To  Kυριακάτικο  Μυθιστόρημα

Η  Σημέτα επέστρεψε στο σπίτι αργά το βράδυ,μετά από μία πολύ κουραστική ημέρα στη σχολή. Άνοιξε την πόρτα με τα κλειδιά της,άφισε την τσάντα της στην εταζέρα στο χωλ και φώναξε τον Bill. Δεν πήρε καμία απάντηση. Πήγε στο γραφείο της να πάρει τα μηνύματα  από τον τηλεφωνητή και βρήκε το σημείωμα του Bill που έλεγε ότι βρίσκεται στο σπίτι των γονιών του και ότι θα επιστρέψει σε μία ώρα.Μιλήσαμε στο τηλέφωνο, έλεγε. Καυγαδίσαμε με τον πατέρα, ως συνήθως, για την γνωστή διαφορά μας.Δέκα λεπτά μετά το τέλος της συνομιλίας μας με πήρε τηλέφωνο η μητέρα μου και με κάλεσε στο σπίτι,γιατί ο πατέρας δεν αισθανόταν καλά.
Μην ανησυχείς, είπα στην μητέρα μου, δεν είναι τίποτα σοβαρό,σε λίγο θα είμαι κοντά σου.
Άφισε το σημείωμα η Σημέτα με βουρκωμένα μάτια και πήγε στον τηλεφωνητή να πάρει τα μηνύματα των φίλων της.Πάτησε το κουμπί και το έκλεισε οργισμένη. Όλη η ταινία ήταν γεμάτη  με τη φράση "Coming with me for a dinner". Γνώριζε ποιός ήταν .Αυτός ο παρανοϊκός γραμματέας της σχολής της,ο φίφτυ-φίφτυ,όπως τον έλεγε.Δεν της γέμιζε το μάτι για άνδρας.Οι κινήσεις του και το ντύσιμο του την έκαναν να πιστεύει το αντίθετο. Ώσπου μία ημέρα που ζητούσε απεγνωσμένα στο γραφείο τη θεία της  να μιλήσουν για τον επερχόμενο γάμο της,ήθελε να πει στη θεία της πόσο αναγκαίο ήταν να επισπεύσουν τον γάμο,γιατί οι γονείς του Mπίλ και κυρίως ο πατέρας του,τον πίεζε φορτικά για την διάλυση του δεσμού τους. Ο Μπιλ δεν είχε κρύψει από τo κορίτσι του τα αρνητικά  αισθήματα του πατέρα του προς αυτήν.Δεν έτρεφε καθόλου συμπάθεια προς την μέλλουσα νύμφη του και με διάφορες δικαιολογίες προσπαθούσε να πείσει και τον γιο του.
Συνεχώς διέβαλε τους γονείς της και έλεγε στον Bill. Πες μου,παιδί μου,τι οικογένεια θα κάνεις με αυτή την κοπέλα που οι γονείς της προέρχονται από δύο αντίπαλες χώρες.Ένας Έλληνας παντρεύτηκε μία Γερμανίδα.Δύο άνθρωποι από εχθρικές χώρες γέννησαν αυτό το κορίτσι.
Ο Μπιλ μάταια  προσπαθούσε να πείσει τον πατέρα του ότι οι γονείς της Σημέτας γνωρίστηκαν πριν τον πόλεμο.
-Ναι! έλεγε, αλλά προυπήρχε ο Α' παγκόσμιος.
- Ε! τότε dady,έλεγε  ας πάμε και στον Πελοποννησιακό που η Ελλάδα είχε χωριστεί σε δύο στρατόπεδα, οι Αθηναίοι και οι φίλοι τους δεν επιτρεπόταν να παντρευτούν πελοποννήσιες γυναίκες ούτε και από τους συμμάχους των.
Ο Μπιλ γνώριζε αρκετά την Ελληνική ιστορία και ιδιαίτερα την Αρχαία Ελληνική που αγαπούσε τόσο και η Σημέτα,το κορίτσι του,η μεγάλη του αγάπη.
Ο πατέρας του ήταν ένας πλούσιος επιχειρηματίας και είχε την απαίτηση ο γιος του,ο Μπιλ να περιμένει την δεκάχρονη κόρη του συνεταίρου του για να την παντρευτεί. Ο Bill προσπαθούσε να αλλάξει γνώμη ο πατέρας του και να έλθει στην πραγματικότητα,έλεγε ότι αυτό που ήθελε ήταν τελείως παρανοϊκό. Να περιμένει να γίνει είκοσι  αυτό το στρουμπουλό κοριτσάκι που όλο έτρωγε τσιπς,χάμπουργκερς,έπινε κόκα κόλα και μασούσε ροζ τσίχλες, σαν λάστιχο, που οι φούσκες τους έσκαγαν με θόρυβο πάνω στο στόμα της που ήταν ολοκόκκινο από το τρίψιμο στην προσπάθεια της να ξεκολλήσει  την τσίχλα από το πρόσωπο της.
-Θα αδυνατίσει,έλεγε ο πατέρας του.Στα είκοσι της θα είναι ένα όμορφο κορίτσι.
-Όχι! πατέρα,στα είκοσι της θα είναι ακόμη πιο χοντρή,γιατί δεν θα πάψει να έχει την κακή συνήθεια να γεύεται λιχουδιές συνεχώς για να τέρψει τον ουρανίσκο της.Είναι πολύ κακή συνήθεια η πολυφαγία όταν αυτή προέρχεται κυρίως από snacks έλεγε στον πατέρα του,ο οποίος δεν ήθελε να καταλάβει.Ο Μπιλ έλεγε στη Σημέτα.
