Παρασκευή  6  Δεκεμβρίου  2013  σήμερα   γιορτάζουμε  τον  θαλασσινό  μας  άγιο τον άγιο Νικόλαο.Τον αποκαλώ θαλασσινό  άγιο  γιατί  είναι  ο  προστάτης  άγιος των ναυτικών μας, και των αλιέων μας, των  ψαράδων   μας, βοήθεια  τους  και  βοήθεια μας. Στα  νησιά μας και  στα παραθαλάσσια μέρη μας είναι  κτισμένες  οι  εκκλησίες  οι αφιερωμένες  στο  όνομα του,όπως οι εκκλησίες  του  Προφήτη  Ηλία  είναι  κτισμένες ,σε ψηλά  μέρη, πάνω σε λόφους και  βουνά.
Πάντοτε  συγκινεί  τις  ψυχές  των  Χριστιανών το  τροπάριο  το  αφιερωμένο  στον  άγιο Νικόλαο τον θαυμαυουργό,όπως τον αποκαλούν  οι χριστιανοί  εξ αιτίας  των θαυμάτων  που  έχει  επιτελέσει  και που έχουν  σχέση  με την  βοήθεια  που προσέφερε  σε  καράβια  και  ταξιδιώτες  που κινδύνευαν στα  ταξίδια  τους  και  τους  οποίους  έσωσε και  βοήθησε  να  φθάσουν  σώοι  στον  προορισμό  τους. Το  τροπάριο  του  αγίου  Νικολάου  λέγει
" Κανόνα  πίστεως  και  εικόνα  πραότητος
εγκρατείας  διδάσκαλος  ανέδειξε  σε
τη  ποίμνη  σου  η  των  πραγμάτων  αλήθεια
δια  τούτω  εκτείσω  τη  ταπεινώσει  τα  υψηλά
τη  πτωχεία  τα  πλούσια.
Πάτερ  ιεράρχα  Νικόλαε,πρέσβευε Χριστώ  τω  Θεώ
σωθήναι  τας  ψυχάς  ημών"
Ο άγιος  Νικόλαος  γεννήθηκε  στην πόλη   Πάταρα  της  Λυκίας  στη  Μικρά  Ασία.
(Στο  λιμάνι  των  Πατάρων  αγκυροβόλησε  ο  Απόστολος  Παύλος  προερχόμενος  από  την  Ρόδο μαζί  με  τον  Ευαγγελιστή  Λουκά  και  άλλους  συντρόφους συνταξιδιώτες  του ενώ  διαρκούσε  η τρίτη  περιοδεία  του.
Μετά  την  αυτοκρατορία  του  Ιουστινιανού  τα  Πάταρα  παρήκμασαν ).
Οι  γονείς  του  ήταν  εύποροι  και  εξ  αιτίας  αυτού  έτυχε  επιμελούς  μορφώσεως.
Από μικρά  ηλικία  αφιερώθηκε  στο  Θεό αμέσως μετά την επιστροφή του  από  Τους  Αγίους  Τόπους,όπου  μετέβη  για  να  προσκυνήσει  τον  Πανάγιο  Τάφο  και Τον  Τίμιο  Σταυρό.
Όταν επέστρεψε  στην  πατρίδα  του  μετά  την  μετάβαση   στα  Ιεροσόλυμα  εχρίσθη  ηγούμενος  στη Μονή  Σιών  στα  Μύρα  μία  πόλη  γειτονική  προς την γενέτειρα  του  πόλη, όταν ο αρχιεπίσκοπος  Μύρων  της  Λυκίας  απεβίωσε.
