γνώσεις.Ο Ερμίας συνδέθηκε με τον Αριστοτέλη με φιλικούς δεσμούς συμπαθείας,ούτως ώστε έδωσε την ανεψιά του και θετή  κόρη  του,την Πυθιάδα,ως σύζυγον στον Αριστοτέλη,από την οποίαν ο Αριστοτέλης απέκτησε κόρη που ονομάστηκε με το ίδιο το όνομα της μητέρας της,Πυθιάδα. Ο Αριστοτέλης αργότερα γνώρισε στας  Αθήνας  την συμπατριώτησα του, την Ερπυλλίδα,από τα Στάγιρα,την οποίαν ενυμφεύθη και απέκτησε υιόν,τον Νικόμαχον.Ο Αριστοτέλης μετά από παραμονή τριών ετών στην Άσσο μετέβη στην Λέσβο,όπου εδίδαξε μέχρι το 342 π.Χ.Εκεί στη Λέσβο ασχολήθηκε ο Αριστοτέλης με βιολογικές έρευνες και μελέτες,εκεί  με τη συναναστροφή του με τους αλιείς μελέτησε τον έμβιο κόσμο των υδάτων.
Ο βασιλεύς  Φίλιππος της Μακεδονίας επιθυμούσε να λάβει άρτια μόρφωση ο υιός του Αλέξανδρος.αλλά δεν ήθελε να τον στείλλει στην δημοκρατική Αθήνα γι αυτό κάλεσε τον Αρισατοτέλη  να έλθει στην Πέλλα.Έτσι το 342 π.Χ. εγκατέλειψε ο Αριστοτέλης την Λέσβο μετέβη στην Πέλλα,όπου και ανέλαβε καθήκοντα παιδαγωγού και διδασκάλου στο  νεαρό βασιλόπαιδο,τον Αλέξανδρο,στον οποίον φρόντισε να μεταδόσει το πανελλήνιο πνεύμα.
Ο Αριστοτέλης   για την αγωγή του βασιλόπαιδος χρησιμοποίησε  τα Ομηρικά έπη,.λένε γι αυτό οι ερευνητές,ότι ο Αλέξανδρος κρατούσε μαζί του,πάντοτε στις μετακινήσεις του την Ιλιάδα του Ομήρου,σαν Ευαγγέλιο.
Έτσι ο Αριστοτέλης ζώντας στην Αυλή των  Μακεδόνων βασιλέων  μελέτησε  τα πολιτικά και πολιτειακά .προβλήματα και όλα τα πορίσματα των μελετών του τα συγκέντρωσε  στα πολιτικά του έργα,τα οποία έγραψε αργότερα στην Αθήνα.
Το 341 ο τραγικός θάνατος του Ερμία συνετάραξε τον Αριστοτέλη, Ο Ερμίας συνελήφθη για παράβαση συνθήκης και ο Πέρσης βασιλέας διέταξε τον θάνατο του με βασανιστήρια.Ο Αριστοτέλης τιμώντας τη μνήμη του έγραψε τον  ύμνο: "αρετά πολύμοχθε γένει βροτείω..." με τον οποίον  ο Αριστοτέλης κατέτασσε τον Ερμία μεταξύ των μεγάλων ηρώων,τον Ηρακλή,τον Αχιλλέα και άλλους.
Ο Αριστοτέλης παρέμεινε στην Αυλή των Μακεδόνων βασιλέων επί έξη έτη.Όταν ο Αλέξανδρος ανέβηκε στο θρόνο.πρόσφερε ο Αριστοτέλης στον Αλέξανδρο  το σύγγραμα του "Περί βασιλείας",όπου τροποποιώντας την σημαντική γνώμη του Πλάτωνα,κατά την οποίαν ο Πλάτων λέγει,ότι για να παύσουν τα δεινά των ανθρώπων  χρειάζεται οι βασιλείς να φιλοσοφήσουν,ο Αριστοτέλης τροποποίησε την γνώμη του Πλάτωνα και έγραψε ότι είναι αρκετό οι βασιλείς να χρησιμοποιούν  ως συμβούλους τους φιλοσόφους.