-Βέβαια,την μάνα μου την παντρεύτηκε για να κληρονομήσει το εργοστάσιο από τον παππού μου.
-Μη μιλάς για τον πατέρα σου έτσι έλεγε με αγάπη η Σημέτα στον αγαπημένο της.
Ο Μπιλ  είχε ερωτευτεί κεραυνοβόλα την Σημέτα,την ξαδέλφη του φίλου του.Αυτή την υψηλή,μελαχροινή καλλονή με τα μπλε μάτια και τα καλλίγραμμα πόδια και δεν ήταν ικανός κανένας να την πάρει από τη ζωή του και να τη βγάλλει από τη σκέψη του,ούτε ο ίδιος ο πατέρας του.
Αυτό που απεφάσισαν οι δύο τους να κάνουν ήταν να επισπεύσουν τον γάμο τους.
Εκείνη την ημέρα η Σημέτα έψαχνε απεγνωσμένα τη θεία της για να της ανακοινώσει ότι ήταν ανάγκη να γίνει ο γάμος με τον αγαπημένο της σύντομα γιατί τα πράγματα,από μέρους του πατέρα του Μπιλ είχαν οξυνθεί.Πλησιάζοντας στο γραφείο της θείας της είδε από την μισάνοιχτη πόρτα την θεία της με τον γραμματέα να κάθεται στα γόνατα του και να είναι  ιδιαίτερα διαχυτικός μαζί της. Απομακρύνθηκε γρήγορα αλλά άκουσε την πόρτα να κλείνει πίσω της.Ανήσυχη προχώρησε στον διάδρομο μπήκε στην αίθουσα όπου τα  άλλα παιδιά με τη δασκάλα του μοντέρνου χορού την  περίμεναν για να αρχίσουν τοο μάθημα.
Μία εβδομάδα αργότερα ο γραμματέας με την δικαιλογία ότι ήταν η αρχηγός της τάξης της, άρχισε να την καλεί συνεχώς στο γραφείο του για να της αναθέσει δήθεν διάφορες εντολές σχετικές με την οργάνωση επιδείξεων και εντολές που θα έδιδε στα παιδιά,ώσπου άρχισε να της ζητά να συναντηθούν έξω. Η Σημέτα έβρισκε διάφορες δικαιολογίες,ώσπου αυτός άρχισε να γεμίζει τον τηλεφωνητή  με προσκλήσεις για δείπνο και άλλες τρυφερές προτάσεις.
Η  Σημέτα γνώριζε πως ο Γκέρμπυ,ο γραμματέας της σχολής modeling της θείας της,  δεν απαντούσε ποτέ στο τηλέφωνο και ούτε μιλούσε  στον τηλεφωνητή.Ένα  μικρό ρομπότ,που είχε επινοήσει ο ίδιος,έκανε αυτή τη δουλειά. Έκλεισε οργισμένη τον τηλεφωνητή. Σε λίγο άκουσε το αυτοκίνητο του Μπιλ να φρενάρει απέξω.Ο Μπιλ  βιαστικά μπήκε στο σπίτι.Η Σημέτα βγήκε από το γραφείο της να τον προϋπαντήσει κι έπεσε με κλάματα στην αγκαλιά του.Με χιλιάδες τρυφερά λόγια προσπάθησε  να καθησυχάσει την Σημέτα και μετά την πήρε να βγουν για φαγητό. Πόσο πολύ αγαπούσε τη Σημέτα,αυτό το κορίτσι που είχε μαζί του ατελείωτες συζητήσεις.Μιλούσαν για την Αμερική,για την Γερμανία,για την Ελλάδα.Μιλούσαν για ιστορία,για λογοτεχνία,για μουσική ώρες ατελείωτες και δεν είχε ποτέ το φαγητό στο μυαλό του. Τις ελεύθερες ώρες τους συζητούσαν για την αγάπη τους και έκαναν σχέδια για το μέλλον.
 Ο Γκέρμπυ περίμενε με μεγάλη ανυπομονησία τη Σου.Αυτή τη φορά ήταν σίγουρος ότι θα αποδεχόταν την πρόσκληση που της έκανε με το μήνυμα που της άφισε στον τηλεφωνητή της.
Αυτή τη φορά δεν έβαλε το μικρό ρομπότ, που είχε στο σπίτι και που είχε επινοήσει ο ίδιος,ο μικρός Μπι,όπως τον έλεγε,να μιλήσει στον τηλεφωνητή.Μίλησε ο ίδιος με ευγενικά και τρυφερά λόγια έλεγε.
-Αγαπητή Σου.Ξέρεις πόσο σε συμπαθώ και πόσο σε θαυμάζω όχι γιατί είσαι η ανηψιά της διευθύντριας μου,στη σχολή της όπου είμαι ο γραμματέας ,αλλά σε θαυμάζω  για την ξεχωριστή  ευγενική και όμορφη παρουσία σου,είσαι ένα κόσμημα για τη σχολή μας.Αυτό το λένε όλοι και σου το επιβεβαιώνω κι εγώ.Θέλω να σε συναντήσω για άλλη μία φορά Θέλω να μιλήσουμε εμείς οι δύο. Έχουμε τόσα πολλά να πούμε γλυκειά Σου. Σε περιμένω στο γραφείο μου στις 8 μετά το απογευματινό μάθημα. Δικός σου Γκέρμπυ.
Η Σου άκουσε το μήνυμα στον τηλεφωνητή και οργίστηκε τόσο πολύ που το αίμα ανέβηκε στο κεφάλι της,έγινε ολοκόκκινη από την ταραχή. Όλο το βράδυ ο ύπνος της ήταν ανήσυχος. Προετοιμαζόταν γιατί πήρε την απόφαση να συναντήσει τον Γκέρμπυ στο γραφείο του.