 Οι Επίσκοποι  με  Θεϊκή  αποκάλυψη  αναγόρευσαν  ως  Αρχιεπίσκοπο  τον  Νικόλαο,ό  οποίος   ανέπτυξε   από  την  θέση  αυτή  σπουδαία  δραστηριότητα  ιδρύοντας  νοσοκομεία και  άλλα  φιλανθρωπικά  ιδρύματα.Εκείνη την εποχή τον 4ον  αιώνα,όπου  έζησε  ο  άγιος,  οι διωγμοί  των  Χριστιανών  από  τους  ειδωλολάτρες  βρισκόταν  σε  έξαρση. Ο Αρχιεπίσκοπος  Νικόλαος προικισμένος  με  υψηλό  χριστιανικό  φρόνημα  με  ζωντάνια και   θάρρος  εμψύχωνε  τους Χριστιανούς,οι οποίοι  εδιώκοντο  από  τους  ειδωλολάτρες,όπως εδιώχθη και  εξορίσθη και  ο  ίδιος  και  ενεκλείσθη  στην  φυλακή.  Επί  αυτοκράτορος  Διοκλητιανού, οπότε  οι  διωγμοί  βρισκόταν  στην  κορυφή  της  εξέλλιξης  τους,υπέστη  φοβερά  βασανιστήρια.Όταν  όμως ανέβηκε  στον  Αυτοκρατορικό  θρόνο  ο  Μέγας  Κωνσταντίνος  αφέθησαν  ελεύθεροι  όλοι  οι  Χριστιανοί και ο άγιος  Νικόλαος  επανήλθε στον Αρχιεπισκό  θρόνο.
Η παράδοση  λέγει  ότι  ο  άγιος  Νικόλαος  ήταν  προικισμένος  με  το  χάρισμα  να  επιτελεί  θαύματα όσο  ήταν εν  ζωή  αλλά  και  μετά  την κοίμηση  του.
Το  έτος  275 μετά  Χριστόν  Ο  άγιος  Νικόλαος  έλαβε  μέρος  στην  Α' Οικουμενική  Σύνοδο  στη  Νίκαια  της  Βιθυνίας,όπου  έδειξε  την  αντιπαλότητα  του  προς τον Άρειο  και  τις  διδασκαλίες  του. Λέγουν  ότι  κατά  την  διάρκεια  της  Συνόδου   χαστούκισε  τον  Άρειο  και  ο Μέγας   Κωνσταντίνος   τον  έκλεισε  στην  φυλακή  Αυτό  όμως  δεν  τον  εμπόδισε  να συνεχίσει  το  ποιμαντικό  έργο  του μέχρι  τα  βαθειά  γεράματα  του,όταν επέστρεψε  από  την  Α' Σύνοδο.
Ο  άγιος  Νικόλαος  απεδήμησε  ειρηνικά  στις 6  Δεκεμβρίου  του  έτους  343  μετά  Χριστόν.
Λέγουν  πως  τα  λείψανα  του  αγίου  Νικολάου  διατηρήθηκαν  στα  Μύρα  της  Λυκίας  μέχρι  τον  11ο  αιώνα και  ότι  ναυτικοί  της  εποχής  εκείνης  τα  μετέφεραν  στο  Μπάρι  της  Ιταλίας,όπου  τοποθετήθηκαν  στον  Ναό  του  αγίου  Στεφάνου  το  έτος  1087.
Διαδόθηκε  ότι  κατά  τη  διάρκεια  της  Θείας  Λειτουργίας  ανέβλυζε   από  το  ιερό  του  λείψανο   τόσο  πολύ  μύρο, που  οι  χριστιανοί  το  συνέλεγαν  σε  δοχεία  και  θεράπευαν  διάφορες  ασθένειες από τις οποίες  υπέφεραν  ενώ  άλλοι  λιποθυμούσαν  από την  έντονη  ευωδία  του  μύρου.
Τον  άγιο  Νικόλαο  τιμούν   όχι  μόνο  οι  Ορθόδοξοι   αλλά  και  οι  Καθολικοί. 