 Ο  ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΤΥΡΑΝΝΟΣ  ΤΩΝ  ΣΥΡΑΚΟΥΣΩΝ  είναι ένα γνωστό ιστορικό πρόσωπο και δεν μπορούμε να μην μιλήσουμε και γιαυτόν τον άνδρα,αν και τύραννος.Ας θυμηθούμε τα λόγια του Αλεξανδρινού ποιητή  Κ.Καβάφη  στο ποίημα "Περιμένοντας τους βαρβάρους" λέγει ο ποιητής στους τελευταίους στίχους του ποιήματος του: "και τώρα τι  θα γένουμε  χωρίς βαρβάρους/ οι άνθρωποι αυτοί ήσαν  μια κάποια λύση". Έτσι κι εδώ προσομοιάζουμε τον βάρβαρο με τον τύραννο γιατί  και οι δύο δεν διαφέρουν και πολύ ως προς τις δραστηριότητες τους.
Ο Διονύσιος  ο  τύραννος  των  Συρακουσών είναι ένα από τα γνωστότερα  ιστορικά πρόσωπα της Μεγάλης Ελλάδας. Γεννήθηκε το 431 π.Χ. και ήταν υιός του Ερμοκράτους.
Το 405 π.Χ.  σε πολύ νεαρή ηλικία έγινε τύραννος, ξεχώρισε στον πόλεμο  κατά των Καρχηδονίων και διετήρησε τον τίτλο του μέχρι το θάνατο του το 367 π.Χ. Ο Διονύσιος στον πόλεμο αυτόν ηττήθηκε στην Γέλα,όμως κατόρθωσε να ανακτήσει την πρωτοβουλία των επιχειρήσεων και να  υποχρεώσει τον Ιμίλκωνα,τον στρατηγό των Καρχηδονίων να συνάψει ειρήνη.
Το 397 αφού προηγουμένως είχε γίνει κύριος όλης σχεδόν της Σικελίας,ετοίμασε μία νέα εκστρατεία εναντίον τους με τόση μεγάλη στρατιωτική και ναυτική δύναμη,ώστε οι πόλεις οι υποταγμένες στους Καρχηδονίους  να έλθουν με το μέρος του. Οι δύο αντίπαλοι έλαβαν μέρος σε ναυμαχία,στην οποίαν νίκησαν οι Καρχηδόνιοι,οι οποίοι στη συνέχεια επολιόρκησαν τις Συρακούσες. Στο στρατόπεδο όμως των Καρχηδονίων,των πολιορκητών, ενέσκυψε λοιμός.Και ήταν αυτό που έσωσε τον Διονύσιο, ο οποίος πέτυχε το εποφελές για τον εαυτόν του,την σύναψη ειρήνης  το 392 π.Χ. Ο Διονύσιος δεν άφησε την ευκαιρία να χαθεί. Με την ειρήνη αυτή  επεδίωξε και επέτυχε  την επέκταση του στην Ηπειρωτική ακτή  και ακόμη συνήψε στενότερες σχέσεις με τους Σπαρτιάτες.
Ονομαστή είναι η "θεωρία" την οποία έστειλε το 384 π.Χ. στην Ολυμπία,της οποίας ηγείτο ο αδελφός του,Θεαρίδης. Η πολυτέλεια της θεωρίας αυτής προκάλεσε ωραία έκπληξη στους Έλληνες,οι οποίοι όμως εξανέστησαν,όταν οι ραψωδοί του Διονυσίου  απήγγειλαν τα ποιήματα του,τα οποία  έδιωξαν τους Έλληνες,στο άκουσμα τους,τους έδιωξαν και τους άρπαξαν και τις ολόχρυσες σκηνές τους.
Αργότερα το 383 ο Διονύσιος άρχισε ξανά τον πόλεμο με τους Καρχηδονίους,ο οποίος πέρασε από πολλές φάσεις  Ο στόλος των Συρακουσίων καταστράφηκε  και είχε ως αποτέλεσμα την σύναψη ανακωχής 
Ο Διονύσιος  έμεινε στην ιστορία ονομαστός για την σκληρότητα και την φιλοδοξία του.Ήταν και ποιητής Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης στο (ΙΒ 74) λέγει,ότι ο Διονύσιος έλαβε μέρος στην Αθήνα σε αγώνα  τραγωδίας και ενίκησε με το έργο του " Έκτορος λύτρα"
Ο Διονύσιος  για το ποιητικό του έργο δεν δεχόταν καμία αντίρρηση ούτε και  κριτικές που δεν ήταν φιλικές  έφτασε μάλιστα στο σημείο να διώξει τον Πλάτωνα από τις Συρακούσες,γιατί   ο Πλάτων είχε την ελευθερία της γνώμης του,μιλούσε ανοικτά και τα έλεγε έξω από τα δόντια,όπως λέμε σήμερα.