Το  Ποίημα  του  Σαββατόβραδου

Στο μουράγιο της καρδιάς
τρέξε να βρεις παρηγοριά,
δέσε την ψαροπούλα σου
μέσα στην καρδούλα σου.
Βάλε πρίμα τα πανιά,κίνησε
γι άλλα λιμάνια,με μία άλλη
αρμάδα και μη μένεις στα παλιά
η ζωή θέλει αντρειά και δύναμη
μεγάλη,κι από δω πάνε κι άλλοι.
Από εδώ ξεκίνα και μη φοβάσαι.

Πρίμα.( ευνοϊκός άνεμος)

Αγαπημένοι μου αναγνώστες μαθητές και μαθήτριες όλων των ηλικιών.
Ξεκινάμε σήμερα  να τακτοποιήσουμε  τις εκκρεμότητες  στην Λατινική Γραμματική. Να ασχοληθούμε με την Αρίθμηση και να προσθέσουμε ότι τα σύμβολα των Λατινικών  αριθμών είναι 7 και είναι διαφορετικά.
Το Ι=1, το V = 5, το X=10, το L=50, το C=100, το D=500, το Μ=1000
 Το ΙΙ=2, το ΙΙΙ=3,το VII=7,το ΧΧΧ=30, το LXX=70, το CM=900.
Να μιλήσουμε για τον κανόνα,ο οποίος λέει ότι τα σύμβολα δεν επαναλανβάνονται πάνω από τρεις φορές στη σειρά. Το ΙΙΙ επιτρέπεται.Το ΙΙΙΙ δεν επιτρέπεται,αν και πολλές φορές  οι αρχαίοι τεχνίτες στις αρχαίες επιγραφές δεν τηρούν τον κανόνα.
Ένας άλλος κανόνας λέει ότι μόνο  ένα μικρότερης τιμής  αριθμητικό σύμβολο  μπορεί  να μπει μπροστά  από σύμβολο μεγαλύτερης τιμής.Το IV =4 επιτρέπεται.Δεν επιτρέπεται το MV.
;Aλλος ένας κανόνας λέει ότι τα σύμβολα V, L,D δεν αφαιρούνται ποτέ.
Η Προσθετική Αρχή παράγει μεγάλους αριθμούς  και ως εκ τούτου χρειάζεται πολλά σύμβολα.
Μία σειρά από αρχαίους  Ρωμαϊκούς  αριθμούς,οι οποίοι σχηματίζουν έναν μεγάλο αριθμό.
MMM.DCCLXXIX. Τρεις χιλιάδες και  πεντακόσια  και διακόσια  και πενήντα και δύο δεκάδες  και μία δεκάδα έξω ένα =3.779
 Καλό διάβασμα.