     

ΚΑΛΟ  ΜΗΝΑ
ΧΡΟΝΙΑ  ΠΟΛΛΑ  ΣΕ  ΟΛΟΥΣ  ΚΑΙ  ΟΛΕΣ  ΠΟΥ  ΕΟΡΤΑΖΟΥΝ  ΤΟΝ  ΜΗΝΑ  ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ
ΝΑ  ΤΑ  ΕΚΑΤΟΣΤΙΣΟΥΝ  ΟΛΕΣ  ΚΑΙ  ΟΛΟΙ  ΠΟΥ  ΕΧΟΥΝ  ΤΑ  ΓΕΝΕΘΛΙΑ  ΤΟΥΣ  ΤΟΝ  ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ. ΕΙΝΑΙ  Ο  ΜΗΝΑΣ  ΠΟΥ  ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ  ΤΗΝ ΕΛΕΥΣΗ  ΤΟΥ  ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ.
ΚΑΛΑ  ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

To  Ποίημα  του  Σαββατόβραδου

Τα  φουγάρα  των  ρουθουνιών  γκρεμίστηκαν,
η  μαυρίλα  που  έβγαζαν  με  το  έμπα   της
                                       αιθάλης,διαλύθηκε.
Κοντά  στη  φύση. Πρωτόγονος  άνθρωπος.
Αέρας  και  θάλασσα.
Βουνά, θυμάρια, ρίγανες, φασκομηλιές, δίκταμα
 έρωντες,  χωράφια.
Μία  ζωή  ανεπίστρεπτη,
μία  αντάρα  μακρόσυρτη  ήταν  το  χθες.
Το  σήμερα για  λίγο  θα  μείνει,
μα  καθάριο  τουλάχιστον  θα  είναι

To  Kυριακάτικο  Μυθιστόρημα

Η κυρά Ασημίνα έφυγε τρέχοντας για το σπίτι χαρούμενη,παρόλη τη στενοχώρια της, τα ζωντανά της,τις ημέρες που θα βρίσκεται κοντά στην εγγονή της,θα είναι σε καλά χέρια.Έβρασε τα αβγουλάκια της,τα έβαλε στο καλαθάκι της,που απογέμισε με τα υπόλοιπα άβραστα αβγουλάκια της ημέρας από τις κοτούλες της,έριξε μια τελευταία ματιά στη ντουλάπα της,που ήταν γεμάτη από τα φορέματα,που έστελνε η Helga,κάθε εποχή,στη πεθερά της να έχει να χαρίζει στις ξαδέλφες και στις φίλες της από τα γειτονικά χωριά κάθε που ερχόταν να την βοηθήσουν να μαζέψει τις ελιές της,να καλλιεργήσει τα χωράφια της,να μερεμετίσει το σπίτι της και να της ευχηθούν στη γιορτή της,αρχές του Νοέμβρη που γιόρταζε. Χάριζε σε όλες τις συγγένισσες και στις φίλες της όμορφα φορέματα για τις κόρες τους,που ήταν της παντρειάς. Ξεχώρισε ένα ευρωπαϊκό,κλασικό
 φόρεμα,που το έβαλε στη βαλίτσα της μαζί με τα άλλα παραδοσιακά της φορέματα και ανεχώρησε για την πλατεία του χωριού,όπου στάθμευε το υπεραστικό.
Ο Γιωργής,ο καφετζής δε βρισκόταν εκεί.Είχε αφήσει στο πόστο του τον βοηθό του,που είπε,όταν τον ρώτησε,ο Γιωργής πού είναι,πως πήρε κάτι ζωντανά να τα πάει στο σπίτι.Άλλος κανένας δεν περίμενε το λεωφορείο. Μόνο ο Νικόλας,ο φίλος του κυρ Κωνσταντή ,ήταν εκεί και έπινε τον καφέ του.
-Καλώς την κυρά Ασημίνα είπε.Για πού το έβαλες βραδιάτικα,τη ρώτησε.
-Πάω στο γιο μου,του είπε.