             Η  ΓΝΩΡΙΜΙΑ  ΜΕ  ΤΟΥΣ  ΑΡΧΑΙΟΥΣ  ΕΛΛΗΝΕΣ  ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ  ΜΑΣ

                                                  ΟΙ  ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

Ο  ΠΛΑΤΩΝ  είναι  ένας  Έλληνας   φιλόσοφος.  Γεννήθηκε  στην  Αθήνα το  427 π.Χ,όπου  και  έζησε  όλη  τη  ζωή  του  με  μία μικρή απουσία κατά την διάρκεια των περιηγήσεων του,έζησε μέχρι το  το 347 π.Χ.Ο Πλάτων είναι  μία  από τις  λαμπρότερες  μορφές  στην  ιστορία  της  δυτικής  φιλοσοφίας Ήταν  υιός  του   Αρίστωνος  και  της  Περικτιόνης. Η  καταγωγή  και  των  δύο  γονέων  του   ήταν  σπό  παλαιές  αριστοκρατικές  σθηναϊκές  οικογένειες
Ο  πατέρας  του κατήγετο  από το γένος του βασιλειά  της Αθήνας Κόδρου και απεβίωσε,  όταν  ο  Πλάτων  βρισκόταν  σε  μικρή  ηλικία. Η μητέρα  του  η  Περικτιόνη  ήταν ανηψιά του Χαρμίδη, ο οποίος ήταν ένας από τους Τράκοντα τυράννους. Η μητέρα του  υπανδρεύθη  τον  Πυρίλαμπρον, ο οποίος ήταν θείος της και  σπουδαίος  άνδρας  της  πνευματικής  και  της  πολιτικής  ζωής  της  εποχής  του  Περικλή,του οποίου  υπήρξε  φίλος. Ο  Πλάτων  έζησε  καλή   ζωή,σε γενικές γραμμές, χωρίς  αντιξοότητες. Τον  συναντάμε  να  ιδρύει  την  Ακαδημεία  του,όπου  περνά  τον  καιρό  του  ασχολούμενος  με  την  έρευνα  και  την  πνευματική  δράση.
Με  τον  Πλάτωνα  δεν  μπορεί  να  συγκριθεί  κανένας  συγκαιρινός  του  στο  μέγεθος  των  πνευματικών  ενδιαφερόντων  του  και  στα  επιτεύγματα  του  στον   τομέα  της  σκέψης.
Η  ιδέα  του  περί  φιλοσοφίας,ότι  αποβλέπει  στην  ανακάλυψη  ενός  αναλλοίωτου  συστήματος  εσωτερικής  πραγματικότητας,το  οποίο  είναι  διατεταγμένο  με  μαθηματική  ακρίβεια,  και του  οποίου  η    αποκορύφωση   βρίσκεται   στην  ιδέα  του  αγαθού, δημιούργησε  ένα  ιδεώδες,το  οποίο η  δυτική  φιλοσοφία  θεώρησε  ότι  όφειλε  να  ασπασθεί  ή  να  το  περιφρονήσει.
