Μάθημα Γραμματικής
Τα  ε λ λ ε ι π τ ι κ ά  Ο υ σ ι α σ τ ι κ ά
Τα Ουσιαστικά,που συνήθως βρίσκονται στην Ονομαστική και στην Αιτιατική Ενικού και Πληθυντικού λέγονται Ελλειπτικά Ουσιαστικά και τα συναντάμε σε ορισμένες φράσεις.
Ελλειπτικά Ουσιαστικά είναι
το δείλι,οι άλλες πτώσεις συμ[ληρώνονται από το δειλινό
τα ήπατα,στη φράση μου κόπηκαν τα ήπατα
πρωϊ,οι άλλες φράσεις συμπληρώνονται  από το πρωϊνό,το  σέβας  έχει πληθυντικό τα σένη και  τα σεβάσματα
το  σέλας στη φράση το βόρειο σέλας ,τα σύγκαλα στη φράση ήρθε στα σύγκαλα του  
Στη γενική συνηθίζονται οι λέξεις
του κάκου,του θανατά  στη φράση έπεσε του θανατά
λογής στη φράση τι λογής,λογιών,πολλών λογιών,λογιών λογιών.

.

Η  Συνέχεια στα Άκλιτα Ουσιαστικά
δ)Το Πάσχα δεν κλίνεται,όπως δεν κλίνονται και οι ξενικές τοπωνυμίες Ιερουσαλήμ,Σινά,Θαβώρ,Γιβρατάλ κ.ά.
Δεν κλίνονται τα  ξενικά θρησκευτικά ονόματα ,Αδάμ,Δαβίδ,Μωάμεθ,Νώε και άλλα.
ε)Τα επώνυμα γυναικών,που σχηματίζονται από τη γενική του αρσενικού.Η κυρία Μελά,εννοεί η κυρία του κυρίου Μελά.Η Γενική σχηματίζεται της κυρίας Μελά.
στ) Δεν κλίνονται πολλά  οικογενειακά ονόματα Ελλήνων σε πτώση Γενική,όπως Παπαναστασίου,Παπαϊωάννου,Γεωργίου,Νικολάου και άλλα.

Μάθημα   Γραμματικής
Τα Α ν ώ μ α λ α   Ο υ σ ι α σ τ ι κ ά
Ο νομάζονται ανώμαλα,γιατί ξεφεύγουν από τους κανόνες,που ακολουθούν οι τρεις κλίσεις.Τα ανάμαλα ουσιαστικά είναι άκλιτα,είνα ελλειπτικά,είναι ιδιόκλιτα,είναι διπλόκλιτα,είναι  διπλόμορφα,είναι διπλοκατάληκτα.
Τ α ΄Α κ λ ι τ α
Μερικά Ουσιαστικά  έχουν σε όλες τις πτώσεις την ίδια κατάληξη.Την πτώση διακρίνουμε από το άρθρο,που τη συνοδεύει.
Παράδειγμα: η μάχη του Κιλκίς
Άκλιτα Oυσιαστικά είναι  α) οι λέξεις ξένης καταγωγή,όπως το ζενίθ,το ναδίο ,το μάννα,το ρεκόρ.
β) τα γράμματα της αλφαβήτας, άλφα,βήτα,γάμα,δέλτα,έψιλον,ζήτα,ήτα θήτα,ιώτα,κάπα,λάμβδα,μι,νι,ξι,όμικρον,πι,ρο,σίγμα,ταύ,ύψιλον,φι,χι,ψι,ωμέγα.
γ) τα  προτακτικά Αγια-,Αϊ-,γερο-,μαστρο-, μπαρμπα-,καπετάν,κυρ,πάτερ,που μπαίνουν πριν από κύρια ή κοινά ονόματα,  της Αγιας-Βαρβάρας,την Αγια-Σωτήρα,του Αϊ-Δημήτρη, γερο-λύκος,του γερο-λύκου,της κυρα-Ρήνης,ο μαστρο-Πέτρος,ο καπετάν  Κωνσταντής,του κυρ- Γιώργη,ο πάτερ Ιωσήφ,του πάτερ Σωφρόνιου.όπως βλέπουμε τα προτακτικά γράφονται χωρίς τόνο και παίρνουν ενωτικό.Γράφονται με τόνο και χωρίς ενωτικό το καπετάν και το πάτερ.