-Να τρέξω στο σπίτι να σου φέρω ένα πακέτο τσάϊ του βουνού να το κρατάς στο γιο σου,ξέρω πως κάνει μεγάλη κατανάλωση στη Γερμανία. Είναι το καλύτερο ελληνικό βοτάνι,το καλύτερο ρόφημα για το χειμώνα.Εκεί  ο χειμώνας είναι βαρύς.Πέρυσι,θυμάσαι;πήγα κι εγώ με τον ανηψιό μου να φέρουμε το Αγοραίον ,που δουλεύει τώρα,τη Μερσεντές.Μου έδωσες μία δέσμη τσάϊ του βουνού να του κρατώ και άλλη μία έδωσα κι εγώ από το δικό μου.Τώρα θα το έχει καταναλώσει όλο.
-Ευχαριστώ,Νικόλα,δε θέλω.Ο γιος μου τώρα δε πίνει τσάϊ του βουνού.Πίνει ευρωπαϊκό.
-Της Κεϋλάνης,θες να πεις.
-Ναι,Νικόλα μου,το εγγλέζικο.
-Γιατί το λες εγγλέζικο;
-Γιατί,Νικόλα μου,το πίνουν οι εγγλέζοι  κάθε απόγευμα,μου είπε η φιλενάδα μου,που η κόρη της αδελφής της,η ανηψιά της,δουλεύει εκεί.Κάθε απόγευμα,μου είπε,την ίδια ώρα,στις 5 η ώρα και 30 λεπτά δεν υπάρχει κανένα σπίτι,που να μη σερβίρει  τσάϊ με βουτήματα και σάντουϊτς,πάνω σε καλοστρωμένα τραπεζομάνδηλα,μέσα σε πορσελάνινες κούπες,γαλατιέρες,ζαχαριέρες και τσαγιέρες.
Πίνουν,λέει, τσάϊ μέχρι αργά και  γεύονται όλα αυτά τα συνοδευτικά του.
- Τι συνοδευτικά λες.
-Νικόλα μου, κέϊκ,κουλουράκια,σάντουϊτς με ζαμπόν,με λουκάνικα,με τυριά κι έπειτα πηγαίνουν για ύπνο.
-Θες να πεις πως δεν τρώνε βραδυνό φαγητό.
Εγώ όμως τώρα πείνασα,κυρά Ασημίνα μου και σε αφήνω.Πάω να δειπνήσω με την κυρά μου.
-Ευτυχώς,γιατί σε είδα πολύ αδύνατο.
-Καλό ταξίδι σου εύχομαι,κυρά Ασημίνα μου, να δώσεις τους χαιρετισμούς μου στον γιο σου, αφού δε θες να του δώσω τσάϊ του βουνού.
-Ευχαριστώ,Νικόλα μου,χαιρετισμούς στην κυρά σου.
-Α!  κυρά Ασημίνα μου,πριν πάω στο σπίτι θες να πεταχτώ μέχρι το σπίτι του κυρ Κωνσταντή μήπως θέλει να στείλει κανένα γράμμα στο γιο του ή τίποτε άλο; Θαρρώ,πως μένει στο σπίτι του γιού σου.
-Όχι,Νικόλα μου,μην τον αναστατώνεις τον Κωνσταντή και είναι στενάχωρος,λυπούμαι τη Μαρία,την κυρά του. Ο γιος του δε μένει στο σπίτι του γιού μου τώρα, μένει νομίζω  στο ξενοδοχείο.
-Να το υπεραστικό, έφτασε. Καλό ταξίδι,κυρά Ασημίνα μου.
-Ευχαριστώ,Νικόλα μου.
Έφτασε το αυτοκίνητο,που θα την έφερνε στην πρωτεύουσα για να πάρει το αεροπλάνο,που θα την πήγαινε κοντά στην εγγονή της,την Σημέτα,που τόσο βασανιζόταν από την ανάρμοστη συμπεριφορά του πεθερού της,του πατέρα του αγαπημένου της Μπιλ.