Ο Πλάτωνας  επιθυμούσε   να  σταδιοδρομήσει  στην  πολιτική  και  η  πρώτη  ευκαιρία  παρουσιάστηκε  κατά  την  διάρκεια  του  Πελοποννησιακού  πολέμου,μετά  την  ήττα  των  Αθηνών  από  την  Σπάρτη. Το  404  επεκράτησε προσωρινή  τυραννίδα  από  πλούσιους  Αθηναίους  και  με  την  υποστήριξη  των  Σπαρτιατών. Αρχηγός  αυτών  των  ολιγαρχικών  ήταν  ο  Κρίτων,ο οποίος ήταν συγγενής  του. Στην  ομάδα  αυτή  ανήκε  και  ο  θείος  του  ο  Χαρμίδης. Οι Τριάκοντα  τύραννοι  προέβησαν  σε  ανάρμοστες  ενέργειες,όπως  ήταν  οι  αυθαίρετες  θανατικές  εκτελέσεις  και  η  δήμευση  περιουσιών,οι  οποίες  προκάλεσαν  τόση  αγανάκτηση  στον  Πλάτωνα,που  δεν  δέχτηκε   να  αναμειχθεί  στην  πολιτική  το  επόμενο  έτος,οπότε  οι  δημοκρατικοί  έδιωξαν  τους  τυράννους  και  επανήλθαν  στην  εξουσία. Το  399 π.Χ. οι  δημοκρατικοί  οδήγησαν  σε  δίκη  και  εκτέλεσαν  τον  γεροντότερο  φίλο  του,τον  Σωκράτη, ο οποίος στις  συνελεύσεις  του  δήμου  καταφερόταν  εναντίον  της  δημοκρατίας  γι αυτό  ήταν  για  τους   ηγέτες  άμεσος  και  ορατός  κίνδυνος.
Ο Σωκράτης  προτού  γίνει  διδάσκαλος  του  Πλάτωνα  υπήρξε  οικογενειακός  φίλος και  από  τότε  έτρεφε  προς  αυτόν  απέραντο  θαυμασμό. Μετά  από  αυτό  ο  Πλάτων  εγκατέλειψε  την  φιλοδοξία  του για  την  πολιτική  και  απομακρύνθηκε  από  την  Αθήνα   πήγε  στα  Μέγαρα  να  συναντήσει  τον  φίλο  του  Ευκλείδη, μαθητής και  αυτός  του  Σωκράτη.Εκεί  ο  Πλάτων  επιδόθηκε  στη  συγγραφή  διαλόγων, με τους οποίους υπερασπίζεται  τον  Σωκράτη.
Περίπου  το  388 ανεχώρησε  από  τα  Μέγαρα  με  νέο  προορισμό  τις  Συρακούσες,όπου  επισκέφθηκε  την  Αυλή  του  τυράννου των  Συρακουσών,του  Διονυσίου Α'. Ανάμεσα  στους  δύο  άνδρες  φαίνεται   ότι  γεννήθηκε  μία  αμοιβαία  αντιπάθεια.Και  πραγματικά  σύμφωνα  με  μεταγενέστερες  απόψεις,οι  οποίες  φαίνονται  πιθανές, η  επίσκεψη  του  Πλάτωνα  στην  Αυλή  του  τυράννου  οδήγησε στην  παράδοση  του  Πλάτωνα  στον  Σπαρτιάτη  πρεσβευτή  Πόλιν  για  να  πωληθεί  δούλος  στην  Αίγινα  και  μόνο  η  άμεση  παρέμβαση  του  Αννικέριδος από την Κυρήνη, ο  οποίος  έφερε  τα  λύτρα  και  έτσι  τον  έσωσε. Μετά  ο  Πλάτων  επισκέφθηκε στον  Τάραντα  τον   Αρχύτα,ο οποίος ήταν σπουδαίος  μαθηματικός,οπαδός του Πυθαγόρα.Ο Αρχύτας εμπιστευόταν τις δυνατότητες  των  μαθηματικών ως  μέθοδο  ερεύνης  τόσο  στις  φυσικές  επιστήμες,όπως  και  στις  επιστήμες  που  ονομάζουμε  σήμερα  κοινωνικές.  Ο Πλάτων αφού πίστεψε στην σπουδαιότητα της έρευνας περί των μαθηματικών και αφού πίστεψε,ότι οι διάφοροι κλάδοι της γνώσεως  εξαρτώνται ο ένας από τον άλλον,επανήλθε  στην  Αθήνα,όπου πήρε την απόφαση να ιδρύσει σχολή, μία σχολή επιστημονικής έρευνας,η οποία θα περιελάμβανε όλους τους τομείς της γνώσης και θα μελετούσε συστηματικά την μεταξύ των εξάρτηση,
Το αποτέλεσμα ήταν η ίδρυση της Ακαδημείας, το 387 π.Χ.
Είναι το Πρώτο  Πανεπιστήμιο  στον Δυτικό κόσμο.