Το Μυθιστόρημα
Είναι ένα πεζό Λογοτεχνικό είδος,μεγαλύτερο σε έκταση από το διήγημα και από τη νουβέλλα,που είαι μικρότερη σε έκταση από τα άλλα δύο λογοτεχνικά είδη. Το Μυθιστόρημα,το λέει και η λέξη είναι μύθος και ιστορία.Οι χαρακτήρες και η δράση του  είναι φανταστική,που μοιάζει να είναι  σαν πραγματική. Από τους κριτικούς της λογοτεχνίας αποδόθηκε ως Μυθιστόρημα το λογοτεχνικό είδος,που επιχειρεί να αποδώσει την ποαγματικότητα στη φυσική της παρουσίαση,γι αυτό και περιγράφει γεγονότα,που μοιάζουν να είναι αληθινά,αλλά η πλοκή και η περιγραφή των χαρακτήρων ακολουθεί τη φύση.Το μυθιστόρημα του δυτικού κόσμου διαμορφώθηκε σε ένα είδος,που  αποτυπώνει φευγαλέες ψυχολογικές καταστάσεις ενός ατόμου ή και ομάδας ατόμων,που αποτελούν ένα κοινωνικό  όλον.Έτσι στο Μυθιστόρημα προβάλλονται οι πλέον ενδόμυχες πλευρές της ζωής του κάθε ατόμου και συγχρόνως απεικονίζεται και μία κοινωνική ομάδα χωρίς να παραβλέπει τη σχέση  που έχει το άτομο με την ομάδα.Το  ιστορικό μυθιστόρημα ξεχωρίζει από το απλό μυθιστόρημα στο ότι πολύ συχνά το απλό μυθιστόρημα, ξεφεύγει από  τους περιορισμούς των πραγματικών καταστάσεων και τόσο  η πλοκή ,όσο και οι χαρακτήρες παρουσιάζονται ως απίθανα. Το μυθιστόρημα χωρίζεται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες.Το περιπετειώδες  μυθιστόρημα,το ψυχολογικό μυθιστόρημα και το κοινωνικό μυθιστόρημα.Στο περιπετειώδες μυθιστόρημα,με την έννοια,που αποδίδουν στο είδος αυτό οι κριτικοί,ο ήρωας εμπλέκεται σε μία σειρά από φανταστικές περιπέτειες.Το ψυχολογικό  μυθιστόρημα παρουσιάζει την εσωτερική ζωή ενός χαρακτήρα ή τους χαρακτήρες μίας μικρής ομάδας ανθρώπων.Το κοινωνικό μυθιστόρημα απεικονίζει τη δράση μίας ολόκληρης κοινωνίας. Η διαφορά μεταξύ του ψυχολογικού και του κοινωνικού μυθιστορήματος μας δίνει τη δυνατότητα να αντιληφθούμε αυτή τη διαφορά,που παρουσιάζει ο ψυχογραφικός χαρακτήρας του εσωτερικού μονόλογου από το μυθιστόρημα,που προβάλλει τους χαρακτήρες μίας ολόκληρης κοινωνίας.Η αφηγηματική λογοτεχνία,που προέρχεται από τον αρχαίο κόσμο,έχει στο θέμα της το μυθικό στοιχείο με διδακτικό ή ψυχαγωγικό σκοπό.Οι διηγήσεις της αρχαιότητας αποτελούν παράδειγμα ψυχαγωγικών αναγνωσμάτων με ιδιαίτερη σημασία,γιατί αποδεικνύουν,ότι η αφηγηματική λογοτεχνία είναι τόσο παλαιά όσο και ο πολιτισμός και ότι η γοητεία  του μυθικού και του ρομαντικού στοιχείου είναι συνδεδεμένη με την ανθρώπινη φύση.Η γοητεία,που ασκεί το μυθώδες στο ανθρώπινο πνεύμα,όπως είπε ο Βάκων, συνίσταται εις το ότι  "δύναται να ικανοποιεί το πνεύμα με τη σκιά των πραγμάτων,όταν η ουσία δεν δύναται να κατακτηθεί". Η επανασύνδεση των εραστών, οι ήρωες που θριαμβεύουν,παρέχουν μία ευχάριστη εξιλέωση,έστω και σαν υποκατάστατο,που η πραγματικότητα δεν αποδέχεται.

Το Ποίημα του Σαββατόβραδου
25  Μαρτίου 1821
Ωρέ!,υψώστε τη σημαία
τ'άγέρι τον κυματισμό της
να δεχτεί
να διώξουμε του εχθρού μας
 τη φοβέρα
να ανασάνουν όλοι οι άνθρωποι
στη γη.
Ωρέ! υψώστε τη σημαία
στης Λαύρας τη μονή
γέροι,γριές,νέοι και νιές
όλοι μαζί με μια ψυχή
να δείξουμε
ηρωϊσμό  και λεβεντιά
για της πατρίδας μας
τη λευτεριά.