ΚΑΛΟ  ΜΗΝΑ  ΣΕ  ΟΛΟΥΣ
ΧΡΟΝΙΑ  ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΠΟΥ ΕΟΡΤΑΖΟΥΝ ΤΟ ΝΟΕΜΒΡΙΟ
ΝΑ ΤΑ ΕΚΑΤΟΣΤΙΣΟΥΝ ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΝΟΕΜΒΡΙΟ

28  ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ  1940 - 28  ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ  2013

                      ΑΙΩΝΙΑ  Η  ΜΝΗΜΗ

To  Κυριακάτικο  Μυθιστόρημα

Θαυμάσια περνούσαν  στο Μόναχο η Άννα και ο Δημήτρης.Παρακαλουθούσαν ανελλιπώς τα μαθήματα τους στο πανεπιστήμιο,διάβαζαν πολύ,διασκέδαζαν στις μπυραρίες με τους συμφοιτητές τους ,ερωτευόντουσαν  κάποτε κάποτε,όταν  οι περιστάσεις ήταν κατάλληλες. Θυμόντουσαν τους γονείς όλο και πιο σπάνια.Ο Ερρίκος είχε αναλάβει αυτό το καθήκον.
Κάθε τόσο υπενθύμιζε στα παιδιά να θυμούνται τους γονείς και να επικοινωνούν μαζί τους.
- Τα νιάτα τα νιάτα έλεγε συχνά.
Πόσο ξεχασιάρικα είναι μα και πόσο ανέμελη είναι αυτή η ηλικία.
Ξεχνούν τους γονείς,ξεχνούν τα πάντα και αφοσιώνονται στις σπουδές τους και στον γλυκό νεανικό σύντροφο τους.
 Οι δύο μεγάλες αγάπες των παιδιών όσο ακόμη σπουδάζουν, η αγάπη για το πανεπιστήμιο,για την σχολή τους,για το αντικείμενο  της ενασχόλησης τους και η αγάπη στη νεανική συντροφιά τους.
 Ο Ερρίκος τα γνώριζε πολύ  καλά όλα αυτά,όλη αυτή την καλή διάθεση των νέων,γιατί  και ο ίδιος είχε περάσει από αυτό το στάδιο,από  αυτήν  την ψυχική ενάργεια,τον έρωτα για τη σπουδή του και για την κοπέλλα του.
 Κάθε τόσο λοιπόν υπενθύμιζε στην Άννα και στον Δημήτρη  να μην ξεχνούν τους γονείς τους. Επικοινωνείστε μαζί τους μην αγωνιούν,έλεγε.
Μα αν αγωνιούν,κύριε Ερρίκο,θα επικοινωνήσουν εκείνοι μαζί μας,αντέλεγε καμία φορά η Άννα.
-Ναι,καρίτσι μου,αλλά οι γονείς σας εργάζονται.
Είναι τόσο απησχολημένοι πρέπει κι εσείς να φροντίζετε.
-Να είσαι καλά Ερρίκο,έλεγε ο Δημήτρης που μας  θυμίζεις.
-Ναι,παιδιά,να επικοινωνείτε,σας παρακαλώ,έλεγε ο Ερρίκος.
-Έχουμε κι εμείς τόση απασχόληση που δεν αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο  πώς περνά.
-Γνωρίζουν όμως τα αισθήματα μας,την αγάπη που τρέφουμε γι αυτούς.
- Γι αυτό διαβάζουμε πολύ.
-Θέλουμε να τελειώσουμε το πανεπιστήμιο όσο μπορούμε πιο γρήγορα, για  να βρεθούμε και πάλι κοντά τους.
Ο Φθινοπωρινός μήνας,ο Νοέμβρης κόντευε να τελειώσει και η Άννα ανυπομονούσε να έρθουν τα Χριστούγεννα.Ο Όττο,ο αδελφός της Helga είχε καλέσει όλους να περάσουν αυτές τις γιορτινές ημέρες στο κτήμα του,στην Άνω Βαυαρία,στο χωριό τους,κάτω από τις χιονισμένες Άλπεις.
Η Άννα είχε μεγάλη αγωνία.
Πήγαινε και ερχόταν στο πανεπιστήμιο.
Διάβαζε με περισσότερο νεύρο από την ανυπομονησία να βρεθεί κοντά στην όμορφη οικογένεια του Όττο.
Θέλει να γνωρίσει τη γιαγιά,που είχε αρρωστήσει και  πέρασαν εκείνες τις ημέρες τόση αγωνία για την υγεία της.Θυμήθηκε τις όμορφες βραδιές που πέρασε με τον αγαπημένο της εκείνες τις ημέρες που η Helga έλλειπε.Η αγωνία για την τύχη της γιαγιάς.Όλα αυτά βοήθησαν την νεανική ψυχή της Άννας να αγαπήσει περισσότερο το Μόναχο,την Βαυαρία,την Γερμανία γενικότερα.