To  Kυριακάτικο  Μυθιστόρημα

-Πού  πηγαίνετε  μόνος
-Ταξιδεύω  στα  μέρη,όπου  τα  άγγιξε  η  καταστροφική  μανία  του  πολέμου  να  αποκτήσω  θέλω  ιδίαν  αντίληψιν  των  πραγμάτων.
Ω!  είστε δημοσιογράφος;
-Aς  πούμε,ναι! κάτι παρόμοιο.Έχω  φίλο  δημοσιογράφο,που  αυτό  τον  καιρό  βρίσκεται  επιταγμένος  από  την  υπηρεσία  του  και  δεν  μπορεί  να  απομακρυνθεί  από  το  γραφείο  του,παρακάλεσε  εμένα,το  φίλο  του, να  γίνω  τα  μάτια  του  και  τα  αυτιά  του  και  να  τον  βοηθήσω  να  καλύψει  το  ρεπορτάζ  στην  εφημερίδα  του.
Ω!  τι  μου  λέτε; και  σας  αρέσει  αυτή  η  εξυπηρέτηση  που  κάνετε  στο  φίλο  σας;
Bεβαίως! μου  αρέσει.Πάντα  μου  άρεσε  να  ταξιδεύω  πάρα  πολύ  ακόμα  και  με  τις  πιο  αντίξοες  συνθήκες.
-Μοιάζουμε! τον  διέκοψε  η  Ζακλίν.
-Έτσι  και  τώρα  πήρα  την  απόφαση  να  βοηθήσω  τον  φίλο  μου.
-Ποιός  είναι  ο  προορισμός  σας;
-Η Ελλάδα!
-Πολύ  ωραία! Εκεί  πηγαίνω  κι  εγώ.
-Θα  είμαστε,λοιπόν,  μαζί  μέχρι  το  τέλος  του  ταξιδιού
-Μονολογείτε;
-Nαι! ευχαριστώ  το  Θεό  που  βρήκα  έναν  καλό  άνθρωπο  να  μου  κρατήσει  συντροφιά  μέχρι  να  φτάσουμε  στην  Ελλάδα.
-Σ'ευχαριστώ! είσαι  ένα  πολύ  καλό  και  θεοσεβούμενο  κορίτσι.Σου  εύχομαι  καλή  τύχη.
Στην  Θεσσαλονίκη,ο  καλός  συνταξιδιώτης  άφησε  την  Ζακλίν. Είχε  φτάσει  στην  πόλη,όπου  θα  κατέβαινε.Αποχωρίστηκαν  με  λύπη.
-Θα  σε  θυμάμαι  πάντα
-Κι εγώ,  είπε στη  Ζακλίν. Μου  κράτησες  καλή  συντροφιά  και  σ'ευχαριστώ  γι αυτό.
Ναι! κάναμε  καλή  παρέα! σ'ευχαριστώ  κι  εγώ  πολύ.
-Καλή  τύχη! Τη  φίλησε  στο  μάγουλο  και  κατέβηκε.
Από  το  παράθυρο  η  Ζακλίν του  έστειλε  με  το χέρι της ένα τελευταίο  χαιρετισμό πριν το τρένο ξεκινήσει.
Κατάκοπη  η Ζακλίν έφτασε  στον Πειραιά ευτυχώς  βρήκε ένα ξενοδοχείο,όπου  ξαγρύπνησε  στη κυριολεξία, το  βράδυ.Η θλίψη  της  ήταν  απερίγραπτη.Δε γνώριζε αν θα συναντούσε τον Φρίντριχ. Βρισκόταν  μακριά,τόσο μακριά από τους δικούς της,από τη μητέρα της,από τη γιαγιά της και προπαντός από το μωρό της,τη μικρή κορούλα της. Ήταν μόνη και απελπισμένη. Στη μοναξιά του δωματίου άφησε τη θλίψη της να ξεχειλίσει.Από τα μάτια της έτρεχαν ποτάμια τα δάκρυα.
-Τι μοναξιά...
Ποτέ δε φανταζόταν...
Οι μέρες της ήταν πάντοτε γεμάτες.
Τα βράδια της ακόμη περισσότερο  στη μπυραρία,όπου έπαιζε πιάνο.Δεν ήταν ποτέ μόνη όσο ήταν τώρα,τούτη η στιγμή ήταν ανυπόφερτη για την Ζακλίν.