Το υπεραστικό αυτοκίνητο ήταν γεμάτο κόσμο.Βρήκε μια θέση πίσω πίσω στο τελευταίο κάθισμα κατά πλάτος του αυτοκινήτου και στριμώχθηκε με τους άλλους επιβάτες.
-Πού πάει όλος αυτός ο κόσμος,μονολόγησε.
Ο διπλανός νέος άκουσε τι είπε και της απάντησε
-Όπου πας κι εσύ θεία.
-Πού πας εσύ παληκάρι μου;
-Εγώ πάω στο σπίτι μου.Οι πιο πολλοί εδώ μέσα είμαστε φίλαθλοι.Επιστρέφουμε από ποδοσφαιρικό αγώνα.Συνοδέψαμε την ομάδα μας στον ποδοσφαιρικό αγώνα που έδωσε με τον Παντρεχαλιακό.
-Νίκησε η ομάδα σας,παληκάρι μου;
-Ήρθαμε ισοπαλία,γιαγιά,είπε ο παραδιπλανός νεαρός φίλαθλος.
-Εσύ,γιαγιά,πού πας;
-Πάω στο γιο μου,στην Γερμανία.
-Έχεις γιο στη Γερμανία;
-Nαι παληκάρι μου,ο γιος μου είναι δικηγόρος εκεί.
-Και πώς συμβαίνει αυτό,γιαγιά;
Η γυναίκα του,παληκάρι μου,η νύφη μου,είναι Γερμανίδα.
-Πολύ ωραία! είπαν όλοι μαζί.

To  Ποίημα  του  Σαββατόβραδου

Ξύπνησα από τον μεσημεριανό ύπνο και
αναζήτησα την μαμά μου στο σπίτι μα
δεν την βρήκα πουθενά.Ανήσυχη
προς στιγμήν,μα την επόμενη στιγμή
φόρεσα το μαγιώ μου,έριξα την άσπρη
πετσέτα μου στον ώμο
και κίνησα στην ακροθαλασσιά
για το απογευματινό μπάνιο μου.
Τις βρήκα,η μαμά με τις φίλες της,
 εκεί κάτω στη "μαρίνα",
το αλλοτινό ακρογυάλι με τη λιγοστή άμμο
και τα πολλά βότσαλα.
Η νονά η Νούλα,η μαμά το Μαράκι,
 και η θεία η Λένη.
Αγκαλιασμένες στεκόντουσαν.
Η θάλασσα έβρεχε 
τους κάτασπρους μηρούς των.
Πώς είμαστε;με ρώτησαν χαμογελαστές.
Οι τρεις Χάριτες απάντησα κι εγώ χαμογελαστή
και προχώρησα.
Πιο πέρα η  Φιλάνδρα εκτόπιζε το νερό.
Ξέρετε κολύμπι; ρώτησα.
Ναι ξέρω μου απάντησε.
Έκανα μια βουτιά και είδα να στέκεται στην άμμο.

Ένοιωσα τόση λύπη και άλλη τόση μοναξιά.


 

Η Δημοκρατία επιβάλλει Ελευθερία και όχι Αναρχία.
Ελευθερία είναι το δικαίωμα του κάθε πολίτη να ενεργεί σύμφωνα με τους θεσμούς του Συντάγματος.
Α ν α ρ χ ί α  ε ί ν α ι   η  π α ρ α β ί α σ η  τ ω ν  δ ι κ α ι ω μ ά τ ω ν   τ ω ν  ά λ λ ω ν.
Το Σύνταγμα της Ελλάδος στα Α τ ο μ ι κ ά  δ ι κ α ι ώ μ α τ α.
Στο Άρθρο 8 λέγει.