-Και το ξενοδοχείο δεν διαθέτει ούτε μπάνιο λίγο να χαλαρώσω.Πιθανόν να το ανακαίνιζαν και οι εργασίες σταμάτησαν. Πριν ολοκληρωθούν ξέσπασε ο πόλεμος με την καταστροφική μανία του.Έπλυνε  λιγάκι το πρόσωπο και τα μαλλιά της στο νιπτήρα που είχε το δωμάτιο. Έκλαψε...έκλαψε...  ηρέμησε  κάπως μα τη νύχτα δεν έκλεισε μάτι περίμενε να ξημερώσει να πάρει το πλοίο που θα την πήγαινε στην Κρήτη. Το πρωϊ με μάτια πρισμένα από την αϋπνία και το κλάμα  πήγε στο πρακτορείο ταξιδίων.Ο ταξιδιωτικός πράκτορας είπε ότι δεν μπορούσε να εκδόσει εισιτήριο στο όνομα της,γιατί δεν γνώριζε πότε θα επέστρεφε το πλοίο και αν είχε τη δυνατότητα να επιστρέψει σύντομα.Να περιμένει,είπε,και αν ερχόταν, θα έβγαζε το εισιτήριο μέσα στο πλοίο.
Το πλοίο δεν ήρθε...
Η Ζακλίν αποκαμωμένη από την θλίψη,την πείνα,την μοναξιά και συν τοις άλλοις  την έλλειψη καθαριότητας,κάθισε σε ένα παγκάκι στην αποβάθρα.Από εκεί την περιμάζεψαν λιπόθυμη  δύο καλοί άνθρωποι,που τη μετέφεραν στο κοντινό νοσοκομείο,όπου της πρόσφεραν τις πρώτες βοήθειες.Το πρωϊ που ξύπνησε δεν ήξερε πού βρισκόταν.
-Πού βρίσκομαι.Τι είναι εδώ.Ποιός με έφερε εδώ,ρωτούσε τις αδελφές νοσοκόμες,τις κοπέλες με τις άσπρες μπλούζες,που περνούσαν από δίπλα της  περιμένοντας τη να ξυπνήσει.
-Κατι λέει.
-Τι λέει;
- Δεν καταλαβαίνω είναι ξένη.
-Τι γλώσσα μιλάει;
-Δεν ξέρω.
-Εγώ μιλάω Αγγλικά!
-Ρώτησε την Αγγλικά ίσως γνωρίζει την γλώσσα
-Ντου γιου σπικ Ένγγλις?
-Ja ja,απάντησε η Ζακλίν.Άι σπικ Ένγγλις and σπικ Φρεντς.
Στην αδελφή νοσοκόμα Αναστασία,είπε,ότι μιλά Αγγλικά.Η  Αναστασία   είπε  στη  Ζακλίν, ότι εδώ είναι Κρατικό Νοσοκομείο και  της εξήγησε  πως ένα ζευγάρι  μεσήλικες,που έκαναν τη βραδυνή βόλτα τους την είδαν τη στιγμή ακριβώς που έγερνε λιπόθυμη στο παγκάκι εκεί στην αποβάθρα. Έτρεξε αυτή η καλή γυναίκα και την κράτησε να μην πέσει  την ξάπλωσε στο παγκάκι μέχρι ο άνδρας της να φέρει το αυτοκίνητο τους,που ήταν παρκαρισμένο λίγο πιο πέρα.Ο άνδρας τη σήκωσε,την ξάπλωσε στο πίσω κάθισμα και με την γυναίκα του συνοδηγό,δίπλα του,την μετέφεραν  στο Κρατικό Νοσοκομείο.
-Ευχαριστώ πολύ! σας ευχαριστώ πολύ! είπε.Ήμουν πολύ εξαντλημένη. Έρχομαι από την πατρίδα μου την Πολωνία,όπου άφησα το μωρό μου,τη μητέρα μου και τη γιαγιά μου. Ήρθα στην Ελλάδα  να συναντήσω τον άνδρα μου,που βρίσκεται με το τάγμα του στην Κρήτη.
-Γνωρίζετε πού ακριβώς βρίσκεται;
-Ναι! έχω εδώ την διεύθυνση του.
-Δε  μπορούμε όμως να σας αφήσουμε να φύγετε είστε πολύ εξαντλημένη και θα παραμείνετε για νοσηλεία.
-Πόσο θα μείνω στο νοσοκομείο σας;
-Μέχρι και 8 ημέρες.Δε μπορούμε να σας αφήσουμε να φύγετε ενωρίτερα με τόση εξάντληση που έχετε.Η νοσηλεία σας τόσες ημέρες περίπου θα κρατήσει,από 5 έως 8 ημέρες.
-Αν θέλετε,αφού έχετε την διεύθυνση του συζύγου σας,να τον ειδοποιήσουμε να πάρει άδεια,αν μπορεί, να έλθει να σας δει.
-Όχι όχι! σας παρακαλώ! δε θέλω να με δει στα χάλια που είμαι.Θα στεναχωρηθεί. Θα τρομάξει. Να γίνω καλά και αργότερα να τον ειδοποιήσετε.
-Καλά,όπως θέλετε.
-Γιατί όμως τόσες ημέρες.Θέλω να δω τον αγαπημένο μου.Θέλω να δω τον Φρίντριχ.
-Τον έχετε ειδοποιήσει;Σας περιμένει;
- Όχι, δεν τον έχω ειδοποιήσει.
-Λέει,πως ο άνδρας της δεν το ξέρει ότι θα ερχόταν,είπε η μία αδελφή στην άλλη.

Να  μιλήσουμε  σήμερα  για  την  θέση  των  τόνων  στην   Αρχαία  Ελληνική  γλώσσα  και  γραμματική. Στην Ιαπετική -μητρική  γλώσσα οι  τόνοι  δεν  εδεσμεύοντο   από  τον  αριθμό  των  συλλαβών  και  ήταν  απολύτως  ελεύθερη  η  θέση  τους  στον  γραπτό  λόγο. Στην  Αρχαία  Ελληνική  Γραμματική  όλοι  οι  κανόνες  τονισμού  είναι  δημιουργήματα  της  Ελληνικής  γλώσσας.
Αυτοί  οι  κ α ν ό ν ε ς   χωρίζονται  σε  Γ ε ν ι κ ό τ ε ρ ο υ ς   και  σε  Ε ι δ ι κ ό τ ε ρ ο υ ς.
Οι  Γ ε ν ι κ ό τ ε ρ ο ι    κ α ν ό ν ε ς  είναι:
α)  Ότι  οι  τόνοι  σε  σχέση  με  την  θέση  τους  επί  της  τονιζόμενης  συλλαβής  διέπονται  από  τους  ίδιους  κανόνες  που  διέπεται  η  θέση  των  πνευμάτων.
Αν  προσέξουμε τον  τρόπο  με  τον  οποίον  εκφέρομε  ένα  μεμονωμένο  φωνήεν  ή  ένα  δίφθογγο  θα  παρατηρήσουμε  ότι  μαζί  με  τον  φθόγγο  εξέρχεται  από  το  στόμα  μας  και  μία  ποσότητα  αέρα  σχεδόν  ανεπαίσθητα,άλλοτε  ολιγότερη  και  άλλοτε  περισσότερη.Αυτό  συμβαίνει  όταν  το  φωνήεν  ή  ο  δίφθογγος  ευρίσκεται  στην  αρχή  της  λέξης. Όταν  το  φωνήεν  ή  ο  δίφθογγος  ευρίσκονται  στη  μέση  της  λέξεως,δεν  συμβαίνει  το  ίδιο  ή  δεν  είναι  τόσο  αισθητό. Η ποσότητα  αυτή  του  αέρα  που  εξέρχεται  μαζί  με  τα  φωνήεν  ή  τον  φθόγγο,που  εκφράζουμε, ονομάζεται  π ν ε υ μ α. Αν  η  ποσότητα  του  αέρα  είναι  μεγάλη  ονομάζεται  δ α σ ύ  π ν ε ύ μ α  ή
δ α σ ε ί α. Όταν η ποσότητα του αέρα είναι ανεπαίσθητη  ονομάζεται ψ ι λ ό ν  π ν ε ύ μα  ή  ψ ι λ ή.  Κάθε  φωνήεν  και  κάθε  δίφθογγος,όταν  βρίσκεται  στην  αρχή  της  λέξεως  είναι  απαραίρητο  να  είναι  εφοδιασμένο  με   ένα  από  αυτά  τα  σημαδάκια  με  τη  δ α σ ε ί α   '  ή  με  τη  ψ ι λ ή  ΄   Το  δ α σ ύ  π ν ε ύ μ α  εκφερόταν,όπως  εκφέρομε  σήμερα  το  Λατινικό  h  στην  αρχή  των  Λατινικών  λέξεων.