Πάντες οι ευρισκόμενοι εντός των ορίων της Ελληνικής Επικρατείας απολαύουν απολύτου προστασίας της ζωής,της τιμής και της ελευθερίας των,αδιακρίτως εθνικότητος,θρησκείας και γλώσσης
Στο Άρθρο 9 λέγει.
Έκαστος έχει το δικαίωμα ελευθέρας αναπτύξεως της προσωπικότητας του,εφ όσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν προσβάλλει το Σύνταγμα  και τον ηθικόν νόμον.
Η προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστος.
Ουδείς  καταδιώκεται,συλαμβάνεται,φυλακίζεται ή άλλως πως περιορίζεται ειμή όταν και όπως ο νόμος ορίζει.
Στο Άρθρο 10 λέγει.
Ουδείς συλλαμβάνεται ουδέ φυλακίζεται άνευ ητιολογημένου δικαστικού εντάλματος,το οποίο κοινοποιείται κατά την στιγμή της συλλήψεως ή προφυλακίσεως.Εξαιρούνται τα επ'αυτοφόρω εγκλήματα(στα οποία ο εγκληματίας συλλαμβάνεται αμέσως κατά την στιγμή της εκτέλεσης του αδικήματος).
Ο επ'αυτοφώρω ή δι εντάλματος συλληφθείς προσάγεται εις τον αρμόδιον ανακριτήν το βραδύτερον εντός είκοσι τεσσάρων ωρών από της συλλήψεως ,εάν η σύλληψις εγένετο εκτός της έδρας του ανακριτού,εντός του απολύτως αναγκαίου προς μεταγωγήν χρόνου.
Ο Ανακριτής οφείλει εντός τριών ημερών από της προσαγωγής,είτε να απολύσει τον συλληφθέντα
(αν το αδίκημα είναι άνευ σημασίας),είτε να εκδώσει εναντίον του ένταλμα φυλακίσεως.Αιτήσει του προσαχθέντος ή εν περιπτώσει ανωτέρας βίας ,βεβαιουμένης αμέσως κατόπιν μετά από απόφασιν του αρμοδίου δικαστικού συμβουλίου, η προθεσμία αυτή παρατείνεται  ακόμη 2 ημέρες.
Στο Άρθρο 11 λέγει
Έγκλημα δεν υπάρχει ουδέ ποινή επιβάλλεται ,άνευ νόμου ο οποίος ισχύει προ της τέλεσης της πράξεως.Ουδέποτε επιβάλλεται βαρυτέρα ποινή της προβλεπομένης κατά την τέλεσιν της πράξεως.
Στο Άρθρο 12 λέγει ότι
Δικαστικαί επιτροπαί και εξαιρετικά δικαστήρια υφ'οιονδήποτε όνομα δεν επιτρέπεται να συσταθούν.
Στο Άρθρο 13 λέγει ότι
Η κατοικία εκάστου είναι άσυλον.Ουδεμία κατ'οίκον έρευνα ενεργείται ειμή όταν και όπως ο νόμος ορίζει.
Οι παραβάται τιμωρούνται επί παραβιάσει του οικιακού ασύλου,υποχρεούνται σε πλήρη αποζημίωση  του παθόντος και σε ικανοποίηση αυτού με χρηματικό ποσό,όπως ο νόμος ορίζει.
Στο Άρθρο 14 λέγει ότι
Έκαστος δύναται να εκφράσει προφορικώς,εγγράφως ή με δημοσίευση στις εφημερίδες ή με όποιον άλλον τρόπο ( με περίτεχνο τρόπο ) τους στοχασμούς του,τηρώντας τους νόμους του Κράτους.
Ο τύπος (εφημερίδες,περιοδικά) είναι ελεύθερος και επιτελεί δημοσίαν αποστολήν συνεπαγομένην δικαιώματα και καθήκοντα ως και ευθύνην όσον αφορά την ακρίβειαν των δημοσιευμάτων του.