Το  ψ ι λ ό  π ν ε ύ μ α  σχεδόν  δεν  ακουγόταν  και   τα  φωνήεντα  ή   οι  δίφθογγοι,που  ήταν  εφοδιασμένα  με  αυτό  προφερόταν,όπως  τα φωνήεντα  και  οι  δίφθογγοι,που  βρισκόταν  στο  μέσον  της  λέξης που  δεν ήταν εφοδιασμένα  με  δ α σ ε ί α  ή  με  ψ ι λ ή, ίσως  και  ο  καθορισμός  της  ονομασίας  αποσκοπούσε   την  αντιδιαστολή  προς  το  δασύ  πνεύμα.
Στη    Νεοελληνική  προφορά  δεν  ακούγεται ούτε  το  δασύ  πνεύμα   γράφεται  όμως,όπως  το  ψιλό.
Στη  μικρογράμματη  γραφή  τα  πνεύματα  σημειώνονται  πάνω  από  το  φωνήεν  π.χ. 'αγών  και  επί  διφθόγγων  πάνω  στο  δεύτερο  φωνήεν  της  διφθόγγου π.χ. α'ιών.
β) Κάθε  λέξη  της  Ελληνικής  γλώσσας  μόνο  ένα  τόνο  μπορεί  να  φέρει   και  μάλιστα  μόνο  πάνω  σε  μία  από  τις  τελευταίες  συλλαβές.
Εξαιρούνται  οι  ά τ ο ν ε ς   ή  π ρ ο κ λ ι τ ι κ έ ς  λέξεις. Είναι   οι  μ ο ν ο σ ύ λ λ α β ε ς  λέξεις,οι  οποίες  συνάπτονται  και  συνεκφέρονται  τόσο  στενά  με  την  επόμενη  λέξη,ώστε  ο  τόνος  τους  έπαυσε  να  είναι  αισθητός  γι  αυτό  δεν  γράφεται και    ονομάζονται  ά τ ο ν ο ι   και  κλίνουν  τόσο  πολύ  προς  τα  εμπρός,οπότε  καλούνται  και  π ρ ο κ λ ι τ ι κ έ ς.
Οι  ά τ ο ν ε ς  λέξεις  είναι:
Oι τέσσερεις    δασυνόμενοι  τύποι  του  άρθρου: ο,,η-οι,αι παίρνουν  δασεία  δεν  έχουν  τόνο.
Οι  τρεις  προθέσεις  εν, εις,εκ,εξ παίρνουν  μόνο  ψιλή πάνω  από  το  ε  και  στο  δίγθογγο  εις  πάνω  από  το  ιώτα.
Οι  δύο  σύνδεσμοι: ει,ως Το  ει  παίρνει  ψιλή  και  το  ως  δασύνεται.
Η άρνηση: ου,ουκ,ουχ, παίρνει  ψιλή  πάνω  από  το  ου
Εξαιρούνται  οι  Ε γ κ λ ι τ ι κ έ ς  λέξεις  ή  Ε γ κ λ ι τ ι κ ά. Είναι  οι  λέξεις  που  κλίνουν  προς  άλλες  λέξεις  και  συνεκφέρονται  με  αυτές,μερικές  ονομάζονται  μονοσύλλαβες  και  δισύλλαβες  λέξεις,οι  οποίες  συνάπτονται  τόσο  στενά  με  την  προηγούμενη  λέξη,ώστε  αποτελούν  με  αυτή  μία  τονική  ενότητα  έτσι  που  ο  τόνος  χάνει  τη  μονιμότητα  του,άλλοτε  αποβάλλεται,άλλοτε  μετακινείται  και  άλλοτε  παραμένει.
Η κινητικότητα αυτή του τόνου ονομάζεται  έ γ κ λ ι σ ι ς  τ ό ν ο υ.